Saskia M.N. Oudshoorn bij Uitgeverij Zomer & Keuning

Foodtruck-serie

Foodtruck Fiësta

Geluk-serie

Recept voor geluk

Breekbaar geluk

Grenzeloos geluk

Eindeloos geluk

Liefde in Milaan-serie

Toeval bestaat niet

Loes, Luca & Liz

Casa dell’ Amore

Saskia M.N. Oudshoorn

Funky Foodtruck 3

Uitgeverij Zomer & Keuning

Onthoud: Je bent goed zoals je bent.

ISBN 9789020550467

ISBN e-book 9789020550504

ISBN audioboek 9789020550474

NUR 340

© 2022 Uitgeverij Zomer & Keuning

Postbus 13288, 3507 LG Utrecht

Omslagontwerp Anne-Loes Huizing, Studio Pinck

www.saskiaoudshoorn.com

www.zomerenkeuning.nl

Alle rechten voorbehouden

Uitgeverij Zomer & Keuning vindt het belangrijk om op milieuvriendelijke en verantwoorde wijze om te gaan met natuurlijke bronnen. Voor dit boek is daarom gebruikgemaakt van papier waarbij zeker is dat de productie ervan niet heeft geleid tot bosvernietiging.

Dank je wel, lieve Marga (nu staat je naam er gelukkig wel goed in!), Elles, Cindy, Diane en Annette voor het proeflezen.

1.

Ramona

Everyone can see we’re together

As we walk on by

(Fly) And we fly just like birds of a feather

I won't tell no lie

Sister Sledge – ‘We Are Family’

‘Ik heb Justus een nummer van jou laten horen.’

Het voelt of iemand mijn keel dichtknijpt en de zuurstofkraan naar mijn hersens afgesloten wordt. ‘Wát heb je hem verdomme laten horen?’ bijt ik Sanne toe. ‘Welk nummer?’ Ik hou van Sanne alsof ze mijn zus is, maar nu moet ik mezelf bedwingen om haar niet vast te grijpen en door elkaar te rammelen.

Ze buigt naar me toe en fluistert: ‘Geen paniek. Je cover van hun nieuwste nummer.’

Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. Na al die jaren weet ik nog steeds niet wanneer mijn vriendin jokt of de waarheid zegt. Er is aan haar een groot actrice verloren gegaan.

‘Nee. Nee. Dit gaan we niet doen,’ besluit ik. ‘Sanne, je bent nu officieel gek geworden.’ Ik wil me omdraaien en weglopen, maar Sanne grijpt me bij mijn arm.

‘Moon, luister nou eens even. Dit is dé manier om Timo voor je te laten vallen, geloof me. En Justus gaat je helpen, met je muziek. Dit is je kans! Grijp hem, meis.’ Ze smeekt me bijna.

Een beetje beteuterd staat Justus achter haar, zijn handen in de zakken van zijn jeans gestoken. Hij doet me denken aan een schooljongen die een standje heeft gekregen.

Met een wee gevoel in mijn buik zie ik hoe Timo aan de andere kant van het terrein de poort voor voetgangers opentrekt en zijn mountainbike naar buiten duwt. Het voelt alsof hij zojuist mijn leven uit gelopen is.

Het kost moeite om me te concentreren op wat Sanne allemaal zegt. En nog meer moeite om het te begrijpen. Haar hersens werken soms op een… verwarrende manier. Mijn vriendin legt uit wat ze met Justus besproken heeft. Ze vertelt over de bandmanager en de vrouwonvriendelijke imagospecialist en dat het voor iedereen die bij dit tijdelijke toneelstukje betrokken is, beter wordt als Justus en ik zogenaamd geliefden zijn. We hoeven het maar even vol te houden, tot haar duivelse plan gewerkt heeft, en dan kunnen we onze zogenaamde relatie weer verbreken. Ze heeft de tekst zelfs al verzonnen voor op de socials.

‘Ramona en ik hebben nog steeds een diepe vriendschap, maar we zijn tot de conclusie gekomen dat een toekomst samen, als geliefden, voor ons niet in de sterren geschreven staat. In liefde laten we elkaar los en we wensen elkaar niets dan alleen het allerbeste toe.’

Ze praat met een diepe stem terwijl ze met haar handen in de lucht een gebaar maakt alsof die boodschap op een lichtkrant op Times Square geschreven staat.

‘Ugh. Je lijkt wel een wandelende Hallmark-kaart,’ zeg ik hoofdschuddend. ‘Mijn leven is geen soap die je kunt sturen met dit soort rare ideeën, San.’

Sam heeft de truck dichtgedaan en zich bij ons gevoegd. Met zijn handen diep in de zakken van zijn jeans geduwd en een onpeilbare blik in zijn ogen hoort hij het verhaal aan.

‘Sorry, Ramona. We hadden dit eerst met jou moeten bespreken. Het was erg impulsief om je te zoenen. Het spijt me. Ik zag die Timo jouw richting op lopen en toen dacht ik niet na.’

Justus buigt vol schaamte zijn hoofd en ik krijg gelijk medelijden met hem. Ik weet hoe overtuigend Sanne over kan komen en dat ze mensen soms dingen kan laten doen waar ze later mogelijk spijt van hebben. Zoals je haar in een bob laten knippen, waardoor ik er wekenlang uitzag als een moderne Cleopatra. Sanne vond het geweldig, ik voelde me echt afschuwelijk. Iedere ochtend keek ik verlangend in de spiegel of mijn haar alweer ietsje gegroeid was.

Mijn vriendin schudt haar hoofd. ‘Niet terugkrabbelen. Het gaat wel… een beetje snel nu allemaal, maar dat geeft niet. Wíj weten hoe het zit.’ Ze kijkt ons alle drie een voor een aan, alsof we een geheim genootschap zijn. De Illuminati van Rotterdam.

Met een zalvend stemmetje zegt ze: ‘Ik zou zeggen, Justus de Vries en Ramona Loekman, leer elkaar wat beter kennen nu de eerste stap toch al gezet is. We kunnen nu niet meer terug.’

Een paar dagen later ben ik nog steeds een beetje in shock van wat er allemaal gebeurd is, bij Justus op de boerderij van zijn opa. Onder zachte dwang van Sanne gaan we werken aan het plan voor exposure: Justus en ik moeten samen gezien worden.

Vol passie – en misschien ook een beetje van de zenuwen, want hij is minstens net zo nerveus als ik – praat Justus honderduit over de historie van het oude pand. Hij heeft me zijn eigen woning laten zien, aan de achterkant van het erf, en vertelde vol hoorbare trots en warmte over zijn familie en hoe zijn opa de oude stal tot een jaloersmakend te gek soort loft had omgetoverd. Hij heeft me het boerderijwinkeltje van zijn moeder laten zien, dat inderdaad fantastisch is. Sam had het me ook al verteld, nadat duidelijk was geworden waarom hij met een glimlach die op zijn gezicht gebeiteld leek te zijn, was teruggekomen van zijn kippenjacht, en nu zie ik met eigen ogen wat hij bedoelde.

We hebben eerst een rondje langs de opstallen en het erf gelopen. Nooit geweten hoe enorm groot een koe van dichtbij is. Loom kijkend stonden ze in de wei, het weelderig groeiende gras herkauwend, en sloegen met trage bewegingen van hun staart de vliegen van hun bont gevlekte lijven. We schoten beiden in de lachen toen een van de koeien de punt van haar enorme tong om de beurt in een van zijn neusgaten liet verdwijnen. We slenterden tussen de kippen door die op het erf scharrelden terwijl Gijs de Geit ons als een schaduw volgde, en daarna zochten we op het terras naast Justus’ appartement een plaatsje in de schaduw.

Af en toe geeft Gijs me een duwtje met zijn kop of hij knabbelt aan een schoenveter, alsof hij zelf ook moet ondervinden wat voor vlees hij in de kuip heeft. We zijn alleen. Zijn broer Tijn is op school en zijn pa is aan het werk, heeft Justus verteld. Het lijkt alsof hij de vraag die ik niet durf te stellen, van mijn gezicht af kan lezen. Is het toeval of opzettelijk dat er hier nu niemand is?

‘Mijn moeder is vanmiddag met mijn opa naar de dokter. Opa is nogal eigenwijs. Hij heeft last van zijn hart, maar dat wil hij niet laten merken, en hij wil al helemaal niet dat de dokter naar hem toe komt. Dus na veel aandringen van ons, mocht mijn moeder hem vandaag bij hoge uitzondering naar de huisarts rijden.’

Ik vraag me af of Justus zelf doorheeft hoe de uitdrukking op zijn gezicht verandert als hij het over zijn opa heeft. Vervuld van genegenheid en liefde. Drie van mijn grootouders leven inmiddels niet meer en bij vlagen kan ik soms nog steeds overvallen worden door het gevoel van gemis. Dat ik niet meer compleet ben. Zoals nu. Ik druk tegen mijn duim op de plek waar de ring van oma aan mijn vinger zat. Een soort tic, zo voelde ik me toch altijd verbonden met de vrouw op wie ik zo lijk, zowel uiterlijk als innerlijk, als ik de verhalen van mijn ouders moet geloven. Dat ik dezelfde genen heb, is wel heel duidelijk zichtbaar op de ontelbare zwart-witfoto’s die in een grote doos onder mijn bed zitten.

Ik slik een paar keer om de brok in mijn keel weg te krijgen als ik nu slechts een licht streepje op mijn huid zie, op de plek waar jarenlang de ring zat.

‘Ik weet zeker dat ze je graag hadden willen ontmoeten.’ Justus bijt op zijn lip. ‘Mijn ouders en mijn opa vragen nooit naar mijn niet-bestaande liefdesleven. Tijn wel, overigens, maar die is het gewend dat hij op sommige vragen geen antwoord krijgt.’ Er ontsnapt een soort vreemde hik aan zijn keel. ‘Iedereen die bevriend is met mij, is welkom hier. Dat weet ik honderd procent zeker.’ Hij draait zich om en schenkt de mokken die hij klaargezet heeft vol met kokend water. De geur van gember stijgt op.

‘Alsjeblieft.’ Zijn ogen zijn ietwat vochtig, net als de mijne. We doen allebei of we het niet van elkaar zien. We zijn geen intieme vrienden, we zijn slechts twee toneelspelers in een romantische film van amateurkwaliteit – eentje die de bioscoop nooit zal halen. En ik heb echt geen flauw idee of die van ons eigenlijk wel een happy end zal hebben.

Ik pak de beker van hem aan. Justus geneert zich nog steeds over de actie op het feest van Alexia, hoewel ik hem er al een paar keer van verzekerd heb dat ik hem niets kwalijk neem. We hebben a gezegd en nu moeten we ook b zeggen, maar eerlijk gezegd weet ik zelf niet eens zo goed hoe we verder moeten. Sanne kwam met allerlei wilde plannen, maar van haar adviezen heb ik heel even genoeg.

Ik neem een klein slokje van de verse gemberthee die Justus gemaakt heeft en bekijk het polderlandschap. Ik zie een roofvogel met een trage wiekslag op één en dezelfde plek in de lucht blijven hangen. Het is een fascinerend gezicht.

Justus volgt mijn blik. ‘Dat is een buizerd. Hij bidt. Mooi, hè? De majestueuze uitstraling van zo’n vogel intrigeert me iedere keer weer.’

‘Bidt?’ Ik kijk Justus over mijn mok heen aan.

‘Zo noemen ze dat. Hij heeft net genoeg tegenwind om te blijven hangen. Hij speurt het weiland af. En als hij straks een muisje ziet, of een kikker, of een klein konijntje, dan duikt hij er als een pijl op af, slaat hij zijn vleugels om zijn prooi en kunnen ze nergens meer heen.’

‘Ach, een klein konijntje. Zielig.’ Ik trek een pruillip en denk aan het witte albinokonijn met de rode ogen dat vroeger in een veel te klein hokje bij een buurmeisje achter in de tuin stond. En dat we allebei zo hard moesten huilen toen Pieter Konijn op een ochtend levenloos in zijn hokje lag, de rode oogjes glazig en gebroken. Dat was mijn eerste, echte ontmoeting met de dood die ik me kan herinneren. Met veel ceremonieel hadden we hem in een schoenendoos gelegd en begraven. Later hebben we een zelf getimmerd houten kruis op het grafje gezet.

Justus haalt zijn schouders op. ‘De hoge aaibaarheidsfactor van een konijntje maakt het misschien wat wreed, maar het is uiteindelijk precies hetzelfde als een kip die geslacht wordt voor jullie saté. Dit is de natuur.’

‘Aaibaarheidsfactor. Juist.’ Ik grinnik. ‘Je hebt helemaal gelijk natuurlijk. Dat soort dingen vergeet je weleens als je in de stad woont.’

Een oude hond komt naar ons toe slenteren. Hij drukt zijn kop tegen mijn been.

‘Dit is Max.’

‘Dag Max. Hallo jongen.’ Ik kriebel hem over zijn kop, tussen zijn oren. Met zijn ogen dicht staat hij te genieten. Als ik stop met aaien geeft hij met een beweging van zijn kop tegen mijn hand aan dat ik niet mag stoppen.

‘Zit je goed? Wil je een kussentje? Is de thee lekker?’

Justus doet zijn uiterste best om het me zo comfortabel mogelijk te maken en me op mijn gemak te stellen, wat me vertedert. Ik kijk opzij. Volgens mij is hij gewoon een heel lieve, bescheiden jongen. Ik snap dat het soms moeilijk is om je staande te houden in een wereld waarin iedereen wat van je wil. Een wereld waarin je moet voldoen aan de wensen van anderen. Ik weet er alles van, al is onze situatie nauwelijks te vergelijken.

Ik verplaats een hand van Max’ kop naar het bovenbeen van Justus en geef er een kneepje in. ‘Nu ophouden, hoor! Ik zit goed en de thee is heerlijk.’

Justus houdt een schoteltje onder mijn neus waar een paar stukjes spekkoek op liggen.

‘Dit heb ik speciaal voor jou gemaakt. Met scharreleitjes van de kipjes hier en zelfgemaakte boerenboter.’

Verrast kijk ik naar de spekkoek, die er perfect uitziet. Heel veel dunne laagjes bruine cake, om en om met Pandan-groene laagjes.

Een verlegen lach krult om zijn lippen. ‘Ik weet niet of hij smaakt.’

Voorzichtig neem ik een klein hapje en proef. ‘Hij is verrukkelijk. Echt,’ zeg ik. Blij verrast stop ik de rest van het plakje in mijn mond.

‘Wil je een stukje voor Sam meenemen?’

‘O, dat zal hij erg leuk vinden, Sam is gek op spekkoek.’

‘Voor je ouders ook? Ik heb genoeg,’ biedt hij vriendelijk aan.

‘Ik denk dat je mijn moeder jaloers gaat maken. Eerlijk gezegd vind ik die van jou nog lekkerder dan die van haar, dat zegt genoeg. En dat mag je nooit tegen haar zeggen.’

‘Ik zal het niet doen.’ Hij bloost een beetje. ‘Ik hou van koken en bakken. Als ik tijd over heb, dan help ik mijn moeder. En ik hou van eten. Vooral van Indonesisch.’

‘Nou, dan zit je bij onze familie gebakken.’

Behalve Sam – die het plan van Sanne maar stom vond – weet niemand van onze zogenaamde relatie. Mijn ouders hebben geen account op Instagram of Facebook en behalve de krant en af en toe een boek lezen ze eigenlijk nooit tijdschriften. Tenzij Justus en ik een item worden in RTL Boulevard zullen ze er niet achter komen wat we aan het doen zijn. En tegen de tijd dat het wellicht bekend wordt, zijn we alweer zogenaamd uit elkaar.

‘Ik nodig je uit om een keer in het restaurant van mijn vader te komen eten.’

‘Dan maak ik daar een postje van op mijn Instagram. Komen er vast nog meer mensen eten. Zie je, ik weet wel hoe het werkt,’ zegt hij tevreden. ‘Het is leuk als je je bekendheid op een positieve manier kunt gebruiken.’

‘Het restaurant van mijn vader loopt vrij goed, maar het is altijd leuk als je dat doet. Zo kunnen we elkaar helpen. Over dat helpen gesproken…’ Ik zet mijn lege mok op het tafeltje dat tussen onze stoelen staat. ‘Misschien een beetje een rare vraag, maar ik zag dat er binnen een foto van jou en Tijn hing waar jullie op wintersport waren. Jij kunt dus skiën, neem ik aan?’

‘Snowboarden. Vroeger hebben we wel geskied, maar nu snowboarden Tijn en ik altijd. Hoezo?’

‘Wij zijn nooit op wintersport geweest. Mijn ouders zijn niet zo dol op sneeuw en ijs. Of kou.’

‘Wij gaan eigenlijk altijd. We gaan ook weleens met een vriendengroep. Vorig jaar ben ik niet geweest, want…’ Hij haalt diep adem. ‘Mijn ouders konden niet weg vanwege opa en daarom ben ik ook niet gegaan.’

Ik ga het bijna jammer vinden dat ik niet echt verliefd ben op hem. Justus is echt een schatje. ‘Ik wil graag leren skiën.’

Justus kijkt me onderzoekend aan. ‘Waarom wil jij dat leren?’

Ik voel hoe het bloed naar mijn wangen kruipt. ‘De universiteit waar ik studeer organiseert ieder jaar een weekje wintersport. Ik ben nog nooit mee geweest. Dit is het laatste jaar dat het kan.’

‘Timo?’ vraagt Justus en ik wend mijn gezicht af als ik de blik waarin ik medelijden denk te bespeuren zie verschijnen.

Ondanks dit onzalige plan dat gedoemd is te mislukken, ondanks het feit dat ik nog steeds denk dat de werelden van Timo en mij veel te verschillend zijn om ooit meer dan vrienden te worden, en ondanks het feit dat ik mezelf onherstelbaar voor schut gezet heb, blijf ik me nog steeds wanhopig aan alle minieme stukjes hoop vastklampen.

‘Ik wil het gewoon leren,’ ontwijk ik de vraag.

‘Leuk. Gaan we doen. We gaan naar SnowWorld en ik ga je leren skiën. Nu ik eraan denk, heb ik er ineens enorme zin in. Het duurt nog wel een halfjaar voordat er in Oostenrijk genoeg sneeuw ligt, maar gelukkig ligt er in de indoorhal het hele jaar sneeuw.’ Justus laat zijn ogen over mijn lichaam glijden. ‘Je kunt de spullen van mijn moeder wel lenen, ik denk dat jullie zo’n beetje dezelfde maat hebben.’ Hij richt zijn onderlijf iets op uit de stoel en trekt zijn mobiel uit zijn broekzak tevoorschijn. ‘Ik heb de rest van de dag geen afspraken. Jij?’

Ik schud mijn hoofd.

Met zijn duim beweegt hij snel over het scherm. ‘Ik heb geboekt. Je kunt nu niet meer terugkrabbelen. Kom op, we gaan.’ Hij steekt zijn hand uit en voordat ik kan protesteren trekt hij me uit mijn stoel omhoog. ‘Even snel een jack en een broek en een paar dikke skisokken pakken en de rest huren we daar wel.’ Hij zet onze mokken binnen op het aanrecht en sluit zijn appartement af.

2.

Ramona

Baby, it’s fine, you said that we should just be friends

Well I came up with that line and I’m sure

That it’s for the best

Michael Bublé – ‘It’s a Beautiful Day’

Ik draag een tas waarin Justus een felblauwe skibroek en een wit jack van zijn moeder gepropt heeft. Het zweet breekt me uit, niet alleen door de gedachte dat ik me met deze zomerse temperaturen in een dik skipak moet hijsen, maar ook omdat ik iets moet gaan doen wat ik nog nooit gedaan heb. Normaal ben ik niet zo impulsief, denk ik goed en lang na voordat ik iets onderneem.

Justus was doof voor mijn protesten. Terwijl hij in de inloopkasten op de zolder van de boerderij aan het zoeken was naar zijn moeders wintersportspullen, stond ik van het ene been op het andere wippend excuses te zoeken waarom dit geen goed idee was.

‘Als je nou een been breekt? Dan kun je niet meer optreden?’

‘Als ik op een kruk zit, kan ik nog steeds gitaar spelen en zingen,’ had Justus geantwoord terwijl hij diep weggedoken onder het schuine dak in een blauw-rood geruite tas aan het rommelen was.

‘Hier!’ Hij trok de skibroek uit de tas en hield hem als een trofee boven zijn hoofd.

Ik kon nog net de bundel skisokken opvangen die hij naar me toegooide. Justus kwam overeind en veegde een zweterige pluk haar van zijn voorhoofd.

‘We zijn compleet. Alleen nog even de sleutel van opa’s auto zoeken.’

Wanneer hij die gevonden heeft, nemen we nog twee flesjes water uit de koelkast mee en lopen we naar de plek voor de boerderij waar de auto van opa geparkeerd staat. Justus ontgrendelt de oude Suzuki.

‘Niet echt een auto die je bij een popster verwacht,’ grijns ik.

Onverschillig haalt hij zijn schouders op. ‘Het is mijn auto niet eens, maar waar staat dat popsterren in een dure Porsche moeten rijden of op een custommade Harley-Davidson? Die kosten meer dan een gemiddeld huis. Belachelijk.’ Hij wijst naar de crossmotor waarop hij op het feest van Alexia aan kwam rijden. ‘Die brengt me ook overal heen. Als we niet zoveel bagage bij ons hadden, dan was je gewoon achter op de motor mee naar SnowWorld gegaan.’

‘Vind je opa het wel goed dat je zijn auto pakt?’

Een vlaag van verdriet verandert ineens de uitbundige uitstraling die zijn gezicht door de voorpret tekende.

‘Opa kan zelf niet meer rijden. En ja, ik weet het zeker.’ Hij pakt de tas uit mijn hand en smijt hem op de achterbank. ‘Als Tijn zijn rijbewijs heeft, dan krijgt hij deze auto. Dan is er waarschijnlijk snel niks meer van over. Tot die tijd kan ik hem mooi gebruiken als het nodig is.’

Na wat protesterend gepruttel komt de motor van het oude autootje tot leven. Wanneer Justus hem in zijn één probeert te zetten laat de versnellingsbak een angstaanjagend jankend geluid horen, alsof er een kat onder de motorkap zit.

‘Tandjes poetsen,’ zegt hij grijnzend. ‘Even wennen, weer in een auto rijden.’

O god, wat heb ik mezelf op de hals gehaald?

Een paar dagen geleden had ik een lekker rustig, overzichtelijk leven. Ik ging naar de uni en in de weekenden hielp ik Sam met de foodtruck. Nog een paar maandjes hard studeren, mijn scriptie schrijven en mijn master halen en daarna een baan zoeken waar ik niet doodga van verveling, een plek voor mezelf vinden en niet geheel onbelangrijk: de verliefdheid op Timo en de herinnering aan die nacht in de hockeyclub uit mijn systeem proberen te krijgen. Met de hulp van Sanne, een paar glazen goede wijn, een avondje swipen op Tinder en een paar nieuwe dates zal een nieuw begin van een ander leven best gaan lukken. Nu zit ik hier in een oud barrel, naast een bekende zanger van wie ik niet eens weet of hij wel een rijbewijs heeft, gaan we op pad om iets te doen wat ik nog nooit heb gedaan en waarvan ik geen idee heb of ik het wel leuk vind en ondertussen moeten we ook nog even de wereld wijs zien te maken dat we een verliefd stelletje zijn. Ik zucht en terwijl ik probeer te verzinnen wat ik kan doen om Sanne terug te pakken, leg ik mijn hoofd tegen het raam en kijk naar het landschap dat voorbijvliegt.

Mijn vrees voor de capaciteiten van Justus als autobestuurder is ongegrond, hij is een prima chauffeur. Rustig laveert hij de Suzuki door het verkeer en na ruim een halfuur parkeert hij op het terrein voor de enorme hal dat slechts voor minder dan de helft gevuld is met andere auto’s.

Justus pakt de spullen van de achterbank, en galant als hij is, draagt hij ze voor me. Ondanks de temperatuur trekt hij de wollen muts die hij al eerder heeft opgezet tot over zijn wenkbrauwen. Vooralsnog lijkt niemand hem te herkennen hier. De mensen die de hal uitkomen, lopen hem voorbij en het meisje achter de balie wijst hem zonder een blijk van herkenning waar we moeten zijn om onze uitrusting te huren.

Het is rustig binnen, normale mensen zijn nu vooral buiten, die liggen op het strand of zo. Alleen mafketels zoals wij ondernemen midden in de zomer een poging om mij te leren skiën. We verdwijnen allebei in een andere kleedkamer om ons in de skikleding te hijsen.

Gelukkig is het hier een stuk koeler dan buiten. De broek en jas van Justus’ moeder zitten als gegoten en ik bekijk mezelf in de spiegel. Met vooruitgestoken handen kijk ik naar mijn reflectie in de spiegel en met een beetje – veel – fantasie kan ik mezelf tijdens de après-ski al in een polonaise zien hossen.

Bijna tegelijkertijd komen we de kleedkamer uit. ‘Kunnen we niet eerst wat gaan drinken?’ probeer ik nog.

‘Je probeert tijd te rekken.’ Justus tikt het topje van mijn neus aan. ‘Kom op, kleine. Je kijkt alsof je laatste uur geslagen heeft. Dit is leuk, weet je nog? Enne… het was jouw idee.’

‘Ja, ja, rub it in.’

Hij houdt de deur van de ruimte waar ze spullen verhuren voor me open en braaf stap ik naar binnen. De stof van de skibroek maakt een zwoesj-zwoesj-geluid als ik loop. Het is hier een stuk warmer en het ruikt naar iets wat me nog het meest doet denken aan een combinatie van gesmolten kaarsvet en een jongenskleedkamer na een voetbalwedstrijd. Althans, zoals ik denk dat die ruikt. Natuurlijk ben ik nog nooit in een jongenskleedkamer geweest. Wel in een mannentoilet, op de hockeyclub. Daar rook het nog erger.

‘Mevrouw,’ klinkt het enigszins dwingend voor me.

‘Sorry, u vroeg?’ Ik doe snel het vakje van de herinnering dicht dat ik zittend op handen en knieën op de vloer van het toilet in de hockeyclub recht in het kruis van een dronken kerel staarde.

De man van de skiverhuur stelt allemaal persoonlijk vragen zoals hoeveel ik weeg en of ik ooit al een keer op de ski’s gestaan heb. Hij pakt een stel skischoenen van een plank en zet ze voor me op de grond. ‘Die moeten passen.’

Ze zien eruit alsof ik maat 45 heb, in plaats van 38. Toch kost het moeite om mijn voeten met de hoge wreef in de feloranje skischoenen met glimmende gespen te proppen en het kost me nog meer moeite om er daarna zo elegant mogelijk op te staan. Ik probeer niet te denken aan al die voeten die hier al in gezeten hebben. Justus’ moeder moet de sokken minstens op 90 graden wassen na vandaag. Het geklos van de schoenen op de tegelvloer galmt luid als ik een klein rondje in de verhuurruimte loop, ik beweeg mijn armen langs mijn zij alsof ik een robot ben. Justus en de man kijken me met opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Ik denk dat ze passen,’ zeg ik aarzelend. Ze doen in elk geval geen pijn.

‘Mooi. Volgende stap.’

Moeizaam, met mijn armen naast me om in balans te blijven en met het gevoel alsof ik door stroop beweeg, loop ik achter hem aan naar de volgende balie. Justus lijkt geen enkele moeite te hebben met de hardplastic klompen aan zijn voeten.

‘Hier, deze zijn verplicht,’ zegt de man en hij geeft ons allebei een klein plastic pakje aan.

We barsten tegelijk in lachen uit als we de haarnetjes die onder de helm gebruikt moeten worden, op ons hoofd hebben.

‘Je zou jezelf eens moeten zien nu,’ zegt Justus.

‘Nee, jij gaat volle zalen trekken met die badmuts op,’ proest ik uit. ‘En maar zeggen dat je geen imagodeskundige nodig hebt.’ Ik leg een vinger tegen mijn kin. ‘Even denken, hoor, werkte je nou bij de Hema achter de rookworsten, in een vleesverwerkingsfabriek of in een restaurantkeuken? O nee, wacht, je bent operatieassistent, nu weet ik het weer!’

Justus mept me plagerig tegen mijn bovenarm en gebaart met een beweging van zijn ogen naar de jongen van de verhuur die gelukkig meer interesse in zijn telefoon lijkt te hebben.

‘Oeps, sorry,’ zeg ik zacht.

Na een halfuur zijn we dan eindelijk omgekleed, voorzien van helmen, ski’s en stokken, en staan we onder aan de piste. Met groeiend afgrijzen kijk ik naar het liftje dat ons het hoogste punt van de flauwe helling moet gaan brengen. Ineens weet ik zeker dat ik niet gemaakt ben voor de wintersport. Ik gedij veel beter op een strand, waar de enige kou komt van het ijsblokje dat gezellig in mijn cocktailglas tinkelt, terwijl een warme bries mijn in een bikini gestoken lichaam streelt.

‘Moet ik dat… ding tussen mijn benen stoppen?’

Aan een lange kabel glijden een soort frisbees op steeltjes rond. De man voor me stopt de plastic schijf tussen zijn dijen en met een rukje aan de kabel begint de tocht omhoog. Een rilling glijdt over mijn rug en dat komt niet alleen door de surrealistische ervaring van de kou in de zomer hierbinnen.

‘Yep.’

‘Ik dacht dat er altijd van die stoeltjes waren die je naar boven brachten. Of een eitje. Met een verwarmd zitje.’

‘Een góndel, bedoel je,’ zegt Justus en hij doet geen moeite om zijn lach te verbergen. ‘Dit heuveltje is veel te laag voor een stoeltjeslift. Dat is de moeite niet, dan moet je alweer uitstappen als je net goed zit.’

Ik laat mijn blik over de witte heuvel glijden. Er komt een snowboarder met een duizelingwekkende vaart naar beneden suizen.

‘Ik vind het anders hoog genoeg,’ zeg ik met een stem die ijl van angst is.

‘Ach welnee. Dit is een blauwe piste, piste 1. Daar is het Funpark en verderop is de rode piste.’

Ik volg zijn uitgestoken vinger en zie iemand die over een grote heuvel heen zoeft, een seconde lang een ingewikkelde beweging in de lucht maakt en weer perfect landt. Een misselijk gevoel trekt vanuit mijn maag omhoog.

‘Kunnen we niet daar gaan oefenen?’ piep ik. Er staan een paar peuters gekleed in kleurige ski-overalls braaf als matroesjkapoppetjes onbeweeglijk op een bandje dat hen boven aan een overzichtelijke glooiing brengt.

‘Dat is het Kinderland. Nee, sorry, daar ga ik echt niet tussen staan. Daar trek ik de grens. Mijn mannelijke ego is echt niet zo groot, maar wel te groot voor de kinderpiste.’ Justus probeert met zijn want de rits van zijn jack open te krijgen. Het lukt niet, met zijn tanden trekt hij vervolgens de want uit en stopt hem tussen zijn bovenbenen. ‘Voordat we beginnen, wil ik eerst even een foto van ons samen nemen.’

‘Een foto?’ vraag ik verschrikt. Ik kan met mijn hersens die opeens bevangen lijken door de kou niet bedenken wie ik van deze kwelling deelgenoot zou willen maken. Ik ben ervan overtuigd dat dit een net zo groot fiasco gaat worden als mijn grande entree in de Kralingse Hockeyclub. Bovendien heb ik er vast nog nooit zo weinig charmant uitgezien en heb ik waarschijnlijk ook nog zo’n angstige blik in mijn ogen.

‘Ja, als ik mijn best blijf doen om niet herkend te worden en we vertellen niemand dat we een zogenaamd stelletje zijn, gaat ons plan niet werken. Dan zit je straks maandenlang aan me vast.’ Justus knipoogt.

Ik geloof niet dat ik ooit verliefd op Justus zou kunnen worden, hoe tof hij ook is. Ik heb nog niets gevoeld van die rare tintelingen die door mijn lichaam trekken als ik Timo zie, alsof mijn zenuwuiteinden onder stroom staan. Ik denk ook niet dat Justus iets voor mij voelt. Er is een vreemd soort afstand tussen ons, niet raar natuurlijk als je bedenkt waarom wij hier nu samen zijn. Toch zou ons beider leven een stuk eenvoudiger zijn als we allebei samen zouden zijn met een aardig iemand met wie het echt leuk is – meer dan leuk –, zonder al die onzekerheden en gedoe die met verliefd-zijn om de hoek komen kijken.

Justus steekt zijn vinger naar me uit en een kort moment heb ik geen idee wat hij bedoelt. Voorzichtig propt hij een stukje haarnet onder mijn helm. ‘Dat moest even weg, dat is echt geen gezicht.’ Hij draait zijn bovenlijf zodat we allebei met onze rug naar het heuveltje staan en met ons gezicht in de camera. ‘Met je helm op zullen mensen die jou niet kennen, je ook niet snel hérkennen. Ik tag je niet, wees niet bang.’ Justus houdt zijn hoofd naast het mijne en strekt zijn arm uit om een selfie te nemen.

‘Denk je dat je een paar seconden kunt lachen? Dat je niet kijkt alsof je je op death row richting de elektrische stoel begeeft?’

Daar moet ik dan wel om lachen en snel drukt hij de knop in. Het is eigenlijk best een leuke foto, zie ik als hij het beeld naar me toedraait. De gedachte overvalt me dat Timo en ik er samen op wintersport ook zo ongeveer uit zouden zien.

Met mijn meissie in de sneeuw, typt hij onder de afbeelding. Hij zet er een hartje achter.

‘Zo. Stap 1 is gezet. We staan op Insta en Facebook. En als jij straks nog even als de stervende zwaan een elegante val maakt, heb ik nog wat leuks om op TikTok te plaatsen ook.’

Ik prik hem hard in zijn zij. ‘Kappen met pesten!’

Hij stopt de telefoon weer in zijn zak en trekt de rits van zijn jack omhoog. Vastbesloten pakt hij de ski’s uit mijn handen en legt ze plat voor me in de sneeuw. ‘En nu gaan we lol hebben. Opstappen.’

Met die rare, zware klompen aan mijn voeten voelt het alsof ik een astronaut ben die op Mars loopt. Ik leun met mijn hand op de onderarm van Justus en druk de skischoenen met ietwat moeite in de bindingen vast. Wanneer ik een voet optil en verrast ben door het extra gewicht dat nu aan mijn been hangt, verlies ik bijna mijn evenwicht. In een reflex probeer ik opzij te stappen, maar dat gaat een stuk minder soepel en snel dan ik gewend ben. Justus grijpt snel mijn maaiende arm vast. Met een bonzend hart sta ik weer overeind. Ik heb het in ieder geval niet koud meer.

‘We gaan eerst zorgen dat je een beetje aan de ski’s gewend raakt.’ Justus geeft een duwtje in mijn rug en ik glijd een paar centimeter naar voren. Ik wiebel en slaak een kreetje.

Justus schudt zijn hoofd.

‘Wat?’ zeg ik een beetje bozig. ‘Zit je me nou uit te lachen? Die dingen zijn spekglad, hoor.’

‘Dat is de bedoeling. Ze móéten glijden. Probeer nou eens een beetje te ontspannen. Je staat erbij alsof je nu al in een gipskorset zit.’

‘Nu al?’ vraag ik met een benepen stemmetje. ‘Wat bedoel je daarmee?’ Visioenen dat ik straks in zo’n banaantje de piste afgehaald moet worden en dan met twee gebroken benen in het ziekenhuis beland, schieten over mijn netvlies.

‘Niks. Of moet je poepen?’ vraagt Justus. Hij lijkt zowel geamuseerd als een beetje beschaamd om die platte opmerking.

Met een blik die de hele sneeuwheuvel binnen een minuut zou kunnen laten smelten, kijk ik hem aan. ‘Nee, ik hoef niet te poepen.’

‘Gelukkig maar, dat zou minstens een halfuur van onze gereserveerde tijd kosten als je alles nu alweer uit zou moeten trekken.’

Het zou wel een ontsnapping aan dit alles kunnen zijn.

Nee, besluit ik, ik ben geen opgever. Ontspan, prent ik mezelf in. Als een Inuit met sneeuwschoenen probeer ik met de ski’s aan mijn voeten te lopen. Af en toe glijd ik een stukje. Ik voel me een hardcore Nordic Walker als ik de stokken naast me in het flinterdunne laagje harde sneeuw prik. Wanneer ik een beetje gewend ben, wenkt Justus me, die mijn verrichtingen als beginner zo te zien erg vermakelijk vindt.

‘Je bent zeker zelf vergeten hoe je erbij stond toen je ging leren skiën?’ vraag ik.

‘Toen was ik vijf. En voor de duvel niet bang, dat is niet te vergelijken met jou nu,’ probeert Justus me te sussen.

Hij gebaart met zijn stok. ‘Als je je ski’s overdwars zet, kunnen we een stukje de helling oplopen.’

Ik ga met mijn zij naar de heuvel staan en doe Justus na, met kleine zijwaartse babystapjes, totdat we een meter of tien boven het plateautje zijn. Ik sta nog even na te hijgen en kijk naar beneden. De tien meter lijken wel honderd meter. Dit is geen goed moment om hoogtevrees te ontwikkelen.

Justus draait zich naar me om. ‘Dan draai je de punten van je ski’s naar elkaar toe, als een pizzapunt. Dan kun je goed afremmen en dan glijd je langzaam en vanzelf naar beneden. Probeer een bochtje te maken.’

Met bibberende knieën kijk ik hem na. Elegant, twee flauwe bochtjes draaiend op het kleine stukje, glijdt hij naar beneden.

Oké. Ik kan dit.

Ik haal diep adem en verzet mijn ski’s.

‘Je gewicht verplaatsen naar je dalski. Schouders naar mij toe.’

Dalski? Dalski? Wat is verdomme een dalski?

Ik kan dit, ik kan dit, prent ik mezelf in, maar voordat ik mezelf helemaal om heb kunnen draaien, begin ik al te glijden. ‘O god, ik kan niet remmen!’ gil ik in paniek.

‘Punten naar elkaar!’ roept Justus. ‘Je lichaam richting mij!’ Voordat ik besef wat er gebeurt, ga ik in een rechte streep naar beneden en ik klap boven op hem. Onze helmen knallen tegen elkaar. Mijn hart klopt in mijn keel. Justus heeft zijn armen om me heen geslagen.

‘Dat ging lekker soepel,’ zegt hij met een goed ontwikkeld gevoel voor ironie. ‘Rechtuit heb je al onder de knie. Bochtjes draaien heeft nog wat aandacht nodig. Kom op, nog een keer.’

Nadat ik een kwartier geoefend heb en het de laatste minuten niet meer aanvoelt alsof mijn benen van rubber gemaakt zijn, besluit Justus dat het tijd is om het met het liftje te gaan proberen.

‘Ga jij maar eerst.’ Justus helpt me door de frisbee uit de lucht te vissen en voor mijn kruis te houden. Ik spreid mijn benen iets en stop het schijfje ertussen. Er ontsnapt een kreetje aan mijn lippen als ik opeens vooruitschiet en ternauwernood mijn evenwicht weet te bewaren.

‘Ontspannen!’ hoor ik Justus achter me zeggen.

Ik sta en rustig glijd ik naar boven, de ski’s doen netjes wat ik wil en er lijkt zowaar iets in me op te borrelen dat je met een beetje gevoel voor fantasie plezier zou kunnen noemen. Dat gevoel verdwijnt snel als ik boven ben.

‘Tussen je benen vandaan halen!’ roept Justus.

Ik graai in mijn kruis. Stokken, wanten, alles zit in de weg. Voordat ik omhooggehesen en rondgeslingerd word in het apparaat boven aan de heuvel, weet ik de frisbee met kunst en vliegwerk tussen mijn dijen vandaan te frommelen. Hijgend sta ik boven aan het trekliftje.

‘Je bent een natuurtalent,’ grapt Justus terwijl hij zich met een hand aan de stang nog een stukje naar boven laat trekken en zich dan soepeltjes los manoeuvreert.

‘Kom, wegwezen hier, er komen nog meer mensen aan.’ Met een hand in mijn onderrug duwt hij me een paar meter verder.

‘Als ik nou niet losgelaten had?’ vraag ik op hoge toon.

‘Dan had iemand de lift stopgezet of hij was vanzelf gestopt. Er is nog nooit iemand in het vliegwiel bovenaan vermalen, dat weet ik zeker.’

Ik ben blij dat Justus me niet uitlacht en serieus antwoord geeft op al mijn ongetwijfeld stomme vragen. Ietwat gerustgesteld haal ik nog een keer diep adem. ‘Oké.’

Boven aan de heuvel weet ik het opeens zeker. Ik heb hoogtevrees. Mijn kniegewrichten lijken acuut op slot te schieten en mijn spieren herinneren zich spontaan hoe ik me net beneden voelde, toen ik Justus bijna ondersteboven skiede: verstijfd. Noemen ze dat nou spiergeheugen?

‘Ik kan dit niet,’ zeg ik beverig. ‘Hoe kom ik beneden?’

‘De enige andere manier is lopend, maar dan heb je meer kans dat er iets gebeurt dan wanneer je het skiënd doet. Je kunt het, echt.’

‘En op mijn kont?’

Hé, ik onderzoek gewoon alle alternatieven.

‘Met het risico van een gat in de broek van mijn moeder?’ zegt Justus en ik weet dat hij dat niet zegt om me duidelijk te maken dat ik geleende spullen aan heb.

Hij steekt zijn handen door de lussen van zijn stokken en zet af. Ik heb grenzeloze bewondering voor zijn geduld. Als ik met iemand als mezelf opgescheept zou zitten, had ik allang de handdoek in de ring gegooid. Ik haal diep adem, pak ook mijn stokken vast en prik mezelf vooruit.

Langzaam volg ik Justus, die als in slow motion beweegt, alsof de laag sneeuw waarop we skiën een halve meter in plaats van een paar centimeter dik is. Ik concentreer me op zijn bewegingen, kopieer zijn houding en zowaar, bij de derde bocht verdwijnt het maagzuur dat boven aan de heuvel in mijn keel opwelde. Mijn haar dat onder de helm uitsteekt, wappert gezellig mee als ik wat meer snelheid krijg en ik geniet zowaar van het feit dat ik zomaar van de helling glij. Wanneer we bijna beneden zijn en Justus me een paar keer geprezen heeft alsof hij de vader is en ik de dochter die voor het eerst zonder wieltjes fietst, vind ik het opeens oprecht leuk worden.

‘Gaan we nog een keer?’ vraag ik als we beneden staan.

‘Ja-ja, tuurlijk,’ stamelt Justus verbaasd, zijn voorhoofd gerimpeld. ‘Graag. Leuk.’

Nu weet ik hoe het moet. Bovenaan laat ik de frisbee precies op het juiste moment los en loop gelijk een stukje verder. Mijn ski’s maken een schrapend geluid als ik wat sneller ga en de bochtjes steeds een stukje kleiner probeer te maken. Ik voel dat er blosjes op mijn wangen komen. Te snel zijn we beneden.

‘Nog een keer,’ zeg ik en ik voel me weer een kind – nu eentje die met een van zijn ouders bij een attractie op de kermis staat en smeekt om nog een rondje in de draaimolen. Uiteindelijk zijn we twee uur bezig geweest en zijn we zelfs twee keer van de hogere piste gegaan. Ik ben gevallen en weer opgestaan, de punten van mijn ski’s gingen over elkaar en ik wist ze weer naast elkaar te krijgen. En ik heb helemaal niks gebroken. Ik ben onnoemelijk trots op mezelf en als ik naar het gezicht van Justus kijk, is hij, naast verbaasd dat ik het uiteindelijk zo leuk vind, ook best een beetje trots op zijn leerlinge.

3.

Justus

Lean on me, when you’re not strong

And I’ll be your friend

I’ll help you carry on

Bill Withers – ‘Lean on Me’

Mijn moeder moet ik ook altijd helpen om haar skischoenen uit te trekken. Nadat ik iets van een minuut heb toegekeken hoe Ramona op het ongemakkelijke houten bankje zit te worstelen om haar voet uit de schoen te krijgen, besluit ik in te grijpen.

‘Je hebt de laatste schnall niet opengedaan.’

‘Schnall?’

‘Ja, dit ding.’ Ik klik de gesp op de wreef los en aan de punt en de hak trekkend, wurm ik de schoen van haar voeten.

‘Zo, hèhè, dat lucht op,’ puft Ramona en ze duwt een pluk haar achter haar oor.

Er komt een klein beetje damp uit de schoen en van haar sok af. Plagerig hou ik de skischoen een eind van mijn gezicht vandaan.

‘Zo, goeie genade. Wie nog durft te zeggen dat vrouwen nooit zweetvoeten hebben, die verklaar ik voor gek.’

Ramona trekt haar gezicht in een gemaakt boze grijns. ‘Dat is angstzweet. En dat komt door jou.’ Ze trekt de skisok uit, maakt er een bolletje van en gooit hem in mijn gezicht. ‘Dat is je straf. Zoiets zeg je niet tegen een dame.’

‘Trek nou zelf je tweede schoen maar uit.’ Ik plof naast haar neer en trek mijn eigen skischoenen een stuk soepeler uit. Als ik ze terugbreng naar de verhuurjongen zit Ramona nog steeds te klooien.

‘Hulp nodig?’ vraag ik liefjes, mijn armen voor mijn borst over elkaar gevouwen. ‘Kippenkracht,’ zeg ik met een gemaakt kuchje achter mijn vuist.

Ze gromt een paar onverstaanbare woorden. ‘Ja,’ is het laatste, en dat kan ik wel verstaan.

‘Ja, wat?’

‘Ja. Alsjeblieft, meneer De Vries.’

‘Goed zo.’ Ik ga op een knie voor haar zitten. ‘En als je die tweede stinkstok ook in mijn gezicht gooit, dan zweer ik dat ik je naar huis laat lopen.’

‘Dan laat ik omroepen dat Justus de Vries van Just Did It! in the house is.’

‘Je waagt het niet, hoor,’ waarschuw ik met een vinger voor haar neus, maar aan de blik in haar ogen kan ik zien dat ze dat nooit echt zou doen. Het is een bijzonder gevoel om op deze manier met een vrouw om te kunnen gaan. Natuurlijk heb ik nog meer vriendinnen, maar die hebben allemaal ook hun eigen leven en tot mijn schande moet ik bekennen dat dit soort leuke uitjes door de drukte met de band er eigenlijk al een tijdje bij inschieten. Als je te vaak ‘nee’ zegt, stoppen mensen op een gegeven moment je mee te vragen. Of zouden ze denken dat ik me nu te goed voel, vraag ik me opeens af. Het is de hoogste tijd dat ik iets leuks ga organiseren voor mijn groep trouwe vrienden, al is het maar zoiets simpels als een barbecue.

‘Stuur je me een Tikkie?’ vraagt Ramona als ze de kleedkamer uitkomt. ‘Het is echt lekker om je gewone kleren weer aan te hebben, al voelt het nu net alsof ik naakt ben.’

Ze heeft vandaag een dun, zomers jurkje met een vestje eroverheen aan en witte gymschoenen aan haar voeten. ‘En alsof ik vederlicht ben.’ Ze maakt een grappig huppeltje en zwaait met haar armen door de lucht. Het doet me denken aan Diana Ross als Dorothy in de clip van ‘A Brand New Day’.

‘Nee, ik stuur je geen Tikkie en ik betaal ook nog een drankje. Ga je mee?’ Ik gebaar naar het houten bord boven ons hoofd dat ons de weg naar de ‘Stübe’ wijst.

‘Ik betaal de drankjes, daar sta ik op. Zoek jij maar een plekje uit,’ zegt Ramona terwijl ze me haar tas met spullen aangeeft.

Ik zoek een plekje in een donkere hoek van de ruimte en zet onze tassen onder de tafel. Ik heb er geen zin in dat iemand me hier alsnog ziet zitten, de dag is tot nu toe zo perfect dat ik die door niemand wil laten verpesten. Ook niet door een telefoontje van Jax. Mijn mobiel ligt voor me op tafel. Het scherm licht op en het apparaat beweegt door het getril van een inkomend gesprek. Ik druk op het rode cirkeltje met een kruis erin. Ik weet dat het maar een kort moment van uitstel is en dat onze bandmanager vasthoudend als een pitbull is.

Nu nog even niet.

Ik zet mijn telefoon op ‘stil’ en leg hem met het scherm naar beneden op tafel. Terwijl Ramona ons drinken bestelt, kan ik de verleiding niet weerstaan om te kijken of de foto van ons samen op Instagram al bekeken is. Ik pak hem weer op en ga snel naar Instagram. Al meer dan duizend hartjes, vuurtjes en kusmondjes staan eronder. Natuurlijk zijn er mensen die willen weten hoe ‘mijn nieuwe liefde’ heet en smeken om details.

‘Wat zit jij te glimlachen?’ vraagt Ramona als ze een dienblad met twee warme chocolademelk met slagroom en twee schoteltjes met apfelstrudel en warme vanillesaus voor mijn neus zet. Ze schuift een mok en een van de schoteltjes naar me toe. ‘Ik was helemaal vergeten te vragen wat je wilde drinken, maar als we doen alsof we in Oostenrijk zitten, is dit vast goed.’

Mijn ogen vliegen over het dienblad. ‘Het ziet er heerlijk uit. Chocolademelk met slagroom, apfelstrudel met vanillesaus. Toe maar. De meeste vrouwen die ik ken, zullen dat niet zo snel nemen.’

‘Gelukkig ben ik niet een van die “meeste vrouwen”.’

Ramona neemt een flinke schep van de room die boven op de chocolademelk drijft en stopt die met een gelukzalige blik in haar mond. Ze duwt vervolgens een hap van de apfelstrudel naar binnen en leunt dan kauwend achterover. ‘O, dit is echt heerlijk,’ zegt ze genietend met een grote zucht als ze haar mond bijna leeg heeft. ‘Hier was ik echt aan toe.’

Ik tik op mijn mondhoek. Ramona spiegelt mijn beweging.

‘Wat?’

‘Slagroom,’ zeg ik. Dan tik ik op mijn andere mondhoek. ‘Bladerdeeg.’

Met rollende ogen duwt ze de kruimel tussen haar lippen door naar binnen. ‘Ja-ha, pap. Zo goed?’

Ik beantwoord haar spottende blik met een grote glimlach. Daarna neem ik ook een hap en proef. ‘Mmm. Niet verkeerd, maar je zult nog blij verrast worden wanneer je echt naar Oostenrijk gaat en een authentieke Apfelstrudel mit Vanillesauce geserveerd krijgt.’

‘Wat zat je daarnet nou te lachen trouwens?’ vraagt ze nog een keer.

Ik schuif mijn mobiel over de tafel. ‘Kijk eens naar de foto. En hoeveel mensen hem al gezien hebben. Ons plan werkt. Ik denk dat die twee flapdrollen me nu wel even met rust laten.’

‘Als je je manager en die andere vent flapdrollen vindt, waarom werk je dan met hen samen?’ Ramona heeft haar handen om de warme mok gevouwen en neemt kleine slokjes terwijl ze me aandachtig aankijkt.

‘Met Jax hebben we een voorlopig contract. Ik moet nog nakijken voor hoelang precies. Yorrit en Diederik wilden per se met hem werken. Hij dook op op het moment dat we hem echt nodig hadden. Ik denk ook wel dat hij belangrijk is voor onze band, het is alleen geen… ik bedoel, Jax zou nooit een vriend van mij kunnen zijn zoals Diederik en Yorrit dat zijn. Ik weet niet hoelang ik het ga volhouden om zo close met iemand als hij te moeten samenwerken. En met die andere clown heb ik al helemaal niks.’

‘Dan moet je het niet doen. Stress is voor niemand goed, zeker in jullie situatie niet. Er is denk ik al genoeg om je zorgen over te maken, al die dingen die geregeld moeten worden terwijl je grootste bezit je creativiteit is, en die moet blijven stromen.’

Ik knik verbaasd. Ze heeft trefzeker onder woorden gebracht hoe het zit. ‘Precies.’ Voor mezelf had ik al besloten dat ik geen zaken wil doen met Heinz Franzen. We hebben nu bewezen dat ik hem niet nodig heb. Yorrit, Diederik en ik: we moeten elkaar gewoon aanspreken als er iets niet goed gaat, elkaar scherp en alert houden, daar hebben we Heinz niet voor nodig. Het ligt op het puntje van mijn tong om te kunnen vertellen waar ik me qua imago het meeste zorgen over maak.

Nope. Nog niet. Ik moet haar nog een beetje beter leren kennen.

‘Die andere kerel, daar ga ik mijn veto over uitspreken. Een samenwerking met hem trek ik echt niet.’

‘Goed zo. Doen. Je moet voor je eigen geluk op durven komen. En bovendien is het een enorme eikel als ik Sanne moet geloven.’

‘Sanne heeft gelijk.’

Ze geeft een klopje op mijn hand. ‘Ik ben trots op je.’

Nu rol ík met mijn ogen. ‘Dank je, mam.’ Het is een grapje, maar ze heeft geen idee wat die simpele woorden voor me betekenen.

Jax blijft maar bellen. Nadat we de Instagrampost hadden bekeken heb ik mijn mobiel in mijn zak gestopt en trilt hij vrijwel constant. Ik haal hem tevoorschijn en vis de autosleutels van opa’s karretje uit de zak van mijn jack.

‘Loop jij alvast naar de auto. Ik kom er zo aan. Ik zoek even een rustig plekje en dan bel ik Jax terug. Blijkbaar is er iets dringends.’

Ramona kijkt me een tel onderzoekend aan. Dan pakt ze de sleutels van me aan en tilt haar eigen tas op. ‘Goed, dan zie ik je zo buiten bij de auto.’

4.

Ramona

Oh, but in my heart

You’re all I need

The Emotions – ‘The Best of My Love’

Terwijl Justus zijn manager terugbelt, zoek ik de auto van zijn opa op de parkeerplaats. Gelukkig staan er niet zoveel, ik heb absoluut geen gevoel voor richting en weinig verstand van auto’s. Wanneer ik een auto op het parkeerterrein van Schiphol zou parkeren en het kreng na de vakantie terug zou moeten vinden, kwam ik nooit meer thuis. De lucht is nog zwoel. Er staat hier weinig wind en hoewel de dag al aardig is gevorderd, is het nog steeds warm, maar dat kan ook komen door het enorme temperatuurverschil met de hal binnen. Er is zo te zien een buitje gevallen, hier en daar is het asfalt nog een beetje nat en ik ruik de kenmerkende geur van een zomerbui op een warme dag. Ik loop alsof ik een rauw ei tussen mijn billen heb, ik moet wennen aan het feit dat ik geen gewicht en latten van anderhalve meter meer aan mijn voetzolen heb hangen. Aan mijn beenspieren voel ik dat ik vandaag heel wat anders gedaan heb dan in de collegebanken zitten of in Saté Sam staan. Nooit geweten dat je aan je scheenbenen ook spierpijn kunt hebben. Mijn lijf laat duidelijk merken dat het er niet mee eens is dat het vandaag zo hard heeft moeten werken. Ik heb het er graag voor over, het was echt een topdag. Hopelijk is het niet voor niets geweest, al ben ik er nog steeds niet uit of ik meega met de skitrip van de universiteit. Achter iemand aan blijven lopen bij wie je geen schijn van kans hebt, is natuurlijk reuze sneu. En als ik ergens zuinig op moet zijn, is het mijn waardigheid, die is al zo beschadigd door al het gedoe.

‘Ramona?’

Ik schrik, al zou ik de stem in mijn slaap nog herkennen. Hij is de laatste die ik hier verwacht. Het duurt een paar seconden voor mijn brein heeft verwerkt wat er gebeurt. ‘Timo? Wat doe jij hier nou?’ Schichtig kijk ik om me heen of ik nog meer bekenden zie en half en half verwacht ik dat Alexia zo uit een peperdure auto komt kruipen.

‘Kunnen we praten?’ vraagt hij zacht en ondanks mijn bange vermoedens, komt er niemand anders tevoorschijn. Behalve een gezin met twee kleine kinderen – een van die kabouters heb ik binnen in het Kinderland op een bandje zien staan en de kleine dame ligt nu prinsheerlijk in de buggy te slapen – zie ik niemand anders op het parkeerterrein.

Timo steekt zijn telefoon voor zich uit en ik zie de foto van mij en Justus. Natuurlijk, iedereen die mij kent, weet dus dat ik hier was. Zijn andere hand is tot een gespannen vuist gebald, het lijkt wel alsof hij iets vasthoudt.

‘Timo, het… ik…’ stotter ik en ik weet zo snel niets te verzinnen om duidelijk te maken dat er tussen mij en Justus niks serieus gaande is en niet gelijk Justus’ geheimpje hier voor zijn voeten op straat gooi. Dan komt Justus ineens met een noodgang tussen de geparkeerde auto’s door aanhollen.

‘Ramona, we moeten gaan,’ roept hij buiten adem, een paniekerige stem. Zijn gezicht dat luttele minuten geleden me nog zo vrolijk aankeek, is een masker van angst geworden.

‘Justus, wat is er?’ vraag ik bezorgd als hij hijgend naast me staat en de sleutels uit mijn hand grist.

‘Dat was Jax niet, het was mijn moeder. Ze proberen me al de halve middag te bellen. Het gaat niet goed met mijn opa. Ik moet naar het ziekenhuis.’ Het lijkt erop of hij Timo niet eens ziet staan, of hij in een soort van trance is.

‘Zal ik jou dan naar huis brengen?’ vraagt Timo aan mij en hij legt een hand op mijn onderarm. Eén blik op Justus maakt duidelijk wat ik moet doen. Ik kan hem nu niet in de steek laten. ‘Nee, sorry. Ik moet met Justus mee. Ik spreek je later, goed?’

Met een verslagen blik in zijn ogen kijkt Timo toe terwijl ik instap, waarna Justus met een brullende motor het oude autootje van zijn opa het terrein afstuurt.

Onze voetstappen dreunen in de gang van het ziekenhuis. Onderweg heb ik met Justus’ moeder gebeld. Het was beter dat hij dat zelf niet deed tijdens het rijden. Achteraf had ik beter achter het stuur kunnen gaan zitten. Met een noodgang – Max Verstappen zou er jaloers op zijn – laveerde hij de auto met een verbeten uitdrukking op zijn gezicht tussen het verkeer door. Ik zat met mijn benen tegen elkaar geklemd naast hem, een hand aan de handgreep aan het dak en de andere hand om de rand van de stoel.

Justus’ opa is opgenomen in het Erasmus Medisch Centrum. De huisarts hoorde verdachte geluiden toen hij zijn hart beluisterde en opa maakte zich zo druk dat de dokter hem naar het ziekenhuis wilde doorverwijzen, dat hij ter plekke een hartaanval kreeg.

Het ruikt hier zoals het in alle ziekenhuis ruikt, een mengeling van de maaltijden, chemische luchtjes en de geur van mensen die ziek zijn. Ik probeer me af te sluiten en moet mijn best doen om Justus bij te houden. Bij iedere kamer komt hij met een piepend geluid van zijn sneakers op de gladde vloer tot stilstand, scant het bordje naast de deuren met kamernummer en namen van de patiënten en geeft dan weer gas als hij ziet dat het niet de juiste kamer is. Voor de deur van de kamer waar zijn opa ligt, staat hij opeens stokstijf stil. Ik knal bijna tegen hem op. Zijn vingers knijpen in de deurpost. Ik zie dat hij diep ademhaalt en moed verzamelt om naar binnen te gaan. Nu kunnen we nog denken dat het allemaal goed komt, dat ze hier het hart van zijn opa beluisteren en tot de conclusie komen dat niemand die sterke, taaie boer eronder krijgt. Hierna is er geen weg meer terug. Justus laat zijn handen zakken en als een geslagen hond loopt hij met hangende schouders de kamer in. Zijn moeder staat gelijk op als ze hem ziet. Ze komt op hem aflopen en slaat haar armen om hem heen.

Ik voel me te veel hier. Dit is niet hoe een moeder het vriendinnetje van haar zoon voor het eerst ontmoet, zeker niet als dit vriendinnetje niet echt is. ‘Ik wacht beneden wel,’ zeg ik zacht en ik wijs over mijn schouder naar de uitgang van de kamer. Ik geloof dat alleen de hockeyclub een plek was waar ik nóg liever door de grond wilde zakken, maar toen was ik flink aangeschoten en had ik mijn jurk in mijn panty gepropt.

‘Nee, nee,’ zegt Justus. Hij laat zijn moeder los en steekt zijn hand naar me uit. ‘Ik wil dat je mijn opa ontmoet.’

Het bed tegenover het bed van zijn opa is gelukkig leeg, we zijn de enigen in de warme, steriele ziekenhuiskamer. Terwijl Justus twee krukjes onder het bed vandaan trekt, vertelt zijn moeder wat er gebeurd is. Hij lijkt buiten levensgevaar, maar ze willen dat hij hier blijft zodat ze hem in de gaten kunnen houden. Justus ziet eruit of iemand net vijftig kilo gewicht van zijn schouders heeft getild. Zijn lichaam, dat tot een paar seconden geleden gespannen stond als een van de snaren van zijn gitaar, ontspant. Zijn schouders zakken en zijn gezicht lijkt weer op dat van een vijfentwintigjarige.

‘Hallo, ik ben Saar, de moeder van Justus en Tijn.’

Ze leunt een klein beetje naar me toe. Ik vind haar gelijk sympathiek. Ze is precies hoe ik de moeder van Justus had voorgesteld. Een vriendelijk, open gezicht, dezelfde ogen als haar zoon, met kleine vlekjes rond de irissen, een beetje vochtig nu, die me met een mengeling van nieuwsgierigheid en verbazing aankijken. Ik geef haar geen ongelijk. Haar kapsel is nonchalant, met grove, bruine krullen, aan een kant van haar hoofd achter haar oor gestreken. Het zit een beetje rommelig, iets wilder dan dat het – vermoed ik – normaal zit, niet verwonderlijk gezien de situatie.

‘Dag mevrouw, ik ben Ramona. De... eh, een vriendin van Justus.’ Ik heb geen idee óf hij zijn ouders over mij verteld heeft en wat hij dan verteld heeft. Justus doet geen moeite ons toneelspel vol te houden.

Zonder naar ons te kijken zegt Justus: ‘Ramona is de zus van Sam, je weet wel, die jongen die mij vorige week bijna omvergereden heeft. Ze is een vriendin van mij en ze is ook heel talentvol. Ze kan prachtig zingen.’

Hij is al gaan zitten en heeft de hand van zijn opa in de zijne. Het ontroert me dat hij in staat is op dit moment nog zoiets liefs over mij te zeggen. Ik word er verlegen van.

Saar houdt mijn hand een paar seconden vast. ‘Ik ben blij dat je er voor Justus bent. Zeker nu.’ Ze laat me los. ‘Ik ga even koffie halen. Jullie ook?’

‘Graag, mevrouw De Vries.’

‘Zeg alsjeblieft Saar tegen me.’

Ik ga naast Justus zitten en kijk naar de man die roerloos in het hoge ziekenhuisbed zit. Hij is verbonden met de machines die naast het bed staan. De regelmatige piepjes die uit het apparaat komen geven een iets geruster gevoel. Zijn ogen in het getaande gezicht met kleine, witte streepjes eromheen die aangeven dat hij veel gelachen heeft in het leven dat hij heeft geleefd, zijn gesloten. De armen rusten boven de dekens, met onderarmen als stalen kabels.

Mijn keel zit nog steeds een beetje dicht. Ik leg mijn hand op het bovenbeen van mijn fantasievriendje. Justus kijkt naar zijn opa alsof hij hem met zijn doordringende blik wakker zou willen maken. Hij heeft zijn bovenlip tussen zijn tanden geklemd en kauwt erop. Zijn duim aait over de rug van zijn opa’s hand. Ik wil hem laten weten dat het mij niets kan schelen als hij laat zien dat hij verdriet heeft. We zijn hier alleen en hij hoeft zich nergens voor te schamen. Een eenzame traan ontsnapt dan toch en rolt over zijn wang. Voordat Justus hem weg kan vegen, valt de traan op zijn spijkerbroek en laat tussen mijn kale ringvinger en middelvinger een rond vlekje achter. Al snel is het vlekje niet alleen meer. Ik probeer de bal die zich in mijn eigen keel vormt weg te slikken als ik bedenk dat ikzelf ook zo aan het ziekenhuisbed van mijn oma heb gezeten. Het was vreselijk om te zien wat een pijn ze had. Gelukkig hielp de morfine goed. Totdat ze steeds een beetje meer toegediend kreeg en nooit meer wakker werd. Ik troost mezelf met de gedachte dat ik alles tegen mijn oma heb kunnen zeggen wat ik wilde en ik wil geloven dat ze het ook echt allemaal gehoord heeft. Het is zo triest dat je pas op die momenten alles zegt waar je normaal gesproken niet over nadenkt of de tijd niet voor neemt. Of niet durft. Justus zit in gedachten verzonken en staart naar zijn opa. Vragen waar hij aan denkt zou een te grote inbreuk op zijn privacy zijn, daarvoor kennen we elkaar niet goed genoeg.

Na een tijdje komt Saar terug met een traytje met drie plastic bekertjes erin. De damp komt van de koffie. ‘Ik denk niet dat het heel geweldige koffie is, je moet maar eens langskomen om mijn koffie te proeven.’

‘Justus heeft vandaag een bakje voor me gezet. Ik denk inderdaad niet dat de koffie het hier haalt bij die van jullie op de boerderij.’ Ik heb mijn hand van Justus’ bovenbeen gehaald en pak het bekertje aan.

‘Ze hebben opa iets gegeven zodat hij wat rustiger werd.’

‘Weet je al hoe het verder gaat?’ vraagt Justus aan zijn moeder. De hoopvolle expressie op zijn gezicht is niet te missen.

‘Het is even afwachten. Hij heeft medicijnen gekregen en er volgt snel een gesprek met de cardioloog.’

5.

Justus

Red, red wine

It’s up to you

All I can do, I’ve done

Memories won’t go

UB40 – ‘Red, Red Wine’

De cardioloog had die dag geen tijd meer om langs te komen. Eerst werd ik boos toen het afdelingshoofd ons dat nieuws kwam brengen, daarna realiseerde ik me dat het eigenlijk misschien goed nieuws was. Wat opa had kon niet ernstig zijn, hield ik mezelf voor, anders was de arts vast wel meteen gekomen. De verpleegkundige keek me aan met de oogopslag die ik al bij zoveel mensen gezien heb: een blik van herkenning, maar ze kunnen me niet meteen plaatsen als ik niet met een gitaar om mijn nek op een podium sta. Ik wil nooit bekendstaan als iemand die zijn bekendheid gebruikt om dingen gedaan te krijgen en ik zou nog liever tot het einde der tijden mest scheppen op de boerderij dan in een roddelblad staan met een foto van een gesponsorde nieuwe keuken met de naam van de keukenboer erbij. Toch overweeg ik serieus een fractie van een seconde om te zeggen wie ik ben. Als het opa helpt, ben ik bereid om iedereen hier in het ziekenhuis een handtekening en een vrijkaartje voor een concert te geven. Ik doe het uiteindelijk niet, ze zijn hier ongetwijfeld professioneel genoeg om opa de beste zorg te geven zonder dat ik ze met wat extraatjes om hoef te kopen.

‘Heb je zin om nog wat te eten bij ons?’ biedt mam Ramona aan zonder het met mij te overleggen. Normaal gesproken zou ik het liefst alleen zijn, na zoiets als met opa is gebeurd. Nu vind ik het prima dat mam het vraagt, Ramona is fijn gezelschap en ik kan wel wat afleiding gebruiken.

Ramona kijkt me aan, speurend naar mijn instemming. Ze zoekt hakkelend naar een excuus, maar ze heeft me verteld dat ze morgen vrij is. Na wat aandringen is ze eindelijk overtuigd dat ze echt welkom is en besluit ze mee naar de boerderij te gaan. Ik weet niet of ze het doet omdat ze medelijden met me heeft – het maakt me niet uit. Ze gaat mee en dat is het voornaamste.

Ik geef opa een kneepje in zijn hand voordat ik besluit gewoon een kus op zijn wang te drukken zoals ik altijd doe. ‘Dag opa, lekker slapen en beter worden. Morgen ben ik er weer.’ Geen idee wat mijn schema is, mijn hoofd voelt alsof het gevuld is met wattenbollen.

We volgen het bestelbusje van mam naar huis. Ramona zit stilletjes naast me. Wat een dag, echt bizar. Op de radio wordt een van onze nummers met enthousiasme door de dj aangekondigd. Ramona zet hem harder. Ik trommel met mijn vingers mee op het stuur. Het is raar om te merken dat ik door een blij gevoel overspoeld word terwijl opa in het ziekenhuis ligt. Ik weet dat hij de laatste persoon op aarde is die zou zeggen dat ik nu alleen maar verdrietig mag zijn omdat we hem daar hebben achtergelaten. Ik weet eigenlijk niet eens of dit de eerste keer is dat hij in een ziekenhuis ligt. Sinds de tien jaar dat wij er wonen, is dit in ieder geval wel de eerste nacht die hij niet op zijn vertrouwde boerderij doorbrengt.

Ramona kijkt me aan, ik voel het. Ik glimlach naar haar en begin zacht mee te zingen. Ze valt in, en haar stem klinkt hier nog mooier dan in het filmpje dat Sanne me heeft laten zien. Onze stemmen kleuren prachtig bij elkaar. We hebben tot nu toe geen enkel nummer met een zangeres opgenomen, en ik heb ineens allerlei ideeën.

Veel te snel is het afgelopen. ‘Dat klonk echt fantastisch, Ramona. Weet je zeker dat je ook geen carrière in de muziek zou willen?’

Ze schudt fanatiek haar hoofd en zwijgt.

Ik laat het er niet bij zitten. ‘Waarom niet?’

‘Ik weet niet of ik tegen die onzekerheid kan,’ klinkt het zacht.

‘Welke onzekerheid? Geld? Inkomen?’

Ze knikt weinig overtuigend.

‘Kun jij daar niet tegen of kan iemand anders daar niet tegen?’

Ze wendt haar hoofd af en staart zonder wat te zeggen uit het raam. De drukte van de stad, de flats en de ellenlange rijen auto’s zijn ingeruild voor een vlak graslandschap met grazende koeien en imposante bomen. Ik denk aan het nummer van Ramona dat Sanne me heeft laten horen. Volgens mij zijn broer en zus Loekman twee mensen die het anderen erg graag naar de zin maken en ik vraag me af of ze hun eigen prioriteiten wel vooropstellen. Dat herken ik, omdat ik zelf ook jarenlang zo geweest ben – misschien bij vlagen nog steeds wel.

‘Laat nou maar,’ zegt ze stuurs.

‘Weet je dat je de spieren rond je stembanden kunt trainen? Je moet elke dag minstens een halfuur zingen.’

Ze laat de hand onder haar kin zakken en draait langzaam haar hoofd mijn kant op. ‘Ja?’

‘Ja, als ze sterker worden, zal je stem meer aankunnen. Bovendien beschermt het tegen blessures. Zingen is net als sporten, je zult moeten oefenen, oefenen en oefenen. Jezelf trainen om beter te worden. Je hebt een prachtige stem, maar je moet er wel aan werken.’

Ze knikt enthousiast. ‘Wat voor tips heb je nog meer?’

‘Sowieso altijd via je buik ademen.’ Ik leg mijn hand onder mijn navel en adem daarnaartoe. Als ik gespannen ben, zit mijn adem altijd hoog en ik voel nu dat ik het laatste uur ook niet op de juiste manier geademd heb. Het is tegelijk een goede oefening voor mezelf om weer wat rustiger te worden. Ik doe met een oefening voor hoe je klinkers op verschillende toonhoogtes kunt zingen. ‘Kaak ontspannen, tong naar voren. Klinkers vormen de woorden, goed articuleren.’

‘Oeeeeehhh, aaaaaahhhh, ieeeeeeeee, ohhhhhhhh.’ We oefenen samen en als we voor het stoplicht staan en de man in de auto naast ons ons met een stomverbaasde blik aankijkt, schieten we allebei in de lach. Het is vast een heel stom gezicht, twee volwassen mensen die vreemde klanken uitstoten, met hun tong naar buiten gestoken of ze midden in de zomer sneeuwvlokjes proberen te vangen. Als we bij de boerderij aankomen, zijn we allebei voor een fijn klein halfuur de belangrijkste man in ons leven vergeten.

Mam slooft zich uit met het eten. Ramona helpt haar waar ze kan. Tijn komt de keuken binnen en steekt zijn hand als vanzelf in de pot met koekjes die mam zelf gebakken heeft.

‘Zo, twee vrouwen in de keuken, dat kan ik wel waarderen,’ plaagt hij.

‘Jij moet Tijn zijn.’ Ramona veegt haar hand af en steekt hem naar hem uit.

‘Heeft deze pestkop heel veel slechts over me verteld?’

Ineens onzeker, zo heb ik hem niet vaak gezien, drukt Tijn haar hand.

‘Heel veel, daarom kom ik eens met eigen ogen zien of het allemaal wel waar is,’ plaagt ze hem terug. ‘Dek jij de tafel?’ Ze duwt Tijn zonder dat hij wat kan zeggen een stapel borden in zijn handen.

Mam praat hem bij over de situatie van opa. Tijn verschiet van kleur. Hij is niet zo close met opa als ik, maar schrikt natuurlijk ook van het bericht.

‘Maar hij wordt toch wel beter?’ vraagt hij met een kinderlijke stem.

‘Ik hoop het,’ ontwijkt mam de vraag handig. We weten allemaal dat opa niet het eeuwige leven heeft en dat zijn krachten de laatste maanden flink afgenomen zijn. Niemand wil aan het onvermijdelijke denken. Superhelden horen onsterfelijk te zijn.

‘Opa is ijzersterk,’ zegt mam glimlachend, maar de lach bereikt haar ogen niet.

Nadat pap thuis is gekomen, eerder dan normaal – mam heeft hem vanuit het ziekenhuis gebeld met het nieuws van opa – en zich heeft voorgesteld aan Ramona, gaan we aan tafel. Opa zit vrijwel nooit meer tegelijk met ons aan tafel, en een vriendin van mij heeft hier nog nooit gezeten. Het is een rare gewaarwording, maar deze situatie voelt merkwaardig genoeg niet zo vreemd. Ramona vertelt over Saté Sam, over Sam en haar familie en over hoe we elkaar ontmoet hebben op de verjaardag van Alexia.

Ons geheimpje laat ze wijselijk weg, al zijn mijn ouders nuchter genoeg om door te hebben hoe het ongeveer zit. Ik hoef niet geforceerd haar hand vast te houden of haar een kus te geven. Ik denk terug aan de scène op het parkeerterrein van vanmiddag. Het was de tweede keer dat ik Timo tegenkwam, en allebei de keren heb ik geen beste indruk gemaakt. Arme jongen. Het wordt steeds ingewikkelder voor Ramona om het straks allemaal recht te breien en ik wil niet de enige zijn die voordeel heeft van ons toneelstuk.

‘Nog een glaasje?’ Pap schenkt het wijnglas van Ramona al vol voordat ze antwoord heeft kunnen geven.

Ze wil haar hand boven het glas steken, en haalt hem net op tijd weer weg voordat pap de wijn over de rug van haar hand giet.

‘Nou, vooruit, nog een halfje dan.’

Normaal gesproken drinken we verse melk bij het eten, maar op de een of andere manier is dit een heel aparte avond geworden. Het lijkt alsof we opeens allemaal het leven willen vieren. Misschien is dit een manier om heel even een beetje te kunnen vergeten wat er allemaal gebeurt. En hoewel mijn gedachten constant terugschieten naar opa – naar dat magere lijf in het ziekenhuisbed, de kale witte kamer, de geur in het ziekenhuis die niet meer kon verschillen dan de geuren hier op de boerderij – is het… gezellig.

We drinken allemaal meer dan we gewend zijn, zelfs Tijn, die normaal alleen bier en gin-tonics neemt, drinkt wijn mee. De biologische wijn waarvan gisteren een doos is gebracht, is heerlijk, stevig en zoet, met een smaak die aan frambozen en blauwe bessen doet denken.

‘Ik zou deze echt in je winkeltje gaan verkopen, schat,’ zegt pap terwijl hij de rode vloeistof door zijn glas laat walsen. ‘En dan je commissie in flessen wijn laten uitbetalen.’ Hij houdt het glas richting het raam, bestudeert het nog voor een moment en klokt dan het laatste restje in een keer weg.

Ongemerkt is ook het wijnglas van Ramona weer leeg. Bij het toetje komt pap met een fles dessertwijn op de proppen.

‘Deze móét je echt proeven. Hij is heerlijk, vooral bij het ijs van mijn moppie.’ Hij knijpt mam, die ijsschaaltjes uit de kast aan het pakken is, in haar billen.

Oké, die heeft dus duidelijk al een glaasje te veel op.

Het is warm binnen, de wijn heeft zich heerlijk in mijn lichaam genesteld en doet daar zijn magische, verdovende werk. Ramona proeft ook de zoete, donkergele, bijna stroperige dessertwijn en eet met groot enthousiasme haar kommetje ijs tot op het laatste hapje leeg. Daarbij geeft ze voortdurend complimentjes aan mam en Tijn, die ook meegeholpen heeft het ijs te maken. Dat het ijs is bereid met de geweckte boerenjongens en huisgemaakte advocaat is mede debet aan de staat waarin ze zich nu bevindt. Dat ze daarna herhaaldelijk haar vinger langs de binnenkant van het schaaltje haalt en in de eerste poging de opening van haar mond mist, geeft duidelijk aan dat zij ook iets te diep in het glaasje gekeken heeft.

‘Moon, je kunt zo niet naar huis,’ zeg ik hoofdschuddend. Niet alleen mag ze zo niet meer de weg op, ik weet ook niet of het een goed signaal richting haar ouders is om aangeschoten thuis te komen na ons eerste zogenaamd-afspraakje.

‘Ja, Moontje, blijf hier slapen!’ zegt Tijn iets te gretig naar mijn zin en ik stuur hem de meest waarschuwende blik die ik op dit moment tevoorschijn kan toveren.

Zoals verwacht protesteert Ramona tegen dit spontane plan. Het is ook wel heel erg veel op één dag. Wanneer ze opstaat en naar de tafelrand klauwt om haar evenwicht te bewaren, ziet ze zelf ook in dat het een goed idee is om zo snel mogelijk een bed op te zoeken en horizontaal te gaan. De alcohol geeft mij ook een draai om mijn oren wanneer ik opsta. Ramona heeft minstens net zoveel gedronken als ik, terwijl ze een kilo of vijfentwintig lichter is.

‘Jij kunt in mijn bed, ik ga wel op de bank.’

Niemand kijkt op van deze opmerking. Ik pak haar bij haar elleboog en samen schuifelen we over het erf naar mijn appartement. Ze legt haar hoofd in haar nek en ik kan mijn nepvriendinnetje nog net tegenhouden voordat ze languit achterover in het grind valt.

‘Die sterrenhemel,’ verzucht ze. ‘Kijk kan. Kijk dan, bedoel ik.’

‘Ik weet het, mop, ik zie dit bijna iedere avond.’ Met een hand trek ik de deur open terwijl ik haar met mijn andere arm om haar heen geslagen overeind hou. In mijn slaapkamer zet ik haar op het bed neer. Ze valt meteen achterover, haar armen boven haar hoofd. Het duurt misschien een halve minuut voordat er schattige snurkgeluidjes tussen haar lippen vandaan borrelen. Haar onderbenen bungelen nog over de rand van het bed. Met mijn handen in mijn zij kijk ik ernaar, bedenkend wat ik verder allemaal moet doen. Ik heb hier dus nul komma nul ervaring mee.

Achter me hoor ik dat de voordeur hard openklapt. Er komt een gemompeld ‘oeps’ achteraan.

‘Heb je hulp nodig?’ vraagt Tijn als hij naast me komt staan.

‘Hoepel op, Tijn.’ Ik wil niet dat hij Ramona hier met open mond aan gaat staan gapen terwijl er ongetwijfeld allerlei schunnige gedachten door zijn hoofd schieten.

‘Je moet haar wel uitkleden,’ zegt hij verlekkerd, veel te langzaam en met kleine stapjes achteruit mijn slaapkamer uit lopend, zijn ogen gefixeerd op het knappe meisje op mijn bed. ‘Als je wil weten wat je allemaal moet doen, dan moet je me effe bellen,’ zegt hij nog, vlak voordat ik de deur van de slaapkamer voor zijn gezicht dichtsmijt.

Ik maak de veters van haar schoenen los, trek haar sneakersokjes uit en leg haar recht op bed. Het is hierbinnen niet superwarm en ik twijfel of ik haar onder de dekens moet leggen. Wanneer ik voorzichtig een plaid over haar heen drapeer, opent ze lodderig een oog.

‘Zje moet zwel even iemand zbellen. Zjammie bijvoorbeeld. Anders maken zje zjich zorgen.’ Onhandig wipt ze haar mobiel uit haar broekzak. ‘Het is een zjo.’

‘Een zjo?’

Ze maakt rondjes in de lucht met haar wijsvinger. ‘De geheime code is een ooooooooo,’ zegt ze dan, haar tong uitgestoken net als in de auto toen we aan het oefenen waren. ‘Zjkijk, ik ben al aan het trainen,’ zegt ze en ze stoot een paar vreemde klanken uit. Hikkend van de lach draait ze zich onhandig om.

Aarzelend vorm ik met mijn duim een vierkantje op het scherm. De telefoon komt gelijk tot leven. Op het scherm staat een foto van haar samen met Sam, hun foodtruck op de achtergrond. Een tijdje staar ik ernaar. Dan zoek ik Sam Loekman in haar contacten en bel.

‘Met Justus.’

‘Justus!’

Ik hoor aan zijn stem dat ik verder niet uit hoef te leggen wie ik ben.

‘Is alles goed?’ vraagt hij er gelijk achteraan, een stem die duidelijk aangeeft dat hij schrikt dat ik met de telefoon van zijn zus bel.

‘Niet schrikken, het gaat prima met je zus.’ Ik kijk naar mijn bed. Zachtjes kreunend schurkt ze tegen mijn kussen aan als een poes die kopjes geeft, en tegelijkertijd probeert ze plukkend aan de rand van het zware dekbed eronder te kruipen. Ze geeft het op, trekt de plaid weer over zich heen en valt met een hemelse uitdrukking op haar ontspannen gezicht in slaap.

Ik loop naar de woonkamer en ga overdwars in een van de gemakkelijke stoelen zitten. Ik vertel Sam wat er vandaag allemaal gebeurd is. Voordat ik het weet, zijn we een uur verder en klinkt er een piepje in mijn oor dat aangeeft dat de batterij van Ramona’s telefoon bijna leeg is. ‘Sam, ik moet hangen. Een oplader voor de telefoon van je zus gaan zoeken. Ik bel je snel nog een keer. Als het goed is, bedoel ik.’ Ik hoor zelf hoe onvast en weifelend mijn stem klinkt.

‘Wij gaan elkaar nog meer zien de komende tijd,’ klinkt het een stuk beslister in mijn oor.

‘O, hoe dat zo?’ vraag ik en ik probeer niet te verlangend te klinken.

‘Ik heb net gezien dat wij op een paar festivals staan waar jij ook optreedt.’

‘Wat tof!’ Ik heb het tourschema van deze zomer nog niet uitgebreid bestudeerd en daar staat natuurlijk niet bij welke faciliteiten er allemaal zijn, maar dit is héél leuk nieuws. ‘Ik heb er veel zin in, lekker spelen deze zomer. Blije gezichten. En met een lekker hapje Indonesisch eten erbij kan het helemaal niet meer stuk.’

‘Ik ook. Bij de muziekfestivals hangt altijd een coole vibe, als het weer nou ook een beetje meewerkt, wordt het echt één groot feest.’

Als we uiteindelijk afscheid van elkaar genomen hebben, doen mijn kaken pijn van de glimlach die al die tijd zonder dat ik het wist op mijn gezicht heeft gestaan. Gelukkig heeft Ramona ook een iPhone, net als ik. Als ik de oplader erin steek, valt mijn oog op een bericht dat ze binnen heeft gekregen. Ik vind het echt vreselijk als ik het open, en ter verdediging: ik doe dat pas nadat ik gezien heb wie de afzender is: Alexia. Het lijkt of er ineens iemand anders bezit van me heeft genomen, iemand die de privacy van Ramona niet belangrijk vindt. Het duiveltje op de andere kant van mijn schouder zegt dat Ramona misschien wel een piepklein beetje hulp nodig heeft als het om Alexia gaat. Dat ik haar moet beschermen. Ik zou bijvoorbeeld nooit een bericht van Timo lezen.

De warmte die ik door me heen voelde stromen na de wijn en het gesprek met Sam verdwijnt en de kou die ervoor in de plaats komt lijkt als ijswater door mijn aderen te pulseren. Ik krijg nog een grotere hekel aan dat mens dan ik al had toen ik doorkreeg hoe het zat met dat dansen met Timo op dat kakfeest voor die kakmadam.

Op de foto die ze gestuurd heeft, staat ze met een grote grijns op haar gezicht terwijl ze Ramona ergens mee naar binnen probeert te trekken. Ramona heeft dezelfde oogopslag als net, na een paar wijntjes. Haar wimpers iets te ver over haar ogen, schattige blosjes op haar wangen. Haar haren zitten een beetje wild, toch is ze prachtig, veel mooier dan ze zelf denkt. Als je die blik in haar donkere ogen zou kunnen vangen en op een poster afdrukt, zouden ze heel wat puberjongetjes uit hun slaap houden. Dat wil zeggen: ze is superhot – tot op heuphoogte. Het jurkje dat ze aanheeft en mooi op haar slanke bovenlichaam aansluit, verdwijnt in een prop in haar panty. Het dunne nylon verhult niet dat ze slechts een zwartkanten string draagt. Ik wend mijn blik af, nu voelt het nog meer alsof ik haar privacy geschonden heb. Blijkbaar heeft een van de vriendinnen van Alexia deze foto gemaakt en vinden ze het allemaal een grote grap. Mijn bloed begint nu te borrelen, ik heb zo’n ontzettende hekel aan mensen die dit soort dingen doen. Mobiele telefoons zijn een zegen en een vloek. Op slag ben ik ontnuchterd.

Alexia: Ik weet niet wat je plannetje is met Justus en wat die zanger in jou ziet, maar mocht je ooit in je stomme kop halen dat je een geschikte partij bent voor Timo en achter hem aan gaan, houd dan deze foto in gedachten. Hoeveel reacties zouden hierop komen, denk je?

Het duurt lang voordat ik eindelijk in slaap val. In een opwelling heb ik de foto en het bericht naar mezelf gestuurd en het daarna van de telefoon van Ramona verwijderd, maar ik heb er geen spijt van. Ik slaap onrustig, droom over opa, een optreden op een festival waarop ik samen met Ramona die klinkeroefeningen op het podium doe en iedereen ons uitlacht. Jax en Heinz staan te foeteren in de coulissen.

Een ijselijke gil zorgt ervoor dat ik van de bank rol en met een klap op de grond eindig, gelukkig op het kleed. Ik krabbel overeind en schiet razendsnel in mijn jeans die naast me op de grond ligt. In de slaapkamer aangekomen, zie ik in één oogopslag wat er aan de hand is. Ramona zit overeind met haar rug tegen het hoofdeinde van het bed, de plaid tot haar kin opgetrokken, haar ogen waarvan het wit niet zo wit als ander is, wijd opengesperd.

‘Die… Die…’ stamelt ze en ze wijst naar Gijs. Gijs kijkt naar me en laat een zielig mekkertje horen. Hij snapt er natuurlijk niks van dat er hier ineens een onbekend vrouwspersoon in het bed ligt, eentje die echt héél hard kan gillen. Met het volume en de hoge tonen van Ramona is niks mis. Ik begin te lachen en duw een vuist tegen mijn mond om mezelf tot stoppen te dwingen als ik de gezichtsuitdrukking van Ramona zie.

‘Ik werd wakker, met mijn vingers in de bek van dat beest.’ Ze snuift luid en prikt met haar wijsvinger in Gijs’ richting.

Ik bijt op mijn onderlip en probeer zo boos mogelijk te zeggen: ‘Foei, Gijs, dat mag toch niet!’ Ik stuur hem met mijn handen tegen de ruwe haren op zijn achterlijf gedrukt de slaapkamer uit. ‘Jij mag hier helemaal niet komen, wegwezen.’ Onder luid geitenprotest laat hij zich beledigd afvoeren.

Dan kijk ik naar Ramona, die nog steeds als een geschrokken hertje onder de plaid op bed zit. ‘Ik ga koffiezetten. Ik denk dat je wel een sterke bak kan gebruiken. Voel je vrij om lekker te douchen, in de badkamer liggen handdoeken. En als je een schoon T-shirt of hemd nodig hebt, dan liggen die daar.’ Ik wijs op de inloopkast die opa ook gemaakt heeft.

Ramona knikt. ‘Jemig, zelfs die beweging van mijn hoofd doet zeer.’ Ze masseert haar slapen.

‘Paracetamol ligt in het kastje in de badkamer,’ zeg ik met een knipoog. Ik kan zelf ook wel een sterke bak koffie gebruiken.

6.

Ramona

Dreams can come true

Look at me, babe, I’m with you

You know you gotta have hope

Gabrielle – ‘Dreams’

‘Ik hou zo veel van je,’ kreunt Timo met een stem die schor is van opwinding.

We zijn alleen, het strand is zo ver we kunnen kijken verlaten. Kleine azuurblauwe golfjes kabbelen ritmisch op het witte schelpenzand. In de verte klinkt salsamuziek. Verder is er geen enkel geluid van een levend wezen te bespeuren, als je het gekrijs van de bontgekleurde papagaai die al uren in de kruin van de palmboom zit, niet meetelt. Een zwoel windje verwarmt onze zongebruinde lichamen als een permanente föhn. We hebben onze ligstoelen met de comfortabele matjes erop tegen elkaar aangeschoven. Timo ligt op zijn zij. Een hand rust onder zijn hoofd, zijn andere hand glijdt warm en traag over mijn lijf. Zachtjes aait hij met zijn duim mijn wang, dan glijdt hij verder naar beneden, langs mijn bovenarm, mijn borst, over de zachte welving van mijn heup. Hij eindigt op mijn bil. Zijn vingertoppen kriebelen plagerig, wandelen op hun gemak onder het randje van mijn bikinibroekje door.

Met zijn ogen kleedt hij me uit. Daar is behalve die intense blik niet zoveel voor nodig, ik draag slechts een minibikini die weinig verhult. De driehoekjes stof over mijn borsten zijn met de bandjes ter dikte van een schoenveter net groot genoeg om de boel binnenboord te houden. Timo had nog geopperd om hier helemaal naakt te gaan, the naked Blue Lagoon all the way, maar dat ging me net iets te ver.

We hebben inmiddels al aardig wat alcohol op, we hebben er een sport van gemaakt om deze vakantie alle soorten cocktails die hier op het eiland te vinden zijn te proberen. Af en toe gaan we op het aftandse scootertje dat bij de cabin hoort het dorp in om wat te eten en dan slaat Timo gelijk weer een voorraadje van de meest exotische huisgemaakte drankjes in, het een nog straffer dan het andere. Mijn vader zou een rolberoerte krijgen als hij het zou weten.

Maar mijn ouders zijn veilig thuis, in Rotterdam, net als Alexia en de rest van de wereld, en Timo en ik zijn samen hier. We hebben het verdiend na alles wat er gebeurd is, na het ploeteren op de scripties, het behalen van onze bullen. In Rotterdam hebben we feest gevierd met onze vrienden, nu doen we het hier, voordat het echte, serieuze leven begint. Er zijn geen andere toeristen, we zijn hier met een watervliegtuigje gekomen, wat overigens best spannend was, en hebben twee zalige weken dit luxe huisje aan het strand voor ons samen. Cadeautje van Timo’s vader.

Vanochtend hebben we onder de buitendouche gevreeën, snel, vurig. We hadden een babyaapje als toeschouwer. Nu wil Timo de belofte van deze morgen om het later op de dag nog eens langzaam over te doen blijkbaar inwilligen. Met een lome blik in zijn ogen kijkt hij me aan, peilend hoe ik reageer op zijn trage aanrakingen. Als zijn hand weer naar boven beweegt en onder het kleine stukje stof van mijn bikini verdwijnt, waarna hij mijn tepel zacht tussen zijn duim en wijsvinger rolt, ontsnapt er een kreun aan mijn lippen. Tussen mijn trillende wimpers door zie ik hoe Timo geniet van de uitwerkingen van zijn aanrakingen. We zijn nu bijna een halfjaar samen en iedere dag voelt als de eerste, we zijn nog net zo verliefd. Het enige verschil is dat we elkaars lichamen al veel beter kennen. Ik weet wat hij lekker vindt en hell yes, hij weet wat ik lekker vind.

De dunne stof van zijn surfshort laat zien dat het hem ook niet onberoerd laat. Ik wrijf er met mijn vingers over, voel hoe hard hij is. Ik streel hem plagerig over het lichte streepje haar op zijn platte buik en volg het spoor van zijn buikspieren. Langzaam glij ik met mijn hand naar beneden tussen zijn warme huid en de tailleband van zijn short en pak hem beet. Ik voel dat hij ook al een beetje vochtig is. Dan grijpt hij mijn hand opeens vast, mijn vingers verdwijnen in een warm, vochtig gat. Ieuw! What de fuck?

Lieve help, wat is er in godsnaam in me geslopen? Wie laat mij allemaal van die onzalige dingen doen en waarom heb ik van die belachelijke dromen? Ik had nooit in moeten stemmen met dat achterlijke plan, dan had ik hier nu ook niet gestaan met een hoofd alsof een leger kabouterhersenchirurgen in opleiding met mini drilboren mijn hersenpan vanaf de binnenkant aan het bewerken zijn. Wie heeft er nou een geit als huisdier? Een geit die zomaar een slaapkamer binnen komt wandelen?

Ik leun met mijn voorhoofd tegen de koude tegels van de badkamer. Nog nooit ben ik uit zo’n achterlijke – maar eerlijk is eerlijk: ook heerlijk opwindende – droom weggerukt doordat mijn vingers in de bek van een geit verdwenen. Gelukkig heeft Justus mijn gekreun niet gehoord en lijkt alles erop te wijzen dat hij pas wakker werd van mijn gil. Ik kijk naar de hand waar Gijs aan geknabbeld heeft. Als ik oma’s ring al niet kwijt was geraakt, had de geit hem dan op kunnen eten? Ik zie het al voor me dat Justus alle geitenkeutels moet prakken om mijn ring terug te vinden. Nog steeds heb ik een klein beetje hoop dat hij ooit weer vanzelf opduikt. De ring van oma is zo bijzonder, die kunnen ze niet zomaar op Marktplaats zetten bijvoorbeeld. Dan stuur ik de politie erop af.

De regendouche is heerlijk. Het warme water klatert op mijn bonkende hoofd, stroomt over mijn rug. Ik knijp mijn ogen dicht en probeer het gevoel terug te halen. Een gedachteloze grijns vormt zich op mijn lippen als ik me nog een heerlijke minuut weg laat voeren in mijn droom. Timo en ik onder de buitendouche op een tropisch eiland.

Yeah, right. In je dromen, meisje.

Ik droog me af en voel me al een stuk beter dan net. In een laatje vind ik een aangebroken verpakking paracetamol. Ik druk twee pillen uit de strip, halveer ze met mijn nagel in de palm van mijn hand en bijt de bittere tabletten tussen mijn kiezen nog een keer door. Snel spoel ik ze weg. Leunend op de brede wastafel van grijs hardsteen kijk ik mezelf in de spiegel aan. Wat kwam Timo nou eigenlijk doen, daar bij SnowWorld? Ik heb er helemaal niet meer aan gedacht. Ik hoop stiekem dat hij me toch nog een keer op komt zoeken, al zal er flink wat herstelwerk verricht moeten worden – na de zoen van Justus op het verjaardagsfeest, het uitje van ons twee naar SnowWorld en het feit dat ik ervoor koos om weer bij Justus in de auto te stappen.

Het doet pijn als ik me de uitdrukking op Timo’s gezicht voor de geest haal. Straks is er al veel te veel beschadigd, mocht er al een piepklein kansje zijn dat we ooit wat krijgen. Misschien, als ik mezelf heb bewezen en geld heb verdiend en me niet meer zo’n buitenstaander voel in de kringen waarin Timo verkeert.

Na twee bakken sterke koffie en een kaneelbroodje dat Justus bij zijn moeder gebietst heeft, voel ik me een stuk beter. Het nieuws dat Justus’ opa de nacht goed doorgekomen is, zorgt ervoor dat Justus ook in een prima bui lijkt te zijn.

‘Weet jij trouwens waar mijn telefoon gebleven is? Ik kan me vaagjes herinneren dat ik hem gisteravond nog aan jou gegeven heb.’

‘Klopt. Ik heb je broer gebeld om hem te laten weten dat je oké was en hier bleef slapen. Hij zou je ouders inlichten. Je sliep bij Sanne, zou hij zeggen.’

‘Je hebt toch wel… je weet wel, niet gezegd dat ik met jou in bed lag…?’

‘Nee, dat heb ik niet gezegd, maar dat weet hij wel.’

Op mijn vragende blik antwoordt hij stamelend dat hij best wel een tijdje met Sam heeft zitten praten en het dus duidelijk was dat we niet samen in bed lagen.

‘Aha.’ Ik besluit de halfbakken uitleg maar te laten voor wat hij is. Straks krijg ik weer hoofdpijn.

Justus staat snel op en trekt het oplaadsnoertje uit de achterkant van mijn mobiel. ‘Hier. Ik heb hem voor je opgeladen. Hij was bijna leeg.’

Bijna angstig zit hij me aan te staren als ik hem ontgrendel en kijk of er nog iets bijzonders is. ‘Wat raar. Alexia heeft me een bericht gestuurd en het daarna verwijderd. Ik vraag me af wat dat was.’

Ik kijk Justus aan.

‘Misschien was ze ook een beetje aangeschoten gisteravond en had ze spijt van wat ze stuurde?’ Hij haalt zijn schouders op en staat op om de eettafel af te ruimen. ‘Koffie nog? Ik wil zo even naar het bezoekuur in het ziekenhuis. Vanmiddag heb ik repetitie met de band. Heb je zin om mee te gaan? Misschien kunnen we daarna even de stad in? Ik ben al lang niet meer in het centrum geweest. Dan breng ik je daarna thuis,’ ratelt hij.

Ik kijk op mijn horloge. Ik heb geen college vandaag, ik ben ook al een tijd niet meer in de stad geweest. ‘Oké.’

‘Ik wil naar huis. Kun jij niet zorgen dat ik hier weg mag, jongen?’ De opa van Justus zit rechtop in bed. Hij is mager, zijn haren zijn dun maar in zijn ogen kan ik nog duidelijk de kracht zien die er ooit in die oude man gezeten heeft. Zijn hand met donkere vlekken en een infuus dat op de rug vastzit met wit verband klopt op die van Justus.

‘Vandaag is het gesprek met de cardioloog. Als het kan, dan nemen we je natuurlijk zo snel mogelijk weer mee terug naar de boerderij. Maar we nemen geen risico met je gezondheid, opa.’

Ik kan zien dat het hem moeite kost, dat hij vanbinnen vecht tegen het verlangen alle slangetjes en draadjes waarmee zijn opa aan de machines verbonden is los te rukken, hem in een rolstoel te zetten en met een noodgang het ziekenhuis uit te rollen. Zijn opa ziet er ongelukkig uit, al deed hij aandoenlijk hard zijn best om me zo vriendelijk mogelijk te begroeten. Zonder dat Justus iets specifieks gezegd had, leek hij in ieder geval te weten dat ik niet de geliefde van zijn kleinzoon ben. Ook opa bleek Sam te hebben gezien bij zijn bezoek aan de boerderij. Het verbaast me niet, niets wat er gebeurt op de boerderij ontgaat opa, heb ik het idee.

Justus heeft verse koffie in een thermoskan meegenomen en een paar dikke plakken boerencitroencake. Opa leeft op wanneer hij het uit zijn rugzak haalt. Hij geniet met volle teugen. Ons bezoek is duidelijk vermoeiend voor hem en als hij zijn koffie en een halve plak cake opheeft, vallen zijn ogen steeds dicht. Wanneer hij echt in slaap gevallen lijkt te zijn, laat Justus het hoofdeinde van het bed langzaam zakken. Hij trekt de deken omhoog en dekt opa zorgzaam toe. Met een kus op zijn voorhoofd neemt hij afscheid van zijn grootvader.

‘Hang in there, oudje,’ fluistert hij en met zijn hand in mijn rug lopen we op onze tenen de kamer uit.

‘Ik heb opa beloofd dat ik hem naar een van mijn concerten meeneem. Ik hoop zo dat dat nog lukt,’ zegt Justus met een stem die op het punt staat te breken als we samen in de Suzuki van zijn opa zitten. ‘Aanstaand weekend is er een festival waar we optreden. Sam vertelde dat jullie daar ook staan met de foodtruck.’

‘O, wat leuk! Ik ben vergeten om Sam te vragen wat de plannen voor dit weekend zijn, maar dan weet ik al welk festival je bedoelt. Summerbreeze. Vorig jaar was dat niet echt een succes. Mijn vader had een date voor Sam geregeld. De dame in kwestie moest natuurlijk ook goedgekeurd worden als toekomstig foodtrucker.’

Justus kijkt me met twee handen om het stuur geklemd grijnzend aan. ‘Je ouders hebben een date voor je broer geregeld?’

‘Ja, ja, ik weet het, het is vreselijk, mijn ouders hebben overal graag de hand in. Het was echt een fiasco. Met de date bedoel ik, het festival was echt supertof.’

‘Leuk, ik kijk er echt naar uit. Nog een paar middagen knallen met de band en dan zit ons nieuwe nummer er goed in.’

‘Weet je al wat je gaat zeggen tegen Diederik en Yorrit over die Heinz?’

‘Ja. Ik heb ze al geappt. Als Jax hem aanneemt, stap ik eruit. Het is in ieder geval duidelijk dat ze voor mij kiezen.’

‘Ze zouden gek zijn als ze dat niet doen, jij bént Just Did It!’

‘Zonder mijn vrienden ben ik niks. We moeten gewoon doen wat voor ons allemaal goed voelt.’

‘Als je nou niet naar het prijskaartje zou kijken, wat zou je dan het liefst kopen?’ vraagt Justus. We lopen gearmd door de Bijenkorf, hij draagt al een flink aantal tassen. Onder aanvankelijk protest is het me gelukt hem een fantastisch paar cowboylaarzen aan te praten. Ze zijn van zwart leer met bruin borduursel erop en hebben een flinke punt. In combinatie met een zwarte spijkerbroek en een zwarte blouse staat het te gek, dus die hebben we ook gelijk gekocht. De bijpassende cowboyhoed hebben we maar laten zitten, Justus is geen country-and-western zanger en opvallen wil hij al helemaal niet. Voor een totaal andere look, dat kostte wat meer overredingskracht, smeerde ik hem een zwart geruite blouse en een wit colbert aan. Ik had Justus het pashokje ingeduwd met de kleding en mokkend trok hij het aan, samen met de zwarte skinny die we gekocht hebben. Onder de deur door schoof ik een paar halfhoge zwartleren schoenen.

‘Je kijkt alsof ik je met een alpenjurkje een homobar in heb gestuurd,’ zei ik toen hij het pashokje uitkwam. Ik wilde nog een ketting om zijn nek hangen.

Grimassend stak Justus zijn hand op en duwde de ketting weg. ‘Nee, sorry, dat doe ik echt niet. Heinz wilde me ook een ketting aansmeren, daar trek ik echt de grens. Dit is al op het randje.’

‘Goed.’ Ik hing de ketting aan het rek waar de kleding die de winkel weer in moest aanhing. ‘Ik heb dit ook nog nooit gedaan, een bekende zanger aankleden.’

‘Nee, dat blijkt.’ Justus boog zijn hoofd en liet een ongemakkelijke blik over zijn outfit glijden.

Met twee handen in zijn middel duwde ik hem naar de spiegel. Ik had de geruite bloes een knoopje verder opengedaan waardoor het zwarte grandad-shirt eronder net zichtbaar was.

‘O.’ Zijn mond bleef een paar tellen openhangen terwijl hij zichzelf van diverse kanten bekeek. ‘Eigenlijk best tof.’

‘We kopen ook dat donkergrijze en witte grandad-shirt. Die kun je dan ook onder die blouse aandoen of onder het colbert, en als het warm is kun je nog wat uittrekken. Zo heb je een paar prima combinaties voor op het podium.’

In het geruite shirt van zachte stof en het Carhart-shirt met lange mouwen en knoopjes bij de hals – niet te opvallend – voelde Justus zich zichtbaar lekker, en het witte colbert gaf net een beetje het extra dat een artiest nodig heeft om op te vallen.

‘Leuk, Moon. Echt goed uitgezocht. Hier voel ik me prima in. Ik neem het allemaal.’ Zonder te blikken of te blozen had hij alles afgerekend.

Ik dacht aan de vorige keer dat ik hier was, aan het jurkje dat ik toen van oma kreeg, het bewuste jurkje dat ik die avond op de hockeyclub aanhad. Ik denk niet dat ik dat ooit nog aantrek.

Alsof hij mijn gedachten kan lezen, vraagt hij: ‘Wat wil jij graag hebben? Een mooi zwart jurkje? Een little black dress? Mijn moeder zegt altijd dat iedere vrouw dat moet hebben. Ze heeft er denk ik wel vijftien, van de tijd dat ze nog op kantoor werkte.’

Ik heb een oogverblindend jurkje zien hangen toen Justus aan het passen was. Schitterend in zijn eenvoud, daar zou ik op een avondje bij Timo’s ouders geen flater mee slaan. Tenzij het in mijn string gestopt zit.

‘Ik heb er eentje gezien, van Ralph Lauren, maar die kost 389 euro. Dat ga ik dus niet doen.’ Ik pak een lichtblauwe, dungebreide trui van merinowol op die op een van de tafels ligt. ‘Of zoiets.’ Ik hou de trui naast mijn gezicht. ‘Zachte kleuren staan altijd mooi bij mijn huid.’

‘En dat jasje dan?’ Justus wijst naar een lang, getailleerd colbert van zacht suède.

Ik wil het van het rek pakken maar het zit met een ketting vast. Justus gebaart naar de verkoopster. ‘Nee, niet doen. Ik ga hem toch niet kopen.’

‘Pas hem nou maar gewoon, doe mij een lol.’

De verkoopster herkent Justus. Ze kleurt en laat het sleuteltje om het kettinkje van het slot te halen uit haar hand vallen. ‘Oeps, sorry.’ Haar vingers trillen een beetje als ze het colbert van het hangertje haalt en het aanreikt.

‘Hij is voor mijn vriendin.’ Justus gebaart naar mij.

‘Ja, natuurlijk, neem me niet kwalijk.’ Ze geeft het colbert aan mij, en alsof het normaal is dat ik elke dag jasjes van zestienhonderd euro pas, trek ik het met een uitgestreken gezicht aan. Ik heb nog steeds dezelfde kleren als gisteren aan, maar zelfs hierbij staat het super. Onder dit jasje zou zelfs een Komo-zak met twee armsgaten en een uitgeknipte hals nog chic lijken. Ik trek het uit en geef het aan haar terug.

‘We kijken nog even verder, dank je wel.’

Ze wijst me nog op wat andere spulletjes. Voor de vorm pas ik nog een kort leren jasje en bekijk ik een paar handtassen die een modaal maandsalaris kosten. Justus ziet dat ik me ongemakkelijk voel en trekt me mee naar de glazen vitrines waar gouden ringen en kettingen onder de lampen liggen te stralen.

‘Kom, schat, misschien zien we daar wel een mooie verlovingsring liggen,’ zegt hij hard, zodat de verkoopster het hoort. ‘Dank je wel voor de service,’ zegt hij tegen haar. Zijn knipoog bezorgt haar bijna een appelflauwte.

‘Het spelletje heeft nu wel lang genoeg geduurd,’ fluister ik tegen hem. Wat begon als een grote grap zorgt er nu voor dat ik een scherpe pijn in mijn middenrif voel steken. Misschien is het goed als iemand anders gaat doen alsof ze een relatie met hem heeft, niet ik. Het voelt onecht en oneerlijk, al die mensen die we voor de gek houden. Zo ben ik niet. Ik doe alsof me iets te binnen schiet en ik opeens haast moet maken.

‘Wil je me thuisbrengen, ik moet nog even ergens naartoe.’

‘Ja, ja. Tuurlijk.’

Justus voelt haarfijn aan dat ik me een beetje opgelaten voel. Zwijgend lopen we naar de auto en nadat ik een aantal vragen over luchtige onderwerpen met éénlettergrepige woorden beantwoord heb, voltrekt de rit zich al bijna net zo zwijgzaam.

‘Ik app je nog, goed? En dan zie ik je zaterdag.’

Justus heeft me voor de deur afgezet. Ik leun voorover en door het geopende raam aan de passagierszijde geef ik hem antwoord. ‘Vorig jaar gingen we op vrijdagavond al opbouwen. De bands zijn dan meestal aan het repeteren of doen een soundcheck. Het festivalterrein wordt helemaal klaargemaakt voor de dag erna en het podium wordt afgebouwd. Het is altijd een drukte van belang en de organisatie vindt het fijn als de trucks dan ook al wat te eten kunnen maken voor de crew die rondloopt. Het is meestal erg gezellig. Ben jij er dan ook al?’

Justus kijkt naar onze voordeur en weer terug naar mij. ‘Dat klinkt vet. Ik ga het met de jongens van de band overleggen vanmiddag.’

7.

Justus

Oh, you make me live

Whenever this world is cruel to me

Queen – ‘You Are My Best Friend’

Voordat ik naar de repetitieruimte ga die iets van een kwartier rijden hier vandaan ligt, ga ik eerst terug naar de Bijenkorf om wat onafgemaakte zaken recht te zetten. Een halfuurtje, dan is alles geregeld en zit ik weer in de auto.

Diederik en Yorrit staan al op de vloer, ze zijn zich klaar aan het maken voor de repetitie van de band.

‘Hé man, hoe zit het met dat lekkere chickie van je?’ vraagt Diederik. ‘Wat een luilekkerland was dat verjaardagsfeestje.’ Hij roffelt met zijn sticks op een van de drums.

‘Ik hoop dat je je gedragen hebt,’ antwoord ik. De snauw in mijn stem is niet te missen.

‘Is er iemand níét van bil gegaan vannacht…?’

Ik schud mijn hoofd. Ik weet wel dat het een grapje is, maar toch. ‘Ik bedoel alleen maar dat we allemaal onze kop erbij moeten houden. Geen dingen doen die slechte publiciteit op kunnen leveren. Je weet wat daarvan kan komen.’ Ik hang de Fender om mijn nek en speel een akkoord.

‘Je weet zeker dat we Heinz niet moeten inhuren?’ Yorrit kijkt me onzeker aan.

‘Ja. We hebben iemand zoals hij niet nodig. We zijn toch geen kleine kinderen meer! We weten allemaal heel goed wat we wel en niet kunnen maken. Een gebroken hart hier en daar is waarschijnlijk niet te voorkomen, maar dat soort dingen heeft die Heinz ook niet in de hand. En niemand hoeft mij te vertellen wat ik wel of niet aan moet trekken. Bovendien weet ik niet eens of die gast zich zelf wel gedraagt.’ En dat geldt ook voor Jax, denk ik erachteraan.

‘Goeie speech. Lekker kort. Duidelijk verhaal. Oké, Heinz gaan we niet doen.’ Yorrit knikt. ‘Vertel jij het Jax?’

‘Prima.’ Ik kan niet wachten om te zien hoe hij reageert op de mededeling dat we zijn maffe vriendje niet aan gaan nemen. En Jax geen driejarig contract aanbieden als het aan mij ligt.

Diederik wijst met zijn stick naar mij. ‘Hé. Die blouse is nieuw.’

‘Goed gezien, man.’ Vaak draag ik simpele shirts in het donkerblauw of wit, nu heb ik de zwart-witgeruite blouse aan. De mouwen heb ik opgestroopt, de mouwen van het witte grandad-shirt komen eronder uit. Ik doe een stap naar achteren en onze drummer spot meteen mijn nieuwe schoeisel.

‘En nieuwe laarzen.’ Diederik komt achter zijn drumstel vandaan en knielt voor me neer.

‘Jezus, die zijn vet, man.’

‘Ik heb wat dingetjes gekocht vandaag. Voor het optreden dit weekend.’ Ze lopen nog wat onwennig, door de schuine hakken heb ik af en toe het idee dat ik achterover kukel, maar Ramona had gelijk. Ze staan inderdaad heel cool. Diederik aait over het leer. Aan de kraag van zijn sweater trek ik hem omhoog. ‘Ja, zo is het wel genoeg. Straks kwijl je ze nog onder. Ik kan jullie de naam van mijn styliste wel geven,’ zeg ik met een glimlach.

Halverwege komt Jax binnenlopen. Voordat ik hier aankwam, moest ik weer aan opa denken, alleen in het ziekenhuisbed. Het liefst zou ik daar zijn zodat ik met mijn eigen ogen kan zien dat hij regelmatig adem blijft halen en de apparatuur rondom zijn bed het goed blijft doen. Mam heeft beloofd dat ze me laat weten als er nieuws is. Zodra we beginnen te spelen, vergeet ik bijna alles om me heen. Ons optreden zaterdag moet perfect zijn. Ik hoop zo dat opa kan komen kijken. Het is misschien zijn laatste kans ooit om ons op een groot festival te zien spelen.

Jax applaudisseert. ‘Dit klinkt super, mannen. Houd dit zo. Ritme is goed, on point. Harmonie kan nog iets beter, daar moeten jullie de komende dagen aan werken. En de dynamiek! De volgende repetitie stralen jullie uit dat je voor duizenden mensen staat te spelen.’

Hij krabt aan zijn zak. ‘Jij hebt een mooi ruig rafeltje in je stem, Justus. Heeft dat lekkere hapje je goed beziggehouden? Over dat skiën moeten we het trouwens nog even hebben. Gevaarlijk. Jullie mogen niks breken.’

Ik durf niet te vertellen dat het gevaarlijkste wat ik meegemaakt heb, mijn val van de bank was toen Ramona in mijn bed haar roes uit lag te slapen en met haar vingers in de bek van Gijs schreeuwend wakker werd. Bovendien wil ik geen leven leiden waarin alles draait om het voorkomen van risico’s en ongelukken.

Of het uitlekken van geheimen.

‘We moeten de setlijst voor zaterdag nog doorlopen. Dan zijn we er redelijk klaar voor.’

De vrolijke bui verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik Jax vertel dat we gezamenlijk hebben besloten niet met Heinz in zee te gaan.

‘Ach. En dat is een unaniem besluit?’ Jax kijkt Yorrit en Diederik een voor een doordringend aan.

Ze zijn niet zo overtuigend als ik, maar knikken wel braaf ‘ja’.

‘Hm.’ Hij gromt. ‘Ik mag het nieuws zeker aan hem doorgeven?’

‘Ja. Jij bent tenslotte onze bandmanager, jij regelt dat soort dingen,’ zeg ik liefjes.

‘Ik ben het er niet mee eens. Jullie denken dat jullie alles zelf kunnen. Julie zijn niet meer het coverbandje dat op een buurtbarbecue staat te spelen. In mijn ogen maken jullie een fout. Een grote fout. Eén misstap en het duurt maanden voordat het weer rechtgezet is. Misschien is het dan zelfs gewoon afgelopen.’

‘Nou, dan moeten we maar gewoon zorgen dat we geen misstap maken, toch? We kunnen prima onze eigen beslissingen nemen.’

Jax is druk met allerlei zaken die nog doorgesproken moeten worden met de organisatie van het Summerbreeze festival. Wij zijn de openingsact. Het is het eerste grote optreden van Just Do It! dat hij van begin tot eind regelt en ik hoop dat het de frustratie waard is.

Diederik, Yorrit en ik hebben de voorgestelde set doorgelopen en hier en daar wat veranderingen aangebracht. We openen met onze grootste hit, dan spelen we een klein, wat intiemer nummer en dan onze nieuwste. Bij de toegift – hopelijk vraagt het publiek daarom, niets zo gaaf als de roep om terugkeer van de band na een optreden – spelen we ons bekendste nummer in ieder geval nog een keer.

Ik heb net mijn gitaar netjes opgeborgen als ik gebeld word. Ramona.

‘Wat is dit, Justus?’ krijst ze in mijn oor.

‘Ah. Het klinkt of je mijn pakketje binnen hebt gekregen.’

‘Pakketje, pakkétje,’ gilt ze. ‘De dozen hadden hun eigen chauffeur! Mijn hele kamer staat vol. Dat is toch niet normaal!’

Haar stem slaat van emotie over en daarna blijft het even stil. Ik heb de zacht wollen trui in drie kleuren besteld, het suède jasje in beige en in het lichtblauw, een handtas van Chloé met een bijpassend kleiner tasje erbij, het jurkje van Ralph Lauren in het wit én in het zwart en ik heb de verkoopster gevraagd om nog twee paar mooie schoenen en een jasje dat bij de jurkjes past uit te zoeken. Plus een lekker luchtje en het grootste pakket van Rituals dat ze verkochten, daar is mijn moeder ook gek op. Zo te horen heeft de verkoopster haar taken goed uitgevoerd. Gelukkig wist ik door het uitstapje naar SnowWorld precies wat haar maten zijn. Wat Ramona niet weet, is dat ik ook het een en ander bij mij thuis heb laten bezorgen. Mét een tweede pakket Rituals voor mam, die kan ook wel een cadeautje gebruiken.

‘Heel graag gedaan. Het is je gegund.’

‘Het is echt veel te gek, Justus,’ klinkt het, zachter nu.

In gedachten kan ik haar op de vloer van haar kamer zien zitten, terwijl ze een van de zachte truien tegen haar wang drukt. Het zijn inderdaad nogal dure cadeaus voor iemand die ik nog maar pas ken en toch voelt het niet alsof zij en Sam nog maar net in mijn leven zijn. Het is gewoon superfijn om mensen blij te maken. Zeker nu ik steeds meer van haar begin te begrijpen, waarom ze denkt dat ze niet goed genoeg is voor Timo. En natuurlijk zit dat gevoel niet in dure jurkjes of in designermerken, toch kan het haar nét dat beetje zelfvertrouwen geven, het geloof dat iedereen haar kan zien zoals ze is: een geweldige, jonge vrouw barstensvol talent die het echt kan gaan maken als ze het lef heeft om te doen wat ze diep in haar hart het liefste wil. Als ik haar dat steuntje in de rug kan geven, om mensen zoals Alexia LaGrand het eeuwige zuur te laten krijgen, dan werk ik daar graag aan mee. En misschien is het ook wel een heel klein beetje afkopen van mijn schuldgevoel. Dat ze verzand is in onze neprelatie is net zo goed mijn schuld.

Daarna belt mam. Opa mag de eerste paar dagen nog niet met ontslag. Ze willen zijn hartslag, bloeddruk, saturatie en weet ik veel wat allemaal goed in de gaten houden. Opa is teleurgesteld, mam is blij dat hij daar goed in de gaten gehouden wordt.

Gelukkig heb ik het telefoonnummer van Ramona’s beste vriendin opgeslagen. Voordat ik naar huis ga, bel ik haar en vertel wat ik van plan ben. Sannes nuchtere kijk op de zaken, het leven, heeft mijn ogen geopend. Ze is essentieel in mijn plan. Het briljante plan dat ik heb bedacht. En als ik het haar verteld heb, kan ik niet meer terug.

O god, dan kan ik echt niet meer terug.

8.

Ramona

Another round of bullets hits my skin

Well, fire away ’cause today, I won’t let the shame sink in

We are bursting through the barricades

And reaching for the sun (we are warriors)

Yeah, that’s what we’ve become

Keala Settle – ‘This Is Me’

De rest van de week is voorbijgevlogen. Ik heb hard gestudeerd, wat nog niet meeviel omdat ik Timo niet meer durf te vragen of hij me wil helpen. Ook heb ik al flink wat appjes in de WhatsAppgroep van het Foodtruck Festival uitgewisseld. Tinus zal er zijn met haar toffe ijscowagen en Mats komt haar helpen. Lena en Rowèn van de biologische Boeren frietkraam komen, Levi en Nora met hun vegan Flammkuchen-truck, Sterre en Scott met hun vegasnacks en Ricky en Gabriel met die supergaaf beschilderde Mexicaanse foodtruck. Er komen er nog een paar, maar die kennen we nog niet. Er is in ieder geval een plan om vrijdagavond een kampvuur te maken en met elkaar te eten. Sommigen blijven zelfs slapen zodat ze de volgende dag niet heen en weer hoeven te rijden.

Op de berichtjes aan Sanne hoe ze nou denkt voor elkaar te krijgen dat Timo het idee heeft dat hij voor me moet gaan vechten, dat het nog de moeite waard is voor hem om zich voor mij in te spannen, krijg ik geen duidelijk antwoord. Als ik haar spreek, vraagt ze wel iedere keer of ik wat voor haar wil zingen.

‘Je stem kalmeert me, Moontje,’ antwoordt ze dan.

Nu vraagt ze het weer. We facetimen en als ik begin te zingen, sluit ze haar ogen en geniet ze zo te zien echt. En daar geniet ik weer van. Het is zo tof om te zien wat muziek met mensen kan doen. Als de laatste klanken van het keyboard zijn weggestorven, opent ze ze weer.

‘Je vertelde dat Justus vond dat jullie stemmen zo goed bij elkaar passen. Zing die hit van hen nog eens een keer.’

Sanne is een dankbaar publiek en ik vind het heerlijk om te zingen. De stress glijdt van me af als ik dat doe.

Ze snuift. ‘Ik vind nog steeds dat je er wat mee moet gaan doen, Moon. Dat talent van jou. Ongelooflijk.’

‘We zien wel.’

‘Is het trouwens goed als ik vrijdagavond ook alvast kom?’

‘Vrijdagavond?’

‘Ja, op het festival.’

‘Hoe weet jij dat we daar vrijdagavond al zijn?’

‘Dat heb je verteld.’

‘Volgens mij niet.’ Ik kan me echt niet herinneren dat ik dat aan haar verteld heb, maar Sanne weet de dingen altijd met zo’n stelligheid te brengen dat je aan jezelf gaat twijfelen.

‘Dan weet ik het misschien van vorige keer. Nou, is het goed als we komen?’

‘Wie is “we”?’

‘Ik bedoel, is het goed als ík ook kom?’ corrigeert Sanne zich snel.

‘Ja, tuurlijk. Jij bent altijd en overal welkom. Gezellig.’

Voordat Sanne ophangt, stel ik haar de vraag die al een tijdje in mijn hoofd rondzingt. ‘Waarom heeft Justus niet echt een vriendin, denk jij? Zo’n aardige jongen hoeft toch helemaal geen fantasie-vriendinnetje te hebben? Hij ziet er leuk uit, hij is aardig en gul. Kijk, ik voel me niet tot hem aangetrokken en we weten allebei waarom niet. Maar hij moet ze toch gewoon voor het uitkiezen hebben? Ik snap er niks van.’

‘Ik snap het wel,’ antwoordt Sanne. ‘Hij heeft er gewoon geen zin in en eigenlijk heeft hij ook geen tijd voor een echte relatie. Dat betekent werk en inzet en sommige mannen zijn daar gewoon niet zo goed in.’

Ik zie een spiertje onder haar oog trillen. Liegt ze nu weer?

‘Ik heb het idee dat je iets voor me verbergt. Wat weet jij dat ik niet weet?’

‘Helemaal niets, Moontje. Nou, zing nog eens wat voor me.’

Vrijdagmiddag, na het tentamen, dat wonderwel niet eens zo slecht ging, maken we Saté Sam klaar voor vertrek. Mam heeft de truck gisteren vanbinnen goed schoongemaakt, pap heeft het laatste kloddertje vogelpoep van de lak gepoetst en olie, ruitenwisservloeistof en weet ik veel wat er allemaal in een auto zit, bijgevuld. Sam heeft al het eten dat we mee kunnen nemen in de kastjes en in de koelkast en vrieskist gestopt. Ter plekke krijgen we een stroomaansluiting zodat de generator niet aan hoeft.

Onderweg app ik met Justus. Zijn opa ligt nog steeds in het ziekenhuis. Justus maakt zich grote zorgen, maar opa had ‘the show must go on’ gezegd. Ik moest lachen toen ik dat las, als ik Justus zijn opa een klein beetje ken – type ‘wat de boer niet kent dat vreet-ie niet’ – dan zijn dat zo’n beetje al de Engelse woorden die hij op zijn repertoire heeft staan.

We doen er best een tijd over om in Zeeland te komen, het is druk op de weg. Naast de gebruikelijke avondspits rijden er nogal wat gezinnen die waarschijnlijk naar de camping gaan of een weekendje weg hebben geboekt. Het belooft een mooi zonnig en droog weekend te worden, gelukkig. Sam is ook in een prima bui, de hele weg fluit hij mee met de radio en trommelt hij ritmisch mee op het stuur. Dat bewonder ik aan hem, hij maakt zich in de meeste gevallen niet druk, zelfs al zit hij achter het stuur van onze uit de kluiten gewassen truck. Zoals altijd hebben we best wat bekijks met onze glimmende foodtruck. Hij is in een speciale kleur diepzwart gespoten, met ‘Saté Sam’ in het goud op de zijkant. Ik vond het een beetje over de top, maar Sam had gelijk – het staat geweldig.

Ik zing mee met de radio, mijn arm uit het raam, de wind door mijn haar. Er komt een nummer van Just Did It! en ik blèr luidkeels mee terwijl Sam af en toe een vluchtige blik op me werpt. Een jonge man achter het stuur van een aftandse Mercedes toetert naar me. Er zitten nog drie mannen in de auto. Misschien zijn ze ook wel op weg naar Zeeland, ze hebben het in ieder geval prima naar hun zin.

‘Je kan echt goed zingen. Heb je dat al die tijd met Justus geoefend?’

‘We hebben samen weleens wat gezongen, maar het meeste heb ik mezelf aangeleerd.’ De laatste dagen heb ik ieder vrij uurtje op het keyboard geoefend en de trucjes die Justus me geleerd heeft toegepast. Ik heb echt de smaak te pakken.

‘Hoe is het eigenlijk met Justus? En met Timo?’ vraagt hij voorzichtig.

Ik steek mijn hand naar buiten en laat de wind tussen mijn gespreide vingers door razen. ‘Nou, met Justus weet je hoe het zit. Het is allemaal voor de bühne, al begin ik er steeds minder van te begrijpen. En Timo…’ Ik haal mijn schouders op. ‘Ik ben heel bang dat het plan van Sanne juist het tegengestelde effect heeft. En dat Timo…’

Sam haalt zijn blik één seconde van de weg voor hem en aait met de achterkant van zijn vingers over mijn wang. ‘Als Timo zo slim is als jij altijd beweert, dan zal hij er alles aan doen om jou te laten weten dat hij je leuk vindt. En als hij zo dom is dat hij de voorkeur aan iemand als die Alexia geeft… nou, dan is hij jou ook niet waard, moet je maar denken. Dan heeft het plan van Sanne je een hoop ellende bespaard en hoef je ook niet meer wakker te liggen van Timo.’

Ik druk mijn wang tegen de hand van mijn broer en schraap mijn keel. Dit is het moment om het hem te vragen, de vraag waar ik al zo lang mee worstel. ‘Heb jij ook weleens het gevoel gehad dat je niet goed genoeg bent?’ vraag ik met een stem die maar net boven de wind uitkomt.

Sam trekt zijn hand terug. De knokkels van zijn vingers worden bleker als hij hard in het stuur knijpt. We hebben het eigenlijk nooit over dit soort dingen, jammer genoeg. Hij zuigt zijn onderlip naar binnen en bijt. Iets wat hij vaker doet als hij iets niet durft te zeggen. Vroeger beet hij er zo hard op dat het bloed regelmatig uit zijn mondhoeken liep.

‘Sam,’ zeg ik bijna smekend. Ik doe het raam van de cabine dicht om de wind en de buitenwereld buiten te sluiten.

Aan de spieren in zijn kaak zie ik dat hij zich nog steeds verbijt. Hij knikt, snuivend. Pas dan zegt hij eindelijk wat, zijn blik nog steeds op de weg gefixeerd. ‘Constant, Moon,’ klinkt het zacht.

Ik draai naar hem toe. ‘Hoezo dan? Omdat je je studie niet afgemaakt hebt?’

Hij schudt zijn hoofd. Een lok van zijn dikke, sluike haar valt voor zijn oog. Met een nijdig gebaar veegt hij over zijn voorhoofd. ‘Omdat ik pap en mam niet kan geven wat ze het liefste willen.’

‘Wat dan, ik snap er niks van.’

Hij doet alles wat ze ooit van hem gevraagd hebben, hardop of met niet al te subtiele hints. Zijn papieren voor de horeca, de foodtruck, zijn belofte om de zaken over te nemen. Ik draai de radio zacht, nu wil ik het echt weten.

De borstkas van Sam rijst en daalt snel achter elkaar. Ik weet dat ik hem nu niet moet gaan pushen, anders klapt hij dicht als een oester en is het moment voorbij.

‘Weet je nog, die date die pap en mam voor me geregeld hadden?’

‘Ja, tuurlijk weet ik dat nog. Vera, ik heb haar pas nog geappt.’

Sam zucht. ‘De date was dus niet alleen een mislukking omdat Vera van alles liet vallen en in blinde paniek raakte. Zelfs daar had ik nog wel mee kunnen leven, iemand die onhandig is of niks met werken in de horeca of de foodtruck te maken wil hebben.’

Met opgetrokken wenkbrauwen vraag ik: ‘Ja, dus? Wat was er dan?’

‘Er was één ding héél erg mis met Vera.’

Ik leg mijn hand op zijn onderarm en knijp erin. ‘Sam. Zeg het dan, je maakt me zo nieuwsgierig.’

Hij schraapt zijn keel. En nog een keer. ‘Vera is geen jongen.’ Zijn stem is nauwelijks meer dan een fluistering.

Het is een paar seconden stil. Sams vingers klemmen zich nog steeds om het stuur. ‘Zeg wat, Moon. Zeg dat je het niet erg vindt.’

De stem van mijn broer is breekbaar en er zit een rare vibratie in die ik nog nooit eerder gehoord heb. Ik probeer de brok die mijn keel afsluit en die ervoor lijkt te zorgen dat ik bijna geen adem meer krijg, weg te slikken. Mijn ogen vullen zich met tranen. Heel veel puzzelstukjes vallen op hun plek nu en ik kan mezelf voor mijn kop slaan dat ik het niet eerder met hem heb besproken. Natuurlijk is de gedachte dat mijn broer jongens leuker zou kunnen vinden dan meisjes weleens door mijn hoofd geschoten. Ik kon me alleen niet voorstellen dat hij dat niet aan mij zou durven vertellen. Tegelijk ben ik ongelooflijk verdrietig omdat hij dus denkt dat ik misschien wel teleurgesteld in hem zou zijn. Dat ik het erg zou vinden.

Er is geen enkele twijfel dat pap en mam veel van ons houden, maar over emoties of gevoelens wordt niet veel gesproken thuis. Het gaat meestal over praktische, alledaagse zaken, wat er die dag gebeurd is, over dingen die gedaan moeten worden.

‘Waarom heb je dat niet gewoon gezegd? Aan mij kon je dat toch wel vertellen?’ vraag ik met een keel die dik is van emoties.

Sam zet het knipperlicht aan en rijdt de foodtruck een parkeerplaats op. Zwijgend zet hij de motor uit en legt zijn hoofd tussen zijn handen op het stuur. Zijn slanke lijf schudt als hij met ingehouden snikken huilt. Mijn hart breekt. En ik schrik. Volgens mij is dit de eerste keer sinds oma’s overlijden dat ik Sam als volwassen man zie huilen. Ineens is hij weer het kleine jongetje dat ik op het schoolplein moest helpen omdat sommige andere kinderen hem pestten vanwege zijn huidskleur of omdat hij zo verlegen was. Een makkelijk pispaaltje. Hoelang worstelt hij hier al mee? Wat voor een zus ben ik nu voor hem dat hij dat niet met mij durfde te bespreken? Ik schuif naar hem toe en omhels hem stevig. Zo zitten we een poosje dicht tegen elkaar aan, terwijl er van alles door me heen raast.

Hoe eenzaam is hij al die jaren geweest? Wat doen we onszelf toch allemaal aan door zogenaamd perfect te willen zijn, door iets te moeten zijn wat we niet kúnnen zijn.

Sam veegt de tranen uit zijn ogen en kijkt me met een trillende onderlip aan. ‘Ben je… teleurgesteld in me, Moon?’

‘Nee zeg, doe normaal!’ Heel even schoot door me heen dat ik dus nooit tante zou worden, maar ook dat is tegenwoordig helemaal geen onmogelijkheid meer. En zo niet, dan kan ik daar ook prima mee leven. Zolang Sam maar gelukkig is.

‘Ik ben alleen verdrietig dat je het nooit verteld hebt. Ik ben je zús, verdomme.’

‘Het is gewoon heel erg ingewikkeld als je die gevoelens hebt en ze tegelijkertijd niet wíl hebben. Mensen tolereren het in de meeste gevallen, maar velen áccepteren het niet.’ Hij veegt een traan van zijn wang en vertrekt zijn mond tot een grimas. ‘Ik hoef echt niet halfnaakt in een roze lakleren string met glittercrème over mijn lijf en een boa om mijn nek op een boot in de Amsterdamse grachten te staan dansen, maar toch gaan mensen anders naar je kijken als ze hét eenmaal weten.’ Hij maakt een raar, hinnikend geluidje.

‘Fuck die mensen. Wat boeit het? Het gaat alleen om de mening van de mensen die van je houden,’ bries ik. ‘Ik weet honderd procent zeker dat pap en mam liever willen dat je met een man gelukkig wordt, dan ongelukkig met een vrouw. En heel veel andere mensen ook.’

‘Dat is mooi gezegd, helaas is de praktijk een stuk weerbarstiger.’ Hij haalt een schouder op. ‘Doen alsof ik geen tijd had, mezelf bezighouden. Dat was gewoon allemaal makkelijker dan me letterlijk en figuurlijk blootgeven. Er is nooit iemand in mijn leven geweest die belangrijk genoeg was om die strijd aan te gaan, dat scheelt.’

‘Ach, en dan moest je van pap ook nog op date met Vera.’

‘Ja, zelfs dat had ik ervoor over, keeping up appearances, wie doet het niet,’ zegt hij met een voorzichtige glimlach. ‘En pap en mam… Ik weet nu al dat ze het… heel moeilijk gaan vinden. Hoe gaan ze voortaan tegen me aankijken? Vindt pap me nog wel… een echte man? Het was gewoon eenvoudiger om niks te zeggen, te doen alsof ik gewoon geen interesse had in… vrouwen. De liefde… Ik hou niet van confrontaties, dat weet je.’

Ik stoot een honend lachje uit. ‘Dit is niet zoiets als dat je niet van zuurkool houdt en één keer in de maand een bord tegen heug en meug wegwerkt, dit is verdomme je leven, Sam! Dit kun je niet voor je houden. Het zal best een schok zijn voor pap en mam en ze zullen tijd nodig hebben om het te verwerken, om te wennen aan dat je niet voor het altaar zal staan met een vrouw in een witte jurk naast je. Toch moet je het vertellen. Zo snel mogelijk.’ Ik probeer de brok in mijn keel weg te slikken. ‘Je kunt er echt niet mee blijven rondlopen, jij hebt ook recht op geluk, om jezelf te kunnen zijn. Je bent geen slechter mens omdat je toevallig van mannen houdt.’

Sam leunt naar me toe en duwt met een vinger onder mijn kin mijn hoofd omhoog. Zijn ogen zijn nog rood en vochtig. ‘Hoor je wat jezelf allemaal zegt, zussie? Vind jíj jezelf goed genoeg? Doe jij ook geen dingen die je eigenlijk niet wil omdat je denkt dat mensen het van je verwachten? Je doet precies hetzelfde als ik. Die stomme saaie studie, voor pap en mam, alleen maar om te zorgen dat ze trots op je zijn? Ik weet heus wel dat je er een hekel aan hebt. Al die telefoontjes over dingen die je niet snapte. En waarom zou jij verdomme niet de juiste vrouw voor die Timo zijn? Omdat hij in een groot huis woont? Of omdat zijn vader bekend is en in Den Haag werkt? Wat is dat voor een bullshit?’

Hij laat zijn arm op de middenconsole zakken en zucht. ‘Waarom denken we toch steeds dat we niet goed genoeg zijn, Moon?’ Zijn schouders hangen verslagen naar beneden en hij staart afwezig naar buiten. Verderop staat een grote vrachtwagen geparkeerd. Vermoeid sluit hij zijn ogen en wrijft over zijn gladgeschoren kin.

Van de festivalstemming van een paar minuten geleden is weinig meer over.

‘Ik ben er zo fucking klaar mee. Ik wil niet meer.’

Ik zuig mijn adem verschrikt naar binnen. Zo ken ik Sam niet. Mijn broer is altijd positief en opgewekt, wat er ook gebeurt. ‘Wat bedoel je, “ik wil niet meer”?’ vraag ik verschrikt terwijl ik een licht gevoel van paniek op voel komen.

‘Ik wil niet meer iemand zijn die ik niet ben. Onecht. Een nepper. Ik wil me niet meer aanpassen. Langs de meetlat van anderen laten leggen.’ Hij zucht diep. ‘Aan verwachtingen moeten voldoen die me alleen maar ongelukkig maken.’ Sam grijpt zijn haren met beide handen vast. ‘Ik ben zo verdomde moe, Moon. Ik heb er de kracht niet meer voor.’

Ik spring uit de truck en hol eromheen. Ik ruk de deur open en gebaar dat hij uit moet stappen. Aan zijn mouw trek ik mijn broer mee naar een picknicktafel, een stukje verderop. Ik veeg een leeg blikje Red Bull van de zitting en met een klopje op het bankje vraag ik hem naast me te komen zitten. Ik haal mijn neus op en na een poosje van stilte zeg ik dapperder dan dat ik me voel: ‘Wat als we er dan gewoon mee gaan stoppen? Niet met de foodtruck en zo, maar met iemand willen zijn die we niet zijn?’

‘“Gewoon”, ja tuurlijk,’ zegt Sam spottend. ‘Dat is een stuk makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ga pap en mam zeker onwijs pijn doen als ik vertel dat ze nooit een schoondochter zullen krijgen.’

‘Ja, het zal een schok voor ze zijn. Maar ik weet zeker dat ze genoeg van je houden om je te accepteren zoals je bent. Dat ze duizend keer liever hebben dat ze zelf hun verwachtingen en dromen bij moeten stellen over jou, dan dat jij heel je leven iemand moet spelen die je niet bent. Dat is onmenselijk.’

‘Denk je dat echt?’

Het flintertje hoop in zijn stem snijdt als een vlijmscherp mes recht door mijn ziel. ‘Dat dénk ik niet, dat weet ik zeker. Hoe zou jij je voelen als je dat van je eigen kind zou weten? Dat hij of zij doodongelukkig is, omdat-ie niet aan jouw verwachtingen kan voldoen? Boven alles ben ik er zeker van dat pap en mam willen dat we gelukkig zijn. Dat wil toch iedere ouder? Ook al passen we niet in het perfecte plaatje.’

Hij haalt diep adem. ‘Ben ik daar sterk genoeg voor, Moon… om die confrontatie aan te gaan?’

‘Ja, Sam! Je bent supersterk. Sta nou eens stil en kijk om je heen wat je allemaal bereikt hebt! Wees trots op jezelf. De meeste mensen van jouw leeftijd hangen ieder weekend in de kroeg. Jij runt je eigen bedrijf.’ Ik knijp in zijn hand. ‘En bovendien ben je gewoon een heel fijn mens. Mijn favoriete broer,’ grap ik. ‘Ik zeg het niet te vaak, want dan ga je naast je schoenen lopen, maar het is zo.’

Sam zoekt mijn blik en knijpt zijn ogen een klein beetje toe. ‘En knoop jij je eigen woorden in je oren? Ga jij eindelijk ook eens beginnen met trouw aan jezelf te worden? Te gaan voor de dingen die je eigenlijk het liefste wil? Waar je energie van krijgt en die je niet alleen maar energie kosten?’

Ik glimlach en tik Sam op zijn neus. ‘Niet alles tegelijk, hè, broertje. Maar je hebt gelijk, ik zie alles de laatste dagen veel helderder.’

We staan op en lopen gearmd terug naar de truck. Mijn hoofd rust op zijn schouder. Sams tred is veerkrachtiger en ik denk een zweem van een opgeluchte glimlach op zijn knappe gezicht te zien.

Voordat hij de sleutel in het contactslot omdraait, leg ik een hand op zijn arm.

‘Sam…’ vraag ik en hij staart me aan als hij de aarzeling in mijn stem hoort. ‘… ben jij stiekem een piepklein beetje verliefd op Justus…?’

Heeft dat alles in een stroomversnelling gebracht…?

9.

Justus

Don’t struggle like that or I will only love you more

For it’s much too late to get away or turn on the light

The Cure – ‘Lullaby’

Jax heeft een tourbus gehuurd voor het festival. Het is een supertoffe bus, felblauw met geblindeerde ramen en magnetische stickers met onze naam die we er als we onderweg zijn af kunnen halen. Er zit een toilet in, een klein keukentje, twee stapelbedden en in het midden zijn er twee zitjes met elk vier stoelen. Ik zit met Diederik en Yorrit in het ene zitje, we spelen een potje pesten, Jax zit in het andere zitje, zijn ogen zijn dicht en hij snurkt door ons opgewonden gepraat heen, met zijn voeten aan de andere kant op een witleren stoel.

‘Jij speelt vals!’ Diederik gooit zijn kaarten op tafel en Yorrit zit een beetje schaapachtig te lachen. Tussen zijn dijen ligt een kaart.

‘En je hebt geen “laatste kaart” gezegd!’

Grijnzend kijk ik van de een naar de ander. Ze nemen elkaar altijd in de zeik, toch hebben we nooit echt ruzie. We hebben alle drie vreselijk veel zin in het weekend. Wat we voelen is gezonde spanning. We kennen de set uit ons hoofd, Jax heeft autocuemonitoren geregeld – mocht een van ons een black-out krijgen, dan krijgen we daar de tekst op te zien. Er kan bijna niets misgaan.

In mijn borstkas fladdert nog een ander gevoel, wat voor een extra dosis spanning zorgt. De laatste dagen ben ik er steeds zekerder van geworden. Het gevoel dat er geen tijd te verliezen is, gaat steeds harder branden vanbinnen. Ik heb het Jax niet verteld, en dat ga ik ook niet doen. Diederik en Yorrit vertel ik het pas als we het podium opgaan. Sanne vond het een briljant plan.

Ik snuif de zilte lucht van de zee op. Het festivalterrein is vlak bij het strand, beschut door hoge duinen, waardoor de zeewind geen onverwachte grip op het podium of een van de tenten kan krijgen. En toch dichtbij genoeg, zodat de festivalgangers een duik kunnen nemen of tussendoor even lekker op het strand kunnen liggen.

De chauffeur van de touringcar rijdt de bus tot achter het grote podium. Er staan nog wat meer bussen en het is er een drukte van belang. Er zijn kabelsjouwers en podiumbouwers aan het werk, mannen lopen heen en weer te hollen, er wordt gefloten, geschreeuwd. Jax werpt zich gelijk in het gewoel en Diederik en Yorrit gaan de boel verkennen.

Ik ga op zoek naar Ramona en Sam. Als het goed is, zijn ze net aangekomen. Aan de andere kant van het festivalterrein staan al een aantal foodtrucks in een halve cirkel opgesteld. De grote zwarte truck van Sam en Ramona staat naast een schattige retrotruck met een grote ijsco op het dak. ‘Het Meisje met het IJsje’ staat erop. Mijn hart maakt een sprongetje als ik mijn twee nieuwe vrienden enthousiast met een jonge vrouw en een man zie praten. Naast de ijsco-truck staat een kraam met een beeld van een gigantische zak friet, er staat een churro-kraam, een halve sinaasappel waar ze vers vruchtensap gaan verkopen, een grote truck waar ‘Vegan Foodies’ op staat en een rood-zwarte truck waar rode pepers en een sombrero op geschilderd zijn. Aan het uiteinde is een bar van steigerhout gemaakt waar een hele rij bierpompen op geïnstalleerd zijn. Aan de luifel en tussen de trucks hangen slierten bontgekleurde lampjes wat vast voor een toffe sfeer zorgt als ze branden. Hier en daar stijgt er een lekker etensluchtje op. De luiken van Saté Sam zijn nog niet open, morgen is pas officieel de eerste dag van het festival.

Ik trek mijn baseballpet iets verder over mijn hoofd; ik heb geen zin om hier herkend te worden. ‘Boe,’ zeg ik in Ramona’s oor terwijl ik over haar schouder leun. Ik kan nog net op tijd wegspringen voordat ze me een mep verkoopt.

‘Jezus, Justus, ik schrik me rot,’ zegt ze met haar hand tegen haar borst gedrukt. Ze doet niet verondersteld spontaan alsof ik haar geliefde ben, hier is ons toneelstukje blijkbaar niet nodig. Sterker nog, misschien werkt het zelfs wel averechts.

‘Dit is Tinus, Mats. Zij hebben een ijsco-truck. En Sam ken je natuurlijk.’

We schudden handen. ‘Leuk om jullie te leren kennen. Jullie truck ziet er heel vet uit. Ik… Ik ben… een vriend van Ramona. En Sam. Kan ik iets doen, jullie ergens mee helpen hier?’

‘Moet jij jezelf niet… gaan voorbereiden of zo?’ vraagt Ramona, haar hoofd een stukje gekanteld.

‘Nee, morgenochtend doen wij de eerste soundcheck. Vanavond heb ik vrij.’

Tinus kijkt me met toegeknepen ogen aan. Dan zie ik opeens dat ze me herkent.

‘Mats, dat is de zanger van Just Did It!’ zegt ze met een hoog stemmetje en ze trekt haar vriend aan zijn mouw. ‘Waarom heb je dat niet gezegd?’ vraagt ze aan Ramona, die een schouder ophaalt of dit allemaal niks bijzonders is.

‘Daar zou je sowieso wel achter komen vanavond.’

‘Sorry, man. Ik heb echt geen idee wat voor soort muziek jullie maken, maar we zijn hier het hele weekend, dus ik ga je morgen horen spelen. Ik ben iemand die houdt van de eighties, van U2 en The Cure, dat soort muziek,’ zegt Mats met iets van verontschuldiging in zijn stem.

Tinus wiebelt met haar wenkbrauwen en knijpt hem in zijn arm.

‘O ja, sorry babe, en ook van The Real Thing en zo,’ zegt Mats met een ondeugende grijns op zijn aantrekkelijke gezicht. ‘“You to Me Are Everything” is ons liedje.’ Vol liefde kijkt hij naar Tinus, die spontaan licht lijkt te gaan geven.

Ik vind hen nu al leuk.

Met een hijgerige stem begin ik het refrein van ‘Lullaby’ te zingen. Mijn favoriete nummer van The Cure.

Drie paar ogen kijken me verbaasd aan. Ik stop met zingen. ‘Sorry, ik liet me even gaan.’

‘Nee, man, daar hoef je geen sorry voor te zeggen, dit klinkt echt vet,’ zegt Mats. Enthousiast klapt hij in zijn grote handen, die onder de smeervlekken zitten. ‘Je bent er vanavond toch ook wel bij, bij het kampvuur?’

Ik kijk voor de zekerheid naar Ramona. Gelukkig knikt ze bevestigend, anders was deel één van Het Plan in het water gevallen.

‘Graag, het lijkt me heel gezellig. Dan zie ik jullie dan.’ Ik steek mijn hand op en loop nog een rondje over het festivalterrein. Sanne appt me met de laatste details.

Het is al vrij donker als ik samen met Diederik en Yorrit terugkom bij de foodtrucks. Het ziet er hier geweldig uit. Er hangen nu ook slingers met felgekleurde stoffen vlaggetjes tussen de foodtrucks, die zacht mee wiegen in de lome bries die over de duinen heen waait. Er klinkt muziek, er wordt gepraat en gelachen. Iedereen heeft zin in het weekend dat voor ons ligt.

In het midden van de met kussentjes gemaakte halve cirkel staat een grote vuurkorf waarin blokken hout knapperend liggen te branden. Steeds als er een scherp geluidje klinkt, stijgt er een wolkje vonken op, het lijkt wel een zwerm vuurvliegjes. Er zijn twee meiden marshmallows aan het roosteren en vanuit de Mexicaanse foodtruck verspreidt zich een heerlijke geur, het kenmerkende aroma van chili en pepertjes en mais en tortilla’s dat zo moeilijk te omschrijven is. Diederik en Yorrit lopen gelijk op de dames van de churro-kraam af. Ik kijk ze hoofdschuddend na.

Sam komt met een glimlach op zijn gezicht op me aflopen en drukt me een bakje met een rijk gevulde taco in mijn hand. ‘Het is geen saté, maar dit is ook heel erg lekker.’

Hij neemt een hap van zijn Mexicaanse lekkernij. Een straaltje sap loopt langs zijn lip, over zijn kin. Ik kan me nog net op tijd inhouden het weg te vegen met mijn duim. Snel neem ik ook een hap van mijn taco. Het is inderdaad heerlijk.

Sanne staat bij de foodtruck met een ijsje en wanneer ze ons in het vizier krijgt, komt ze likkend aan een enorme ijsco op me afgelopen.

‘Ik ben alvast aan het toetje begonnen, mijn zonde. En het is het waard. Dat is mijn tactiek.’ Ze wijst naar het ijsje. ‘Ik eet alleen wat een negen of een tien is en dit is zeker weten een dikke tien.’

Ramona staat met een grote kerel bij de friettruck te praten. Wanneer ze me ziet, legt ze een hand op zijn arm en neemt afscheid.

‘Leuk dat jullie er allemaal zijn,’ zegt Ramona. Ietwat verlegen geeft ze Diederik en Yorrit een hand. Ze buigt haar bovenlichaam opzij. ‘Je hebt je gitaar ook bij je, mooi zo. Kun je een privéconcertje voor mijn vrienden geven.’

‘Yep.’ Op mijn rug hangt mijn favoriete instrument.

Achter haar lacht Sanne me bemoedigend toe. Uit mijn ooghoek zie ik nog twee mensen het terrein op komen lopen. In principe is het nu afgesloten voor publiek, alleen de mensen die hier werken hebben toegang. Als ze vlak bij de vuurkorf zijn, zie ik hoe Ramona verstijft als ze Timo en Alexia herkent.

‘Fuck. Wat doen die twee hier? Sanne!’ Met een vuurspuwende blik kijkt ze met opeengeklemde kaken naar haar vriendin.

Sanne speelt de vermoorde onschuld. ‘Ik heb ze uitgenodigd. Komt allemaal goed, Moon, trust me.’

Ramona stampt met haar voet op het gras. ‘Ik ben klaar met jouw rare plannetjes, San,’ bijt ze haar toe. Ze draait zich om en beent richting Tinus. Met haar handen stevig om Ramona’s bovenarmen geklemd probeert de vrouw van Het Meisje met het IJsje haar tot kalmte te manen.

Sanne plakt een glimlach op haar gezicht en stevent op Timo en Alexia af. ‘Leuk dat jullie konden komen. Nog een speciaal cadeautje van de band voor je verjaardag, Alexia.’

Alexia kijkt gretig om zich heen, ze hoopt vast vanavond in het middelpunt van de belangstelling te staan.

En o ja, dat gaat ze.

We zitten rond het kampvuur, op kleurige kussentjes. Hier en daar zitten stelletjes al dicht op elkaar, een arm om elkaar heen. De drank vloeit rijkelijk. Diederik is tegen een van de dames van de Churro-kraam gekropen. Sam zit aan mijn ene zijde en aan de andere kant zit Ramona. Naast Ramona zit Timo. Afgezien van een oppervlakkige begroeting hebben ze volgens mij nog niets tegen elkaar durven zeggen. Ramona kluift nerveus op een van haar pinknagels. Daarnaast zit Alexia, dan Sanne, Tinus en Mats en de rest van het gezelschap.

‘Kun je wat spelen?’ roept Rowèn, de man die bij de frietkraam hoort.

‘Tuurlijk.’ Ik neem mijn gitaar op schoot en speel de akoestische versie van ‘Crazy Love’. Diederik en Yorrit zingen mee en bij het refrein valt bijna iedereen in.

Left right, left right

She is hypnotizing me

Left right, left right

Oh lord, how can this be?

Lena van de frietkraam deelt bier, glaasjes rosé en witte wijn uit. Ramona heeft er al een stuk of drie op, heb ik gezien. Dat Alexia hier is, valt haar zichtbaar zwaar. Ze moet nog even doorbijten.

Als de laatste tonen weg zijn gestorven gaat Sanne staan. Ze veegt een paar grassprietjes van haar broek en schraapt overdreven luid haar keel. De gesprekken vallen stil.

‘Hallo allemaal.’ Ze maakt een zwaaiend gebaar met haar hand. ‘Ik ben Sanne. Vriendin van Ramona en Sam en Justus. Ik heb een tof idee voor vanavond. Zullen we een spelletje Truth or Dare spelen? Kunnen we elkaar gelijk een beetje beter leren kennen.’

Er klinkt gejoel, bijna iedereen steekt zijn hand op, of zwaait enthousiast. Diederik en Yorrit steken hun hand niet op en Alexia en Ramona ook niet. Ramona kijkt naar haar vriendin met een blik of ze nu echt definitief haar verstand verloren heeft. Ze wil opstaan, maar Timo houdt haar tegen. ‘Blijf zitten, alsjeblieft.’

Sanne doet of ze stemmen telt. ‘Mooi. Het is duidelijk, we gaan Truth or Dare spelen. Neem nog wat te drinken en dan gaan we los. En o ja, telefoons weg.’

Alexia stopt met een geïrriteerde blik haar geliefde mobiel weg.

Ik houd haar goed in de gaten, het zou me niets verbazen als ze toch ging proberen om opnames te maken. Ze heeft al genoeg schade aangericht.

‘We beginnen…’ Sanne wijst met haar vinger naar Diederik. ‘Daar. Bij jou.’

Diederik glimlacht vol bravoure. Hij gaat rechtovereind zitten. ‘Shoot. Truth. Waarheid.’

Sanne drukt haar wijsvinger tegen haar lip. ‘Heb jij weleens in een zwembad geplast?’

‘Die is makkelijk: ja!’ joelt Diederik, zonder enig filter zoals we van hem gewend zijn.

Het meisje naast hem gaat met een grimas op haar gezicht demonstratief een stukje verzitten. Diederik steekt twee handen op: ‘Hé, ik was vier jaar en ik had zwemles. Het was hartstikke koud buiten het bad dus ik heb het gewoon laten lopen. Wie zegt dat hij dat nog nooit gedaan heeft, is een leugenaar. Nu ben ik.’

‘Dare. Doen,’ zegt Yorrit zonder aarzelen. Diederik wrijft in zijn handen.

‘Ga op een knie zetten en vraag het meisje naast je ten huwelijk. En een beetje origineel graag.’

Yorrit vuurt een boze blik op Diederik af, maar laat zich dan op een knie voor het meisje uit de sinaasappel vallen. ‘Lieve, lieve…’ Hij buigt zich naar haar toe. ‘Hoe heet je ook alweer?’

‘Sterre,’ fluistert ze hem toe.

‘Lieve, lieve Sterre, je bent mijn zon, mijn maan en ik zou de sterren uit de hemel plukken voor je. We zijn nu al zo lang samen, je ruimt mijn kleren op en je zegt er nooit iets van als je een van mijn onderbroeken met een remspoor in de wasmand vindt.’

Zonder uitzondering beginnen de mannen in de groep keihard te lachen en trekken de vrouwen allemaal een gezicht van afkeuring terwijl ze ‘boe’ roepen. Yorrit vindt het geweldig, die houdt wel van een beetje shockeren. ‘Ook al kun je absoluut niet koken, net als je moeder, ik zal de rest van mijn leven zonder commentaar alles wat je voor me maakt opeten en braaf je sapjes drinken zolang je belooft me niet te vergiftigen. Ik hou van je, ook zonder make-up, zelfs wanneer ik bijna flauwval van je ochtendadem. Lief keukenprinsesje, zonneschijntje in mijn leven, wil je met me trouwen?’ Yorrit knippert verleidelijk met zijn wimpers.

De hele groep brult van het lachen, vooral als Sterre met rode konen luid ‘nee,’ tegen hem zegt. ‘Je mag weer bij je moeder gaan wonen. Ik ben er klaar mee om jouw moeder te gaan spelen. En ter info: jouw adem stinkt minstens net zo erg, en niet alleen in de ochtend. Bijna net zo erg als de lucht die onder je armen vandaan komt.’

‘Boem,’ gilt Sanne en ze maakt een gebaar alsof ze een basketbal in een netje dunkt. ‘Die zit! You go, girl!’

Sterre staat op, loopt naar Diederik en trekt het hoedje van zijn hoofd.

‘Hé!’ gilt die verbaasd, maar zijn kreet wordt gesmoord door Sterre, die ineens een zoen op zijn mond drukt.

Daarna wendt ze zich weer tot Yorrit. ‘O ja, dat was ik nog vergeten te zeggen. Ik ben verliefd op je beste vriend.’ Ze zet Diederiks hoedje weer terug op zijn hoofd en geeft er een klopje op.

Yorrit komt omhoog en veegt het zand van zijn knie. Hij drukt Sterre een kus op haar hand. ‘Wauw. Je hebt de meester verslagen. Diepe buiging, hoor. Misschien moeten we elkaar in het echt wel beter leren kennen.’

Sterre begint weer te blozen en slaat haar wimpers neer. ‘Als je het meent: leuk.’

O, dit is echt een avond vol verrassende gebeurtenissen.

Mats kiest voor ‘waarheid’.

Sterre vraagt hem wanneer hij het laatst gelogen heeft.

‘Dat is een makkelijke. Gisteren, toen Tinus vroeg of ik de taart die ze gebakken had lekker vond.’

‘O, jij bent erg!’ roept zijn vriendin quasi beledigd. ‘Ik ga echt nóóit meer iets voor jou bakken.’

Mats smoort haar protest met een dikke kus, die ze aangemoedigd door de hele groep beantwoordt.

Wat heerlijk als je op zo’n manier met elkaar om kunt gaan.

De vragen komen steeds dichterbij.

‘Doen,’ zegt Tinus zonder aarzelen. Ze kijkt Mats met een waarschuwende blik aan.

‘Dans één minuut zonder muziek.’

‘O, daar krijg je spijt van, jongen!’ Tinus gaat staan en eerst maakt ze wat rare, onhandige bewegingen. Dan sluit ze haar ogen en begint ze soepel en ritmisch met haar heupen te draaien, haar armen in de lucht gestoken. Het ziet eruit alsof ze in trance op een heel tof nummer danst.

Mats fluit op zijn vingers en de anderen beginnen te klappen.

Tinus maakt een buiging naar de mensen in de kring wanneer ze klaar is en gaat tevreden zitten. Ze richt zich tot Alexia.

‘Eh, doen?’ zegt die voorzichtig.

Tinus doet of ze nadenkt. Ze tikt tegen haar kin. ‘Durf jij je laatste whatsappjes aan je buurman te laten zien?’ vraagt ze dan.

Timo en ik wisselen een korte blik van verstandhouding. This is it. Onwillekeurig versnelt mijn hartslag.

Alexia kijkt naar Timo en trekt dan aarzelend haar telefoon uit de zak van haar jasje. Ze ontgrendelt het scherm en houdt het met een razendsnelle beweging niet meer dan een seconde voor zijn neus. ‘Hier. Niks geheims.’

Alexia wil hem meteen weer wegstoppen.

‘Ik wil het graag wat beter bekijken.’ Timo grist met een pijlsnelle beweging de iPhone uit haar hand. Zijn wijsvinger veegt over het scherm. Alexia klimt over hem heen, probeert graaiend in de lucht de mobiel terug te pakken, maar zijn armen zijn te lang en hij is te sterk. Zonder moeite houdt hij haar op afstand.

‘Eens kijken wat jij bijvoorbeeld naar… Ramona hebt gestuurd.’

Op het scherm verschijnt de foto waarop Ramona in haar string staat.

Timo laat de foto aan Ramona zien.

Verschrikt slaat ze haar handen voor haar gezicht.

Alexia begint te krijsen, klauwt naar haar telefoon.

‘En nu wil ik graag een Truth-vraag aan je stellen. Heb jij deze foto naar haar gestuurd met het bericht dat als ze achter mij aan zou gaan, je deze foto bekend zou maken?’ vraagt Timo luid aan Alexia.

De hele kring is nu doodstil, wachtend op wat er gebeuren gaat.

Alexia schiet pijlsnel overeind en duwt Timo omver. ‘Het was mijn beurt niet meer,’ bijt ze hem met een knalrood gezicht van woede en schaamte toe.

Hij laat de telefoon los. Met een plofje landt die op het gras, voor haar voeten. ‘Dat dacht ik wel. En ik wist het ook al.’

Ramona heeft haar handen laten zakken en met open mond gaat haar blik van Timo naar Alexia en weer terug.

Sanne gaat voor Alexia staan. Ze recht haar rug en plant haar handen in haar zij. ‘Als deze foto ooit naar buiten komt, weten wij hier allemaal hoe het zit. En als je de foto toch publiceert: boeiend. We gaan zo verder met het spel en ik weet zeker dat we allemaal weleens iets heel gênants gedaan hebben waar we ons voor schamen.’ Ze prikt met een vinger in Alexia’s richting. ‘En weet je wat, dat maakt je niet stom, dat maakt iemand menselijk.’

Alexia grabbelt het apparaat uit het gras en holt weg alsof de duivel haar op de hielen zit.

Ik sla mijn arm beschermend om Ramona heen. ‘Ik wil graag een Truth-vraag aan Timo stellen.’

‘Ga je gang,’ zegt Sanne zoals we afgesproken hebben.

‘Als iemand als Ramona verliefd op jou zou zijn, heeft ze dan een kans?’

Ramona zit zo dicht naast me dat ik voel hoe ze begint te trillen. Haar mond hangt nog steeds een stukje open en de warmte straalt van haar gezicht.

Timo schraapt zijn keel en gaat dan op één knie voor Ramona zitten. ‘Ik zou vereerd zijn als ík een kans zou krijgen om haar hart te veroveren. En dan wil ik graag hiermee beginnen.’ Teder trekt hij haar handen voor haar gezicht weg. ‘Ramona Loekman, jij bent de liefste, aardigste, eerlijkste, meest authentieke vrouw die ik ooit ontmoet heb. En bovendien ben je ook gewoon een ontzettend lekker ding. Ik heb iets voor je.’

Hij opent zijn handpalm en daar ligt de ring van Ramona’s oma te schitteren.

10.

Ramona

Wanna fall from the stars

Straight into your arms, I

I feel you, I hope you comprehend

Simply Red – ‘Stars’

Ik ben naar de bar gevlucht, weg bij al die mensen die me aan zaten te staren. Sanne, Justus, Sam en Timo zijn achter me aangekomen. Sanne schenkt een aantal shotjes in en zet ze op een dienblad. Ze kijkt ons een voor een aan. Die ene opgetrokken mondhoek geeft duidelijk aan hoe tevreden ze is over haar actie, die heeft uitgepakt zoals ze het ongetwijfeld met heel veel voorpret samen met Justus en Timo bedacht heeft. Sam kijkt al net zo verbaasd, die zit duidelijk niet in het complot.

‘Jullie zien eruit alsof jullie een borrel kunnen gebruiken.’

Ze geeft ons allemaal een glaasje met doorzichtige drank aan. Zwijgend pak ik het aan. Sanne tikt mijn glas aan en klokt de hare zonder blikken of blozen in één keer naar binnen. Ik weet nog steeds niet of ik haar nou om haar nek moet vliegen of haar moet ontvrienden om wat ze gedaan heeft. Ik sla het shotje achterover en pak het volgende glaasje terwijl ik moet hoesten en de alcohol een vurig spoor door mijn keel trekt.

Sanne drukt een kus op mijn wang. Ze trekt Justus mee, die nog snel een shotje van het blad pakt.

‘Ik spreek je zo, Moon,’ zegt hij terwijl hij samen met Sam achter Sanne aanhobbelt en ik met Timo bij de bar achterblijf.

Ik klim op een van de barkrukken. Timo staat voor me, een beetje aarzelend. Na zijn ontboezeming heb ik woordeloos de ring van hem aangepakt. Door stomheid geslagen over wat er allemaal zojuist gebeurde, het duidelijk ingestudeerde toneelstukje van mijn vrienden: het is een beetje veel om te bevatten. Ik heb nog geen woorden kunnen vinden om te omschrijven wat ik allemaal voel.

‘Hoe kom je nou aan de ring van mijn oma? En waarom heb je hem niet eerder gegeven?’ Meteen heb ik spijt dat ik met een verwijt begin, ondanks het feit dat ik dolblij ben dat hij weer om mijn vinger zit. Mijn blik vliegt steeds van de ring naar Timo en terug. Alsof ik het allebei niet kan geloven.

‘Ik zit in het bestuur van de hockeyclub. Ik zag je mailtje binnenkomen en ik heb centimeter voor centimeter de club uitgekamd. Ik heb hem gevonden achter een van de toiletpotten.’

Ik sla weer mijn handen voor mijn ogen.

Kan dit allemaal nog erger?

Timo komt tussen mijn benen staan en legt zijn warme handen op mijn bovenbenen.

‘Je hoeft je voor mij nooit te schamen. Ik vond het superlief dat je toch nog naar me toe kwam, na het kampioenschap. Op de fiets, op je mooist. Voor mij. Nou ja, als je jurkje niet in de panty had gezeten, dan was je nóg mooier geweest.’ Hij grijnst.

Hij pakt mijn handen vast. ‘Ik zag de foto op Insta van Justus en jou en ik móést weten of het echt was wat er tussen jullie speelde. Of ik ooit kans zou maken bij jou. Toen bij SnowWorld had ik de ring bij me om aan je terug te geven. Justus kwam in paniek naar buiten rennen door wat er met zijn opa gebeurd was, en toen was het moment voorbij. Niet zo heel veel later kwamen Sanne en Justus met dit idee.’

‘Het is niet echt tussen Justus en mij. Het was een stom plan, zodat jij een keuze moest maken. Alles of niets. Ik doe het ook om hem te helpen,’ beken ik met een zachte stem.

‘Ik weet het. Sanne en Justus hebben me alles uitgelegd. Je mag in je handen knijpen met dat soort vrienden.’

‘Je mag het tegen niemand vertellen, hoor, anders komt Justus in de problemen.’

‘Ik denk dat Justus heel goed voor zichzelf kan zorgen. Deze… bijzondere weken hebben voor een aantal mensen een hoop duidelijk gemaakt. En een daarvan ben ik. We hebben al die tijd om elkaar heen gedraaid. Ik dacht dat jij nooit wat met mij zou willen.’ Hij staart naar het puntje van zijn sneaker die ritmisch tegen de kruk aantikt. ‘Ik bespeurde altijd wel iets afstandelijks bij je als ik iets te dicht in de buurt kwam. Daarom heb ik nooit een move gemaakt. Ik was liever vrienden met je dan helemaal niks.’

Met open mond kijk ik hem aan. ‘Jij vond mij óók leuk?’ Ongelovig schud ik mijn hoofd en besluit mijn hart te luchten. ‘Weet je nog die keer dat ik bij jou thuis was? Jullie hebben een werkster die duidelijk dezelfde roots heeft als ik. Jullie zijn megarijk, je vader is bekend, waarom zou jij wat met mij willen?’ Mijn stem daalt in volume. ‘Een simpel meisje uit Rotterdam Zuid.’

‘Huh? Maya bedoel je?’ Timo doet een stapje achteruit en staart me aan.

‘Ja, Maya.’

‘Pff.’ Hij wappert met zijn hand. ‘Mijn moeder is een chaoot, ze is helemaal niets zonder Maya. Zij is al heel lang een vriendin van mijn ouders. We hebben haar hartstikke hard nodig. Ze heeft mij en mijn broertje mede opgevoed. Zonder haar zou ons hele huishouden in de soep lopen. En het geld en het huis? Zoals ik je verteld heb, heeft mijn vader dat huis geërfd van zijn vader, mijn opa. We betalen ons blauw om het hele spul te onderhouden, het heeft een historische status. Ik ben juist altijd vol bewondering voor jouw ouders geweest. Die hebben eigenhandig een heel bedrijf opgebouwd: het restaurant, de toko, de foodtruck.’

Hij legt zijn handen om mijn kin en drukt mijn hoofd een beetje omhoog zodat ik hem wel aan moet kijken.

‘Maar het mooiste dat ze voortgebracht hebben, ben jij. En zelfs al zouden mijn ouders of zelfs ikzelf stinkend rijk zijn, wat heeft dat met liefde te maken? Een creditcard houdt je toch niet warm in bed? Geld zegt niets terug als je met iemand wil praten. Het is makkelijk, niet zaligmakend. Een paar armen om je heen wanneer je het nodig hebt. Weten dat iemand achter je staat als je die zekerheid zoekt en vóór je gaat staan wanneer het nodig is. Onvermoeid je tranen droogt als je verdriet hebt. Die blij is iedere keer als hij je ziet en voelt dat hij leeft omdat zijn hart zo hevig bonst dat het lijkt alsof het uit zijn borstkas wil springen. Die dingen in je ziet die een ander niet ziet, die jezelf misschien nog niet eens hebt gezien. Je aanmoedigt om het beste uit jezelf te halen. Iets geduldig uitlegt wanneer de ander het niet snapt. Dát is belangrijk. Dat is liefde.’ Hij knipoogt en een voorzichtige lach breekt door op mijn gezicht. Timo legt zijn handen op mijn heupen. Zijn ogen glijden over mijn lippen alsof ik het lekkerste ben dat hij ooit gezien heeft en haken zich dan in de mijne.

‘Kunnen we stoppen met praten? Mag ik je alsjeblieft kussen?’ vraagt hij met een schorre stem. ‘Ik wacht daar al veel te lang op.’

Zonder antwoord te geven sla ik mijn armen om hem heen en trek hem naar me toe. Ik haak mijn voeten achter hem in elkaar, zodat hij niet weg kan en druk mijn lippen wanhopig op die van hem. Een kus waar ik al zo lang van gedroomd heb. Met dichtgeknepen ogen pers ik mijn lippen op de zijne. Dan ontspannen we.

De spieren in zijn rug worden zachter onder mijn vingertoppen. Zijn tong verkent langzaam mijn mond, alsof hij van iedere tel van die ontdekkingstocht wil genieten. Hij smaakt naar het shotje en een heel klein beetje naar Mexicaans eten. Vanaf vandaag mijn favoriete eten. Hij knabbelt op mijn lip, de kus is eerst zacht en teder en onderzoekend. Zijn tong glijdt tussen mijn lippen door, vindt de mijne. Timo versnelt het tempo. Zijn borstkas gaat zwaar op en neer. We kussen en kussen, minuten of uren, ik vergeet de tijd en word week en vloeibaar in zijn omhelzing, maar hij houdt me stevig vast. Ik kan niet meer nadenken nu hij eindelijk zo dicht bij me is. Zijn warme handen glijden onder mijn truitje en strelen zacht mijn naakte huid. We verliezen elk besef van tijd totdat we Sanne horen roepen dat het tijd is voor de tweede ronde Truth or Dare.

Hijgend laat Timo me los. Hij rolt zijn lippen over elkaar alsof hij nog lang geen genoeg heeft van hoe ik proef. ‘Nog veel beter dan in mijn dromen.’ Hij legt zijn handen om mijn gezicht en kust me nog een keer.

Nee, hij heeft er duidelijk nog geen genoeg van.

‘O, geloof me, ook nog veel beter dan ík gedroomd heb,’ glimlach ik met een bonzend hart als hij me uiteindelijk loslaat en ik terugdenk aan onze droomkus op het tropisch eiland. Dat van die scène bij het college van professor Grutte vertel ik nog wel een keer, ik heb nu geen zin dit heerlijks hier met de gedachte aan de uni of de professor te bezoedelen. Ik leg een vinger tegen mijn lippen die gezwollen zijn van het heerlijke zoenen. ‘Ik wil eigenlijk niet terug, maar ik denk toch dat we nog even moeten gaan.’

Hand in hand lopen we terug naar het kampvuur.

‘Hoe komt Alexia eigenlijk thuis?’

‘We zijn met haar auto gekomen. Je vriendin heeft echt alles gepland en doorgedacht. De vraag is alleen hoe ík thuis kom.’

‘Daar vinden we vast wel wat op,’ antwoord ik, terwijl ik naar onze verstrengelde vingers kijk waar de ring van oma me vrolijk tegemoet glimt.

Sanne is weer het stralende middelpunt van alle Foodtruck Foodies. Zij eist haar plek in de spotlights zonder aarzelen op. Met een opgeheven hand maant ze iedereen tot stilte. ‘Zo. Na die enerverende eerste ronde zijn we nu bij ronde twee gekomen. En ik wil graag iets aan Justus vragen.’

Justus knikt, ik zie hoe zijn vingers waarmee hij zijn gitaar vast heeft, beven.

‘Dare. En ook Truth,’ zegt hij tegen Sanne.

‘Wil je je nieuwe nummer voor ons spelen?’

‘Graag.’ Justus haalt diep adem. Ik zie dat een ader op zijn slaap onrustig begint te kloppen. Diederik en Yorrit kijken hem vragend aan. ‘Dit is “Fire Within”.’

Wat de fuck gaat hij nu weer doen?

Justus schraapt zijn keel en zet zijn vingers tegen de snaren van zijn gitaar. Onbekende akkoorden klinken in de verwachtingsvolle stilte. Tijdens het zingen heeft hij zijn hoofd iets gebogen, alsof hij de mensen in de kring niet aan durft te kijken terwijl hij zijn grote geheim zingend prijsgeeft.

Fire burning beneath my skin

Ants are crawling to get out

My blood is rushing through my veins

And all I want to do is shout

I’m not the one you want to see

I’m not the one it’s easy to be

I’m not the picture perfect guy

I’m just another rainbow in the sky

Holding hands out in the open

Kissing on the lips like lovers do

Not afraid of what they think

Like I’m not supposed to be here, too

Preacher, do not tell them

We do not belong, we’re a different race

Look at us and feel the love

We too make the world a better place

I want to be free, I want to shout

Stop being a fly on your wall

Let all those crazy mixed up feelings out

But I feel nothing but a whisper, that’s all

Preacher, do not tell them

We do not belong, we’re a different race

Look at us and feel the love

We too make the world a better place

I do not want rainbow flags to be hung

Or angry protest songs to be sung

I wish you could just let us be

We’re just like you, if you let us you will see

Bij het laatste couplet kijkt hij de kring rond en zingt uit volle borst, alsof de woorden recht uit zijn ziel komen. Ik ken het nummer niet, anders had ik zeker meegezongen.

Ineens is alles duidelijk, ik snap het. Ik snap hem. Ik snap zijn angst. Ik snap ons toneelstuk.

Wanneer hij voor de laatste keer een snaar heeft aangeraakt en de muziek in de nacht verdwijnt, buigt hij plots opzij en drukt Sam een kus op zijn lippen. Een fractie van een seconde aarzelt Sam, bijna automatisch trekt hij zich een stukje terug. Ik zie de angst in Justus’ ogen opvlammen. Dan glimlacht Sam. Hij trekt de baseballcap van Justus’ hoofd, pakt hem stevig vast en zoent hem vol overgave terug.

Een paar oorverdovende seconden nadat de laatste toon is weggestorven, bleef het doodstil. Als het ruisen van de zee niet hoorbaar was geweest hier, hadden we zeker weten het hart van Justus wild kunnen horen slaan. Diederik en Yorrit zitten met open mond te kijken. Dan beginnen de mensen te fluiten en te joelen. Ze staan op en geven Justus een staande ovatie. Met zijn arm om Sam heen geslagen kijkt hij met betraande ogen de kring rond. We zijn allemaal de schaamte voorbij vandaag. Justus heeft gegokt en hier iedereen voor zich gewonnen. Ik had niet anders verwacht van mijn lieve vrienden en de Foodies hier.

We make the world a better place.

Nu de rest van de wereld nog.

We drinken, we eten, we feesten, dansen, vieren het leven – Timo en ik veel dichter op elkaar dan je eigenlijk in gezelschap zou horen te doen. Diederik en Yorrit hebben met Justus gesproken en ik denk dat hun gesprek zo’n beetje op hetzelfde neerkomt als dat van Sam en mij.

Waarom heb je het niet eerder verteld?

Ik begrijp dat het niet eenvoudig is en ik snap waarom Justus het nooit heeft willen zeggen. Het is gewoon verdomde moeilijk om te zijn wie je bent als de wereld en het leven zo’n stuk eenvoudiger zijn wanneer je voldoet aan het beeld dat de mensen toch al van je hebben, als je de ‘normen’ volgt. Maar hoe je diep vanbinnen echt bent, dat kun je niet verloochenen. Dat mag je niet ontkennen, daar ga je vroeg of laat kapot aan en het leven is veel te mooi om met zo’n leugen te leven.

Justus heeft zijn vrienden verzekerd dat het tussen hen niets verandert. Diederik en Yorrit vonden het alleen maar heel erg klote voor hem dat hij al die tijd daarmee heeft rondgelopen. Ik weet zeker dat Justus hen nog vaak genoeg nodig zal hebben en ik weet ook zeker dat Diederik en Yorrit hun vriend zullen helpen wanneer de situatie daarom vraagt. Het enige wat nu anders is, is dat ze weten dat hij mannen leuker vindt dan vrouwen. Voor de rest is hij nog steeds dezelfde geweldig lieve man en getalenteerde zanger met een enorm groot hart.

Net als Sam, al ga ik natuurlijk mijn broer niet nog een keer vertellen hoe geweldig hij is, straks gaat hij nog naast zijn schoenen lopen. De leukste zanger van Nederland is verliefd op hem, dat streelt zijn ego voorlopig wel even genoeg.

Het is al ver na middernacht wanneer Tinus en Mats komen zeggen dat ze gaan slapen. Mats heeft zijn arm stevig om de schouder van Tinus en iedereen die maar een flintertje mensenkennis heeft en de blik in hun ogen ziet, weet dat ze voorlopig nog niet gaan slapen.

‘Hebben jullie eigenlijk een slaapplek?’ vraagt Tinus.

‘Eh, nee. Eigenlijk niet,’ zeg ik. ‘Ik heb een luchtbed bij me en ik zou in de truck slapen, maar geen idee hoe dat allemaal verdergaat.’ Een stukje verderop zitten Sam en Justus dicht tegen elkaar aan bij de vuurkorf, die inmiddels gereduceerd is tot een smeulende bonk hout.

Die moeten zelf maar een oplossing zoeken hoe ze de nacht door gaan brengen.

Ik heb Timo’s hand vast en ik ben niet van plan om die weer los te laten.

‘Ik heb wel een idee. Mijn truck staat een stukje verderop. De achterbak is zo goed als leeg. Als je een goede deken bij je hebt, dan kunnen jullie daar wel in slapen. Het is een heerlijke nacht. Naar de sterrenhemel staren en nog meer van dat romantische gedoe. Tinus en ik hebben dat ook weleens gedaan.’ Mats knipoogt nogal opzichtig naar Timo.

Eigenlijk niet eens een slecht idee.

Timo staat naast me te grijnzen, die hoef ik niks te vragen.

‘Nou, dan gaan we gewoon doen of we twaalf jaar oud zijn en in de tuin gaan kamperen,’ zeg ik. Ik probeer mijn enthousiasme te verbergen en pak de sleutels van de truck van Mats aan.

‘Mocht je het koud krijgen, dan kun je altijd de motor starten en binnen in de cabine lekker tegen elkaar aankruipen. Er staat verder geen enkele andere auto geparkeerd, dus niemand heeft last van jullie.’

Het duurt even voordat we het zelf opblazende luchtbed uit Saté Sam tevoorschijn hebben gehaald. We zijn allebei prettig aangeschoten en ik denk ook een beetje zenuwachtig voor wat er komen gaat. Onze eerste nacht samen. Nerveus grapjes makend lopen we met de matras en twee kussens onder onze armen in het pikkedonker naar een hoek van het festivalterrein, waar we na enig speuren de enorme Ford F150 van Mats vinden. Na drie pogingen lukt het ons om het luchtbed in de laadbak te gooien. Niet zo heel elegant helpt Timo me in de laadbak, waarna hij er zelf met een voet op de achterband steunend redelijk soepel achteraan klimt. Ik veer een stukje omhoog als hij zich naast me op het smalle bedje laat vallen. We hebben niet veel ruimte nodig.

‘Dit is wel even wat anders dan je Hästens-bed in je Kralingse villa,’ giechel ik.

Timo rolt met zijn ogen. ‘Ik heb gewoon een Ikea-bed. En dit ligt prima.’ Hij wipt expres op en neer om me te plagen en ik rol giechelend van de ene kant naar de andere kant. Timo kruipt naar het voeteneind, maakt de veters van mijn sneakers los en gooit ze achter in de bak. Er klinkt een dof geluid als hij op een stapel dozen slaat. Hij buigt voorover, zijn neus bijna op het karton. ‘De vlaggenfabriek,’ leest hij hardop.

‘Kom.’ Ik trek hem ongeduldig aan zijn arm naar me toe.

‘Deze kar is zo groot, daar kun je wel een tiny house in bouwen,’ zegt hij weer als hij naast me ligt.

Ik licht mijn hoofd een klein stukje op en alsof we het al duizend keer zo gedaan hebben, weet hij wat ik bedoel. Timo schuift zijn arm onder me door en ik nestel me tegen hem aan. We liggen op onze rug en staren naar de sterrenlucht. Het is echt donker en er staan duizenden sterren aan de hemel. Langzaam is het geroezemoes bij de foodtrucks weggestorven, iedereen is in zijn tentje of truck gekropen.

‘Dit is echt fucking magic,’ fluistert Timo naast me. Over de fleecedeken heen verstrengelt hij onze vingers.

‘Zeg dat.’ Een paar uur geleden had ik nog een echt nepvriendje en had ik geen idee hoe het allemaal verder moest. Nu heb ik een echt vriendje, is Alexia van het toneel verdwenen en verandert de herinnering aan die avond in de hockeyclub langzaam van een ultra gênante vertoning in een gebeurtenis waar ik vast later heel erg hard om ga lachen.

We moeten stoppen met ons te schamen voor alles.

Timo rolt op zijn zij, zijn hand glijdt onder de deken en eindigt op mijn blote buik, waar het laatste halfuur minstens duizend rupsen ontpopt zijn en de vlinders nu zenuwachtig rondfladderen. Ik laat mijn vingers over zijn bovenarmen glijden en volg de randen van zijn spieren. Hij trilt een klein beetje en ik vind het fijn om te merken dat hij dit blijkbaar net zo spannend vindt als ik.

Ineens bedenk ik me. Ik kom omhoog en pak mijn telefoon uit mijn jack dat naast me ligt.

‘Je gaat toch niet op je telefoon kijken nu,’ vraagt Timo, en ik snap goed dat hij een beetje pissig klinkt. Ik ben geen Alexia die ieder moment op haar telefoon kijkt of alles vast moet leggen.

‘Wacht heel even, ik wil je iets laten horen.’

Hij vouwt een arm onder zijn hoofd en ik ben even afgeleid door zijn biceps die onder de mouw van zijn shirt uitpiept en in het maanlicht zo prachtig uitkomt. Ik slik, ik vind het allemaal al zo spannend en nu ga ik dit ook nog doen. Na de dappere daad van Justus en Sam ben ik aan hen verplicht dat ik net zo goed uit mijn comfortzone stap.

Daar gebeuren tenslotte de mooiste dingen, dat heb ik inmiddels aan den lijve ondervonden.

Ik zoek de muziekapp op mijn telefoon waarop ik de muziek opgeslagen heb die ik op het keyboard heb ingespeeld. Ik schraap mijn keel en begin zacht te zingen, met al het gevoel en alle emoties die nu in me rondrazen.

Hey you, out there

Have you ever seen

Blood is rushing to my cheeks

Whenever I am near you?

I feel like I’m a freak

Hey you, out there

Have you ever noticed me?

Our worlds do not belong

But this feeling inside

Is making me blind to see

Hey you, out there

Have you ever heard

My river of silent words?

We talk and talk and talk

But I never tell the truth

Hey you, out there

Your sun is lighting up

My ever cloudy days

But I failed to get you to notice me

In a million different ways

Hey you, out there

If only I would dare

To say what I really feel

To show you what is real

The love that we should share

Hey you, out there

Can we try just one more time

How our lips would taste, so sweet

Your body close to mine

If we both can stand that heat

Mijn stem is eerst onzeker, vibreert een beetje. Omdat Timo niet begint te lachen, klinkt het bij het tweede couplet zoals het hoort en is de heesheid verdwenen. Wanneer ik klaar ben met zingen, zet ik de telefoon weer uit en ben blij dat Timo niet kan zien hoe erg ik bloos. Deze tekst is duidelijk voor hem, het beschrijft mijn onzekere zoektocht naar zijn liefde.

Timo fronst. ‘Ik ken dit nummer niet. Heb jij dat geschreven?’ Hij leunt over me heen en strijkt een pluk haar uit mijn gezicht. Zijn duim glijdt over het hartvormige boogje van mijn lippen.

Ik kan niet meer praten, heb mijn ogen dichtgeknepen.

‘Wil je me aankijken, Moontje?’

Ik open mijn ogen en kijk naar zijn gezicht waar niets anders dan liefde op te zien is. En nog iets anders. Is het bewondering?

Ik knik. ‘Ja, ik heb dit geschreven. Ons verhaal,’ fluister ik. ‘Het heet “Two Worlds”.’

‘O, wauw. Dat is echt heel cool.’ Zijn hand rust op mijn wang en zijn duim, die traag heen en weer beweegt, laat ieder zenuwuiteinde in mijn huid tintelen. Zijn warme adem streelt mijn gezicht. ‘Allerliefste Ramona, ten eerste ben ik ontzettend gevleid dat je een heel nummer over ons geschreven hebt. Ik geloof niet dat er heel veel mannen zijn die dat kunnen zeggen. Ten tweede wil ik zeggen dat je echt geweldig mooi kan zingen. Dat ging echt recht hiernaartoe.’ Hij wijst naar zijn hart.

‘Gelukkig.’ Opgelucht adem ik uit. ‘Dat is de beste muziek. Die iets met je doet.’

‘O, en of het iets met me doet. En niet alleen bij mijn hart. Je stem is erg… sexy. Jij bent sexy.’

Hij trekt me boven op zich en met zijn hand door de haren in mijn nek gevlochten trekt hij mijn hoofd naar zich toe.

We kussen, eerst lief en loom en traag en dan weer snel en adembenemend. Hij slaat zijn armen om me heen en draait ons om. Hij hangt nu boven me en ik kan nergens heen, als ik dat al zou willen. Deze keer vlucht ik niet. Ik kan me geen enkele plek indenken waar ik liever zou zijn dan hier, geen jongen met wie ik liever in de achterbak van een pick-uptruck op een verlaten festivalterrein zou willen liggen. Ik voel me honderd procent beschermd en geliefd. Zijn ogen glijden over mijn gezicht, bestuderen mijn lippen alsof hij voor de eerste keer de Mona Lisa in het echt ziet. Hij laat zich langzaam op me zakken en zijn gewicht voelt heerlijk op me. We kussen weer.

Ga ik het vannacht echt doen?

Een giechel ontsnapt aan mijn lippen als ik kort aan Sanne denk en dat misschien vannacht mijn bloemetje wel geplukt wordt.

‘Wat lach je?’ Timo’s vingertop volgt de lijnen van mijn gezicht, langs mijn hals en dan glijden zijn vingers door mijn haar.

Een rilling loopt over mijn rug. ‘Niets.’

Ik wil niet meer denken. Ik wil kussen.

Als hij een eeuwigheid later zwaar ademend het contact tussen ons verbreekt, daalt er plots een raar gevoel van eenzaamheid op me neer. Ik wil hem blijven voelen. Ik druk mezelf omhoog en plant een kusje op zijn mondhoek. En nog een. En nog een. De huid naast zijn lippen is een beetje klammig, hij smaakt ziltig, van de zeelucht misschien, of is hij ook een piepklein beetje zenuwachtig? Dat maakt mij iets zelfverzekerder.

Timo stroopt mijn vestje van me af en kust uitgebreid mijn schouder, mijn hals, mijn sleutelbeen... Ik kreun als zijn tong een weg omhoogzoekt, tergend traag langs mijn hals en eindigt bij een oorlel, waar hij plagerig op knabbelt. Het onbekende gevoel dat als een elektrisch stroompje door mijn lichaam golft en eindigt ter hoogte van mijn kruis, is heerlijk. Natuurlijk heb ik mezelf weleens bevredigd, maar niets is te vergelijken met het gevoel dat de jongen op wie ik al zo lang verliefd ben, nu bij mij veroorzaakt. Het is zoveel beter.

Twijfel overvalt me.

Moet ik Timo vertellen dat het voor mij de eerste keer is?

Ik wil niet dat hij extra voorzichtig gaat doen of me behandelt of ik van porselein ben. Mijn hand glijdt onder zijn shirt, onder mijn vingertoppen voel ik op zijn gespierde buik een klein streepje haar. Het duurt even voordat ik de knopen van zijn spijkerbroek open heb. Er is geen enkele twijfel dat hij wat we aan het doen zijn net zo fijn vindt als ik. Hij gromt als ik een beetje onzeker mijn hand om zijn erectie sluit. Hij is hard en zacht tegelijk. Door de kreunen die aan zijn lippen ontsnappen, word ik iets zekerder over de bewegingen die mijn hand als vanzelf maken.

Met zijn voorhoofd leunt hij licht tegen het mijne. ‘Weet je het zeker, Moon? Je moet het gewoon zeggen als je wil stoppen.’ Zijn stem is laag. Timo komt iets omhoog en zijn ogen zoeken de mijne.

Ik begraaf mijn andere hand in zijn haar en trek hem dichter naar me toe. ‘Ik weet het zeker. Ik wil niet stoppen,’ fluister ik tegen zijn lippen. Ik voel me vrij, roekeloos. Begeerd. Dit is wat mijn verlangen naar hem met me doet. We zoenen totdat we weer buiten adem zijn. Onze handen zijn overal, strelend, verkennen elk stukje van elkaars lichaam, kledingstukken worden uitgetrokken. Opeens liggen we naakt tegen elkaar aan. Timo komt overeind. Tussen mijn dijen geknield, leunt hij over me heen. Zijn tong cirkelt langs mijn navel, omhoog, omhoog over mijn lijf. Zijn lippen sluiten zich om mijn tepel en zijn tong vlindert langs mijn tepelhof. Hij bijt zachtjes. Het is bijna te veel. Ik krom mijn rug en druk een hand tegen mijn geopende lippen om de kreun die de stilte van de nacht dreigt te verbreken tegen te houden. Dit moment is van ons en ik wil niet dat anderen ons horen. Het geeft een extra dimensie, dit in de buitenlucht doen. Alle tijd nemend, bewerkt Timo met net zoveel aandacht en passie daarna mijn andere tepel. Plagend, dan weer teder en zacht.

Zijn vinger glijdt bij me naar binnen als hij me weer kust. Ik krom mijn rug. Zijn vinger glijdt dieper, precies waar ik hem hebben wil. Ritmisch begint hij te bewegen, terwijl zijn duim over mijn gevoeligste plekje wrijft. Het duurt niet lang voordat ik het hoogtepunt voel naderen. Al deze sensaties, emoties, alles wat ik al zolang wilde, bouwt zich tussen mijn benen op en als ik tot ontlading kom, ontstaat achter mijn oogleden het mooiste vuurwerk dat ik ooit gezien heb. Mijn lichaam schokt als ik kom. Dit is zoveel beter, zoveel intenser dan het gevoel dat ik heb wanneer ik met mezelf speel. Het zal nooit meer genoeg zijn nu ik dit meegemaakt heb. Timo smoort mijn kreunen met een kus.

‘Wil je in me komen?’ vraag ik fluisterend, mijn ogen bijna dicht als mijn lichaam iets minder heftig trilt. Ik krijg het koud wanneer hij zich van me losmaakt en in zijn portemonnee die in de zak van zijn broek zit, een condoom zoekt. Gelukkig is hij snel weer bij me terug en verwarmt hij mijn lichaam weer met het zijne.

‘Weet je het zeker?’

Ik knik.

Hij doet het condoom om en duwt zich zachtjes bij me naar binnen, onze ogen haken zich in elkaar. Het doet heel even pijn, maar als hij langzaam begint te bewegen maakt die zoete pijn al snel ruimte voor iets veel fijners.

‘O, Moon, dit is zo fucking lekker,’ gromt hij.

Ik druk mijn vingertoppen in zijn billen als hij bijna helemaal in me zit.

O god, wat is dit heerlijk.

‘Ik heb op jou gewacht,’ fluister ik bij zijn oor, een snik in mijn stem.

Timo stopt heel even met bewegen. ‘Shit. Is dit je eerste keer, Moon?’

Ik knik, vertrouw mijn stem niet als ik nu zou moeten praten. In plaats daarvan druk ik mijn heupen omhoog, tegen hem aan en trek hem weer naar me toe. ‘Niet stoppen, alsjeblieft,’ fluister ik.

‘Dan had ik de mooiste suite in een hotel moeten boeken voor ons.’

Ik rol mijn hoofd over het kussen heen en weer. ‘Nee. Nee. Dit is perfect.’

Deze eerste keer gaan we nooit meer vergeten.

Het gevoel van onze lichamen die één worden, onze adem die zich met elkaar vermengt, de warmte van onze lichamen, het is bijna te veel om te bevatten.

Timo begraaft zijn hoofd in mijn nek. ‘Dank je wel,’ zegt hij bijna onhoorbaar, ‘nu vind ik je nóg liever dan ik je altijd al vond.’

Langzaam maar zeker voert hij het tempo van zijn bewegingen op. Zijn hand glijdt tussen onze lijven en dit keer heb ik zijn vinger bijna niet meer nodig als hij precies op het juiste plekje vanbinnen stoot. Bijna tegelijk komen we klaar.

Met Timo de liefde bedrijven is nog zoveel beter dan ik ooit heb durven dromen, zelfs in de laadbak van een pick-uptruck met de Noordzee op de achtergrond en met onze vrienden honderd meter verderop. Daar kan geen tropisch eiland tegenop.

11.

Justus

I never knew love like this before

Now I’m lonely never more

Since you came into my life

Stephanie Mills – ‘Never Knew Love Like This Before’

Ik loop met een dienblad en daarop twee bakken koffie, twee glazen verse jus d’orange en een bord met een paar broodjes erop, naar Mats’ truck.

‘Hé, lovebirds. Rise and shine.’ Met mijn platte hand sla ik op de zijkant van de truck, en Ramona en Timo veren tegelijk als door een bij gestoken op. Twee hoofden met slaaphaar dat alle kanten opsteekt, komen boven de rand van de laadbak uit. Ramona trekt snel de deken een stukje op als ze zich realiseert dat ze niets aanheeft.

Ik grijns en kijk beleefd van haar weg. Timo pakt het dienblaadje aan. Zijn bovenlijf is ook ontbloot, maar hij doet geen moeite om het te verbergen en ik doe geen moeite om dat prettige aanzicht te vermijden.

‘Goedemorgen, schatje,’ zegt Timo vol liefde tegen Ramona. Hij drukt een kus op haar lippen. ‘Ik heb heerlijk geslapen. Althans, die paar uurtjes die we… Nou ja... Geweldige nacht.’

Ze slaat haar armen om zijn nek en zoent hem terug.

Ik schraap mijn keel. ‘Hallo. Ik sta hier. Ik ben erbij, hoor,’ zeg ik lachend, blij dat het allemaal precies heeft uitgepakt zoals Sanne en ik bedacht hadden. Misschien zelfs beter.

Timo grijnst en pakt een broodje van het bord. ‘Jij hebt het vast ook heel leuk gehad. Waar hebben jij en Sam geslapen?’

Ik schrik van de directe vraag. Ik moet er nog aan wennen dat heel veel mensen het van me weten. Van óns weten. Vannacht was… magisch. Ook voor Sam. Diederik en Yorrit hebben ergens bij de Foodies een onderkomen voor de nacht gezocht. Ze stonden erop dat Sam en ik samen in de tourbus sliepen. Dat we wat privacy hadden. Sam en ik hebben urenlang gepraat. En langzaamaan durfden we een stapje verder te gaan. We doen het rustig aan, hebben we afgesproken, we hebben alle tijd om elkaar te ontdekken, als het aan mij ligt. Gelukkig hebben Sam en ik voordat de zon weer opkwam ook een paar uurtjes kunnen slapen. Het optreden straks is minstens net zo belangrijk als de afgelopen nacht.

‘In de bus. We hebben het… heel fijn gehad,’ antwoord ik naar waarheid en ik doe alsof ik ergens in de verte ineens iets heel interessants zie.

Ramona knippert tegen de zon. Met een hand boven haar ogen murmelt ze: ‘Jemig. Ik sliep echt nog.’ Een lange kreun volgt. ‘Hoe laat is het?’ Ze leunt met haar rug tegen de cabine en pakt een bak koffie van het dienblaadje. ‘Lekker, Justus, bedankt. Daar was ik aan toe.’

Ik durf haar weer aan te kijken. ‘Bijna tien uur. Ik geef je een halfuurtje en dan zie ik je op het podium. We gaan samen zingen.’

‘Huh? Wát?’

‘Tien uur. Je zal wel moe zijn.’ Ik knipoog. ‘Jij gaat vanavond een nummer met mij zingen.’ Ik prik mijn vijsvinger in mijn borstkas en wijs daarna naar Ramona. ‘Jij en ik.’

‘Nee!’

‘Jawel. Je hebt nog een halfuurtje.’

Timo buigt zich over Ramona heen, die kijkt alsof ze net een alien met twee hoofden voorbij heeft zien vliegen. Haar hand met de beker koffie hangt nog steeds op dezelfde plek in de lucht. Hij drukt een kus op haar lippen.

‘Gefeliciteerd. Laat ze een poepie ruiken vanavond. Je kunt het.’ Hij neemt een hap van het broodje en jubelt nog voordat hij zijn mond leeg heeft: ‘Ik kan niet geloven dat ik straks date met een beroemde zangeres!’

‘Wie gaat Sam dan helpen in de foodtruck?’ stamelt ze.

‘Tijdens het optreden van Just Did It! komt toch niemand een sateetje halen. Ik weet zeker dat Sam als het even kan als een groupie voor het podium staat te kwijlen.’

‘Ik heb helemaal niks bij me,’ klinkt het vrij paniekerig.

‘Schatje… Zelfs met je jurk in je panty of alleen een fleecedeken om je lijf ben je prachtig. Je moet alleen wel even je haar kammen. Daarmee kun je een zwerm spreeuwen van een akker wegjagen.’ Teder aait hij over haar hoofd.

Ramona draait zich om en kijkt in de reflectie van het achterraam van de cabine naar haar kapsel. ‘O god,’ kreunt ze.

‘Ik zie je zo.’ Ik tik op mijn horloge en achteruitlopend zeg ik: ‘Be there.’

12.

Ramona

It’s the first time I can see

I can see a light shining in your eyes

Loïs Lane – ‘It’s the First Time’

Justus staat bij de touringcar op me te wachten. Hij trekt de deur van de bus voor me open. ‘Hier kun je je verkleden, Ramona.’

‘Verkleden? Ik heb helemaal niks bij me.’

‘Overal is aan gedacht.’ Met een hand in mijn rug duwt hij me voorzichtig voor zich uit naar binnen. Mijn ogen moeten even aan het donker binnen wennen. Aan een smal kastdeurtje hangt een satijnen jurkje, het lijfje strak, de randen rond de hals en de mouwen zijn subtiel met kleine glittersteentjes afgezet en het rokje is wijd. Aan een tweede knaapje hangt het witleren bikerjasje met ritsen en studs van de Bijenkorf.

‘Als je dit nu eens past,’ zegt Justus. ‘Dan ga je daarna even langs het volgende loket.’ Hij trekt het deurtje van de tourbus achter zich dicht. Sanne zit met een grote grijns op haar gezicht voor een grote verlichte make-upspiegel in een van de zitjes in de bus. De hele tafel voor haar ligt vol met make-upspullen en kappersbenodigdheden.

‘Nou, Assepoes. Trek je feestjurk aan en kom zitten.’

Ik vlieg op mijn vriendin af en sla mijn armen om haar heen. Stevig druk ik haar tegen me aan. We hebben allebei tranen in onze ogen als we elkaar uiteindelijk loslaten. ‘Wat ben je toch een gek wijf. Ik ben echt zo blij dat je mijn vriendin bent, dat je in mijn team zit,’ verzucht ik.

Ik trek mijn spijkerbroek en blouse uit en laat het jurkje over mijn hoofd glijden. Dan kniel ik met mijn rug naar Sanne toegekeerd, die de rits aan de achterkant sluit. Natuurlijk zit het als gegoten, het rokje komt halverwege mijn dijen en laat precies genoeg van mijn slanke benen zien. Het jasje is stoer en vrouwelijk tegelijk.

‘Die horen er ook nog bij.’ Sanne wijst naar een paar pumps met torenhoge hakken, roomwit leer, met brede banden.

Ik draai voor de spiegel in de touringcar heen en weer. Het is moeilijk te geloven wat me allemaal overkomt. Het spiegelbeeld liegt niet. Het is geen droom. Ik sta hier echt, in de tourbus van Just Did It! in een mega coole outfit.

‘Ik zoek ook nog een homovriendje. Eentje met wie ik kan gaan winkelen en die me verwent met dure kleren en een paar van die prachtige killerheels.’ Sannes harde lach buldert door de touringcar. ‘Ik heb gisteravond met de frietboer staan zoenen.’

‘Nee! Met Rowèn?’ Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik haar aan.

‘Yep.’

‘Ik dacht dat hij met Lena was?’

‘Ze zijn geen officieel stelletje. Bovendien kon Lena het erg goed met Yorrit vinden, gisteravond.’

Ik zucht. ‘Dat heb ik allemaal gemist.’

‘Ja, jij hebt alleen maar naar je studentje zitten gluren.’ Sanne rommelt doelloos met een paar doosjes oogschaduw.

‘Vraag het nou maar gewoon. Ik weet dat je nieuwsgierig bent.’

‘Wát?’ vraagt Sanne quasi onschuldig, maar ze doet geen moeite de ondeugende glimlach op haar gezicht tegen te houden.

Ik begin nu ook te lachen en rol met mijn ogen. ‘Yep, mijn bloemetje is geplukt.’

Sanne veert gillend omhoog en pakt mijn handen vast. Samen springen we zo hard op en neer dat de tourbus een klein beetje heen en weer schudt. ‘En het was nog lekkerder dan in mijn stoutste dromen.’

‘Ik ben zo blij voor je.’ Sanne legt haar hand tegen mijn wang. ‘Ik hoor er later graag alles over, maar nu, Assepoes, is het de hoogste tijd om je van de saaie stiefzuster in de mooiste van het bal te veranderen.’ Ze klopt op de zitting van de fauteuil naast haar.

Lachend plof ik in de stoel en sluit mijn ogen. Het gerommel aan mijn haar, de kwasten en de vingertoppen van mijn beste vriendin over mijn huid, zorgen ervoor dat ik slaperig ben. Dat en de weinige uurtjes slaap vannacht. Ik gaap als Sanne na een uur klaar is.

‘Je zult wel niet zoveel geslapen hebben vannacht.’

Ik voel een blos opkomen.

Sanne geeft me een por in mijn zij. ‘Ga jezelf eens bekijken in de spiegel.’

Voorzichtig haal ik een hand door mijn nieuwe kapsel terwijl ik met kleine stapjes naar de spiegel loop. Sanne kijkt me met een zelfvoldane grijns op haar gezicht na.

Mijn mond zakt open. Ik staar naar mijn reflectie, dan naar Sanne en weer terug naar de spiegel. ‘Ben ik dat?’ Ik tuit mijn perfect gestifte lippen en buig naar voren.

‘Ja, dat ben jij. Je bent altijd al mooi, vanbinnen en vanbuiten, maar als er vijfduizend mensen naar je gaan kijken moet je echt op je allermooist zijn.’

‘Wat? Vijfduizend mensen!’ Ik schud mijn hoofd en kauw op de binnenkant van mijn wang. ‘Dat durf ik niet, San.’

‘Ja, dat durf je wel.’

Mijn keel is droog. Ik lik zenuwachtig langs mijn lippen terwijl ik het aantal mensen dat straks naar me gaat kijken en luisteren op me in laat werken.

Sanne staat op en duwt me naar de deur. ‘En hou op met dat bijten en dat gedoe. Zonde van mijn lippenstift.’

Timo en Sam staan met elkaar te praten maar het gesprek valt stil als ik de tourbus uitstap.

Timo’s mond zakt open. ‘Jezus, Moon. Wat zie je er fantastisch uit!’

Sanne stapt snel tussen ons in als hij me wil gaan kussen. ‘Pas op de lippenstift. Vanavond mogen jullie weer uitgebreid zoenen.’

Met elkaar lopen we de backstage. Jax staat al op het podium. Aan zijn gezicht is duidelijk te zien dat hij het maar niks vindt dat er van de afspraken afgeweken wordt. We hoorden nog net dat Justus hem vertelde dat hij samen met mij een lied gaat zingen. Jax springt bijna uit zijn te krappe leren broek van opwinding.

‘Heb nou eens een beetje vertrouwen, kerel,’ bijt Justus hem toe.

‘Ik hou niet van al die spontane dingen, dat weet je.’ Grommend vouwt Jax zijn armen over zijn borstkas.

Behalve het optreden van ons heeft Justus nog een verrassing in petto voor het publiek én voor hem. Iets waar Jax zeker weten een stokje voor zou steken – als hij het wist. Sanne heeft het me verteld. Als hij dát durft, dan moet ik dit ook doen.

De geluidstechnicus meet me een microfoon aan. Timo houdt hem angstvallig in de gaten als de man de zender aan de achterkant van het korte jurkje bevestigt.

De technicus drukt me een microfoon in mijn handen. ‘Zing eens wat.’

Aarzelend zing ik de eerste twee regels van ‘Easy on Me’ van Adèle, maar dat is zelfs voor een geoefend zangeres een pittig nummer zonder dat je ingezongen hebt of je stem een beetje opgewarmd is. Meteen heb ik spijt van de muziekkeuze. De eerste noten zijn krakerig, iets te laag ingezet. Het is lastig, zo zonder muziek. Mijn keel knijpt zich spontaan dicht.

Jax rolt in de coulissen met zijn ogen.

Ik heb je gewaarschuwd.

Justus komt naar me toe en wrijft over mijn rug. ‘Geen stress, meis. Je kunt dit. Heb vertrouwen in jezelf. Als ik dat niet had, zou ik je nooit zo voor het blok zetten. Af en toe heb je gewoon iemand nodig die je een zetje geeft.’

‘Je geeft me geen zetje, je duwt me het ravijn in.’

Justus grijnst. ‘Echt niet. Geloof me.’

Ik buig naar hem toe. ‘Víjfduizend mensen, weet je wel hoeveel dat er zijn?’

‘Dat weet ik. Best veel. Vet toch? Je krijgt straks zo’n kick, het is geweldig, geloof me. Daar kan geen orgasme tegenop.’

‘Denk je?’

Hij begint keihard te lachen als ik suggestief mijn wenkbrauwen optrek.

‘Nou, bijna zo goed dan. Is er nog een nummer dat je graag zingt?’

‘Kun jij een nummer van Ed Sheeran spelen, “Perfect” misschien?’ vraag ik gespannen aan Yorrit.

‘Moment.’ Hij zoekt de noten op en speelt dan een paar akkoorden op zijn keyboard. ‘Dat is vrij simpel. Moet lukken.’ Hij begint met spelen en ik val op het juiste moment in.

’Cause we were just kids when we fell in love

Not knowing what it was

I will not give you up this time

But darling, just kiss me slow

Your heart is all I own

And in your eyes, you’re holding mine

Ik kijk naar Timo en met ieder woord dat recht uit mijn hart zijn richting op schiet, groeit mijn zelfvertrouwen en wordt mijn stem als vanzelf zekerder. Jax laat zijn gereserveerde houding voorzichtig varen. Hij is naar voren gestapt en met zijn vingers om zijn kin geklemd staat hij nu naar me te staren.

‘Nee, Jax. Je hoeft er niet eens over na te denken, man. Ramona is mijn ontdekking.’ Justus slaat een arm om zijn nek en klopt Jax op zijn borst. Jax is een hork, maar hij lijkt geen kwaaie. Die Heinz Franzen over wie hij me verteld heeft, is daarentegen een regelrechte belediging voor het mannelijk ras. Ik moet er niet aan denken dat ik met een man als Heinz zou moeten werken. Eigenlijk zou niemand met een man als Heinz moeten hoeven samenwerken.

Justus komt naar me toe als het nummer afgelopen is. ‘Je bent echt een topper. Als je na vanavond ooit een professionele carrière in de muziek overweegt, ga ik er alles aan doen om je te helpen. Of naast het podium.’ Hij laat me los en pakt zijn Fender van de standaard af.

‘“Crazy Love”, mannen,’ zegt hij, ‘en Ramona doet mee.’ Justus telt af.

Ik doe de bewegingen van de mannen perfect mee, ik heb de clip zo vaak gekeken dat ik er niet eens over na hoef te denken. Langzaam verdwijnt de gêne die ik voelde toen ik het podium opstapte uit mijn lijf. Mijn aangeboren terughoudendheid vervaagt door de grijns die niet van de gezichten van de bandleden, en van Timo en Sannes gezicht te slaan lijkt. Eerst sta ik nog vlak bij Justus, dan stap ik letterlijk en figuurlijk uit zijn schaduw. De soepele stof van het jurkje zwiert om mijn lichaam als ik mijn heupen heen en weer schud. Mijn vrienden en mijn broer en nog een aantal andere mensen staan in de vip-sectie voor het podium. Sam staat met een hand voor zijn mond als gehypnotiseerd naar zijn kleine zus te kijken.

Het klinkt echt te gek, al zeg ik het zelf, mijn stem smelt perfect met die van Justus samen. Misschien nog wel beter dan het origineel. De hele crew begint te applaudisseren als het nummer afgelopen is. Sanne vormt voor haar borst een hart met haar vingers.

‘Jeetje, Ramona. Dat was echt vet. Ik ben er gewoon stil van,’ zegt Diederik.

‘En dat wil wat zeggen,’ grapt Justus.

‘Je moet bij de band blijven.’ Yorrit geeft een kus op mijn wang.

‘Daar heb ik aan gedacht. Als Ramona straks klaar is met haar studie kan ze misschien wel mee met ons op tournee. Als we internationaal gaan, weet ik zeker dat je ons kunt gaan helpen. Met contracten en de belasting en zo.’ Hij geeft me een duwtje met zijn schouder.

De geluidstechnicus pakt de microfoon van me aan als ik het podium afloop.

Sanne staat al bij het trapje te wachten. Ik rammel haar zachtjes door elkaar. ‘Nou snap ik ook waarom je de hele tijd vraagt of ik voor je wilde zingen. Je hebt me laten oefenen! Stinkerd!’

‘At your service,’ zegt Sanne en ze tikt met haar hand haar slaap aan.

Ik werk die dag maar een paar uurtjes, Sanne valt voor me in bij Saté Sam. Van de zenuwen liet ik van alles uit mijn handen vallen en Sam stuurde me uiteindelijk weg. Timo stelde voor samen een strandwandeling te maken. Het geluid van de golven, het zachte, warme zand tussen mijn tenen en niet te vergeten mijn hand verstrengeld met die van Timo, brengt me iets tot rust.

‘Wil je wat eten?’ vraagt Timo en hij kust me weer. Mijn lippen zijn inmiddels ruw van het vele kussen, maar hé, je hoort mij niet klagen. We kunnen geen genoeg van elkaar krijgen.

‘Ik kan geen hap door mijn keel krijgen als ik eraan denk dat er vanavond vijfduizend man naar me staan te kijken.’

‘Kijk maar gewoon naar mij. Zing voor mij. Wijntje?’

‘Eentje dan.’

Timo pakt de kaart en bestelt wijn en een schaal tapas, waar ik zowaar toch iets van naar binnen krijg.

‘Zit echt alles goed? Mijn rok niet in mijn panty?’ Voor de zoveelste keer wrijf ik over mijn jurk om te voelen of alles goed zit. ‘Ik ben misselijk. Ik moet overgeven.’

‘Komt allemaal goed, meis, wanneer je straks op het podium staat en de adrenaline inkickt, ben je dat gevoel zo kwijt,’ probeert Justus me gerust te stellen. Ik ken hem inmiddels goed genoeg om te zien dat hij minstens net zo zenuwachtig is als ik, maar hij doet er alles aan om dat te verbergen. Het doet me goed. Wij gaan dit samen doen. Het veld voor het podium is al aardig volgelopen met festivalgangers. In de vip-sectie, vlak voor het podium, is het nog niet zo heel erg druk. De gasten daar hoeven niet te vechten voor een plekje vooraan en staan bij de bar nog te genieten van cocktails en hapjes.

13.

Justus

Don’t you know I’m still standing better than I ever did

Looking like a true survivor, feeling like a little kid

Elton John – ‘I’m Still Standing’

Ramona staat in de hoek van het podium met Jax en de band nog wat laatste zaken door te nemen, als mijn blik ineens als een magneet naar de ingang van de vip-sectie getrokken wordt. Ik weet het al voordat ik hem daadwerkelijk zie. Wij hebben altijd al een onzichtbaar lijntje gehad.

Tijn duwt de rolstoel. Opa heeft een zuurstofslangetje in zijn neus, een plaid over zijn benen en een enorme grijns op zijn verweerde gezicht. Ik vlieg op hem af en opa kukelt bijna met rolstoel en al om als ik hem iets te onstuimig omhels. ‘Opa! Je bent uit het ziekenhuis!’

‘Je dacht toch zeker niet dat ik dit optreden ging missen,’ zegt hij met een krakende stem. ‘Er is heel wat meer dan zo’n jong wijsneuzerig doktertje voor nodig om me hier weg te houden.’

Een ondeugend trekje gloort om zijn dunne lippen. Vol trots kijkt hij naar mij – zijn kleinzoon, de jongen met wie hij sinds zijn geboorte een speciale band heeft. Hij was de eerste die het wist, dat ik ‘anders’ was. Hij heeft er alles aan gedaan om me te verzekeren dat ik goed was zoals ik ben. Wie bepaalt wat ‘anders’ is? Misschien zijn al die anderen wel ‘anders’, heeft hij meer dan eens tegen me gezegd. Het voelt als gisteren dat ik als kleine jongen op zijn schouders zat en we samen de dieren op de boerderij gingen voeren. En nu is hij hier, met alle kracht die hij nog in zijn oude lijf heeft, om te zien hoe ik mijn droom leef. Hier heeft hij voor gevochten, de laatste dagen. Dit optreden is voor opa en eigenlijk ook wel dankzij opa.

Mam legt een hand op haar vaders schouder, haar ogen glimmen.

Ik omhels Tijn, pap en mam. ‘Dank jullie wel. Echt te gek dat jullie er zijn.’ Ramona heeft zich bij ons gevoegd. Mam laat opa los. Ze slaat haar armen om Ramona heen en drukt haar tegen haar borst.

Een hand op haar rug leggend, zeg ik zacht: ‘Het zou tof zijn geweest als jouw ouders hier ook hadden kunnen zijn.’

Ramona knikt slechts. Het is duidelijk dat de reünie van mij en mijn familie haar ontroert en ze probeert de brok in haar keel weg te slikken.

Zoekend kijk ik om me heen. Mijn gezicht licht als vanzelf op als ik Sam bespeur, zoals we afgesproken hebben. Sam wordt geflankeerd door zijn ouders. Ze zien er keurig uit, zijn moeder draagt een nette donkerblauwe jurk en zijn vader een pak. Zonder stropdas, dat is al redelijk los voor zijn doen heb ik begrepen.

Ramona’s ogen worden groot. Zo snel haar pumps haar dragen kunnen, snelt ze naar hen toe. Haar stem slaat over wanneer ze zegt: ‘Pap, mam, jullie zijn er ook! Jullie gaan niet geloven wat ik straks ga doen,’ vervolgt ze zachter.

De moeder van Ramona kijkt haar dochter met een onverholen trotse blik aan. ‘Sam heeft het verteld. Er is volgens mij een hoop meer dat jullie ons moeten vertellen. Dat komt allemaal nog wel.’ Liefdevol strijkt ze met haar hand langs het gezicht van haar dochter. ‘Wat ben je toch een knap kind.’

Een beetje onwennig staat pa Loekman achter zijn vrouw. Ramona strekt haar armen uit en trekt haar vader in een omhelzing.

‘We hebben gehoord wat je vandaag gaat doen. Het is… Ik ben… Ik wist het niet dat je zo graag zong. Je kunt me niet trotser maken, lieverd,’ zegt hij met een hese stem tegen zijn dochter.

‘Dank je,’ mimet Ramona naar mij en ze veegt een traan van haar wang.

Het is nog niet helemaal donker, maar op het podium gaan de lichten branden. De dj, die het publiek met stampende discohits uit de jaren tachtig op staat te warmen, neemt afscheid. Dit is onze cue. Diederik, Yorrit en ik komen het podium op en een oorverdovend applaus en gefluit stijgt op uit het publiek. Zenuwachtig wiebelend op haar hoge hakken staat Ramona tussen de coulissen, ze laat bijna de microfoon uit haar handen vallen. We wisselen een snelle blik van verstandhouding.

Je kunt dit.

We beginnen met onze grootste hit. Wanneer we daarmee klaar zijn en het uitzinnige applaus verstomd is, spreek ik het publiek toe, bedank ze namens de band voor hun steun en hun komst naar het festival. Dan kijk ik naar de coulissen en wenk Ramona. Aarzelend stapt ze het podium op.

‘Dit is mijn vriendin.’

De mannen in het publiek beginnen te joelen.

‘Ramona is een geweldige zangeres van wie jullie nog heel veel gaan horen, en jullie toffe mensen hier, krijgen vandaag de primeur!’ Ik gebaar naar Yorrit, die de eerste tonen op zijn keyboard speelt. Dan valt mijn gitaarriff in en ik stap naar voren, naast Ramona. De spotlights richten zich op ons. Precies op het juiste moment beginnen we te zingen, onze stemmen mengen fantastisch. Na het eerste couplet ontspant Ramona zichtbaar, mede door de enthousiaste aanmoedigingen uit het publiek. Bij het laatste refrein gaan we helemaal los. Ramona haalt zelfs heel gewaagd uit bij een hoge noot, het is loepzuiver. Het publiek danst mee. Pa en ma Loekman hebben elkaars hand stevig vast en staan met open mond naar het podium te staren.

Wanneer het nummer is afgelopen en het publiek ‘we want more’ blijft roepen, kan Ramona niet stoppen met grijnzen. Ze aait over mijn bovenarm. ‘Je kunt het,’ fluistert ze buiten het bereik van mijn microfoon voordat ze het podium afwandelt.

Ik kijk haar na. Dan glijdt mijn blik het publiek in. Ik zwijg, mijn adem zit hoog en mijn hartslag moet welhaast te horen zijn, zo hard roffelt mijn hart in mijn borstkas. Hier en daar fluit iemand, voor de rest is er nu geen enkel geluid meer te horen. Deze stilte is net zo bijzonder als het geluid dat duizenden kelen een paar minuten hiervoor nog produceerden. Indrukwekkender misschien zelfs nog wel. Vol verwachting voor wat er nu komen gaat, kijken ruim vijfduizend paar ogen me aan. Ik schraap mijn keel en zuig een grote teug lucht mijn longen in. Bibberend adem ik uit. Er is geen weg meer terug.

Ik focus mijn blik op een onbekende in het publiek, die me met een vriendelijk gezicht toelacht.

‘Ik heb onlangs een nummer geschreven. Het is super persoonlijk en als jullie het goed vinden, wil ik het vanavond voor jullie zingen. Ramona is namelijk wel een vriendin, maar niet míjn vriendin.’

‘Dan maak ik toch zeker wel kans bij haar?’ roept er iemand keihard.

‘No way,’ gilt Timo terug.

Ik pak mijn akoestische gitaar en ga op de kruk zitten die een van de roadies voor me op het podium heeft gezet. Ik adem diep in. Waar ik normaal feilloos en zonder nadenken de juiste plek vind moet ik nu goed kijken hoe ik mijn trillende vingertoppen op de snaren positioneer. Dan begin ik ‘Fire Within’ te spelen.

Al snel, zoals het altijd gaat als ik opga in mijn muziek, verdwijnen mijn ergste zenuwen met iedere noot die uit mijn geliefde Fender stroomt. Ze maken plaats voor een gevoel van trots. Ik doe dit gewoon! Ik buig niet langer mijn hoofd, ga overeind zitten en kijk het publiek in. Bij het einde van het tweede couplet komen er ineens allemaal regenboogvlaggetjes tevoorschijn. De mensen hebben hun armen om elkaar heen geslagen. Het is een enorme zee van deinende lichamen, kleuren en liefde. Ik zoek opa, ik weet waar hij zit maar kan hem door het licht dat op me schijnt bijna niet zien. Mijn lippen plooien zich automatisch in een glimlach als ik hem ontwaar. Opa heeft zijn magere arm zo ver mogelijk de lucht ingestoken en zwaait zo hard hij kan met zijn eigen regenboogvlag.

Overmand door emotie, speel ik een couplet zonder zang erbij. Ik probeer de brok die zich ineens in mijn keel heeft gevormd, weg te slikken. Wat een fantastische verrassing! Ik zie dat er steeds meer lichtjes van mobiele telefoons worden aangezet, het is een magisch gezicht vanaf het podium. Zoals we hebben afgesproken, filmt de cameraman uit onze crew alles en worden de beelden op de grote ledschermen achter het podium geprojecteerd. Dat het zo’n visueel feest zou worden, had niemand van tevoren kunnen bedenken. Dan begint het publiek weer te juichen. Een applaus golft als een tsunami door de menigte. Het fluiten zwelt nog een keer aan. Ik kijk achter me op het ledscherm. Opa is in beeld. Hij prikt het regenboogvlaggetje hoog de lucht in en begint er nog fanatieker mee te zwaaien wanneer hij zichzelf op het scherm ziet verschijnen. Ik knipper mijn tranen weg bij het immense beeld van mijn lieve opa, mijn grootste vriend.

De ontroering die maakt dat ik een snik in mijn stem heb, het rauwe randje, de tekst: alles zorgt ervoor dat het nummer precies de lading meekrijgt die ik erin heb willen leggen. Voor mij, voor iedereen die zich anders voelt en daartegen vecht, zich ervoor schaamt. Niemand zou zich ooit zo moeten voelen. Het optreden van Ramona, mijn coming-out – het had ook anders uit kunnen pakken. Maar soms moet je gewoon een gokje nemen in het leven om dicht bij jezelf te kunnen blijven. En als je ergens met volle overtuiging voor gaat… dan loopt het dus vaak goed af. Zoals nu.

Een applaus dat minstens een lokale aardbeving veroorzaakt, barst los wanneer de laatste noten uit mijn gitaar wegsterven. Uit de coulissen werpt Sam me ontroerd een kushand toe. Ik roep hem niet bij me. Ik weet wat hij denkt.

Eén Loekman op het podium vanavond is meer dan genoeg.

Ik zwaai naar het publiek en maak het V-teken. ‘Dank jullie wel voor alle liefde. Ik voel het hier, lieve mensen.’ Ik druk mijn hand tegen mijn hevig bonzende hart. ‘Ik kan niet zeggen wat het voor me betekent. Maar dit is niet alleen voor mij. Dit is voor jullie allemaal. Voor iedereen. We mogen er allemaal zijn.’ Ik laat mijn ogen over de deinende mensenmassa glijden. De meeste mensen hebben elkaar nog steeds vast. ‘Wees lief voor elkaar, want als er geen liefde is, wat is er dan?’

Ik gebaar richting de coulissen en Diederik en Yorrit komen weer terug het podium op. Dan pak ik mijn andere gitaar weer en zet de kruk met een grote zwaai opzij. ‘En nu gaan we dansen!’

Epiloog

Een warme nazomeravond,
op de boerderij

‘Ramona Loekman heeft haar eerste hit te pakken. Nadat de onbekende zangeres op het Summerbreeze festival deze zomer haar onverwachte en onaangekondigde debuut maakte bij een optreden van de bekende Nederlandse band Just Did It!, heeft ze nu een solonummer uitgebracht.

‘Ze schreef zelf de tekst en de mannen van de band hebben haar geholpen met de muziek. Als mijn gevoel me niet in de steek laat, en dat gebeurt niet snel, hebben we hier een nieuwe ster en een nieuwe hit. Luister naar “Sinner” van Moon.’

The way you speak to me

The smiles you sent my way

They’re like oxygen to the fire within me

Without them I would fade away

The warmth of your body

It unfreezes my soul

Oh boy, when you look at me

You are my hashtag lifegoal

But the way you lick your lips

How you dance and move your hips

My lord, boy, it’s a sin

If I could ever be your sinner

Just call and count me in

I wish I could tell you

I fear the day we’re apart

I swear that moment

Well, boy, it’ll break my heart

You will not be there

To glue the pieces

To make me whole again

So maybe it’s better when

we’ll say goodbye today

But the way you lick your lips

How you dance and move your hips

My lord, boy, it’s a sin

If I could ever be your sinner

Just call and count me in

Justus en Ramona kijken elkaar aan als ze de dj van Qmusic haar nummer horen aankondigen. Vol spanning zaten ze te wachten voor de grote geluidsbox die Jax geregeld heeft. Heel even is het stil. Dan, na het eerste couplet, dat geweldig klinkt, steekt Ramona een hand in de lucht en schreeuwt van blijdschap.

Justus maakt een pompend gebaar. Het nummer heeft precies de goede vibe, funky en vrolijk. ‘Het is dat de zomer bijna voorbij is, anders was dit dé zomerhit van het jaar geworden,’ glundert hij.

Ramona overbrugt de meters die haar van Timo scheidden in een recordsnelheid. Vol overgave werpt ze zich in zijn armen en kust hem. Lachend, hun monden nog steeds op elkaar geplakt, draait hij haar in het rond.

‘You just did it, girl!’ roept Justus over zijn schouder als hij naar de barbecue loopt die Sam net aangestoken heeft. Die maakt – hoe kan het ook anders – de beroemde saté. Een heerlijke lucht stijgt op. De warme nazomerlucht zindert boven de grillplaat. Justus kust Sam. Hier, tussen de mensen die ze kennen en vertrouwen, is er geen enkele schaamte meer om te laten zien hoe gek ze op elkaar zijn.

Samen met zijn vader en moeder heeft Sam een uitgebreid Indisch buffet bereid. Vol interesse heeft de vader van Sam en Ramona alles aan Saar uitgelegd en op haar beurt heeft Saar de boerderijwinkel aan pa en ma Loekman laten zien.

Bijna iedereen is er vanmiddag. De jongens van de band natuurlijk, een aantal mensen van de foodtruckkaravaan, wat vrienden van school, Tijn en een paar van zijn maten, en Sanne, die inmiddels serieus met Rowèn van de frietkraam aan het daten is. De ouders van Timo zijn er met Finn, de broer van Timo, en ze hebben Maya meegenomen. Ergens ver weg, twee generaties terug, blijkt ze zelfs familie van ons te zijn. Jax is er ook. Justus en hij zullen nooit beste vrienden worden, maar ze hebben een goed gesprek gehad en de samenwerking gaat steeds beter. Jax heeft zelfs geopperd Ramona volgend jaar mee te laten toeren. Hij heeft de organisator van een aantal festivals gesproken en ze hebben geregeld dat de foodtruckkaravaan op festivals mag staan waar Just Did It! zal optreden.

Vrijwel iedereen staat te swingen op het nummer van Ramona dat uit de boxen schalt. Zelfs pa en ma Loekman bewegen mee, een beetje houterig maar op hun manier enthousiast. Gijs de Geit mekkert en Max blaft. De kippetjes fladderen opgewonden rond. Justus trekt Sam achter de barbecue vandaan om samen te dansen. Het is een mooi stel. De twee hadden dan wel afgesproken om het rustig aan te doen, maar hun relatie heeft zich in sneltreinvaart verdiept toen opa een week na het grote optreden rustig, in zijn eigen bed, is ingeslapen en Justus kapot was van verdriet. Hij mist hem elke dag, maar de eerst messcherpe randjes van rouw vervagen langzaam door het besef dat het goed is zo. Opa was geen man die in een ziekenhuisbed, met een lichaam dat niet meer kon wat hij wilde, zijn laatste tijd op aarde had willen slijten.

Justus trekt zijn mobiel uit zijn achterzak en maakt een selfie van hen twee. ‘Zo, ik slinger deze het internet op met #loveisall #shejustdidit en dan is het weer gedaan voor vandaag.’

Wanneer het nummer is afgelopen, komt de vader van Justus met een groot blad met champagneglazen de boerderij uit lopen. Tijn laat zijn nieuwe truc zien waarop hij de afgelopen dagen flink geoefend heeft: met een zwaard uit de kringloopwinkel slaat hij de kurk en een stuk van de hals van de champagnefles. Het kostbare vocht spuit eruit.

Vol bewondering reikt Sanne hem de glazen een voor een aan en Ramona deelt ze daarna samen met haar moeder en Saar uit. Wanneer iedereen een glas bubbels heeft, draait Jax het geluid van de boxen uit. Er is op het erf nu niets anders te horen dan het getjirp van de krekels en het gezang van de merels die zich in de grote eik aan het einde van het erf genesteld hebben. Af en toe loeit er een koe doorheen. Iedereen is stil. Het gemis van opa is voelbaar en overvalt hen opeens. Saar de Vries veegt een traan weg. Sam pakt Justus’ vrije hand en vlecht zijn vingers door die van hem. Dan heft Justus zijn glas naar de hemel. Iedereen volgt zwijgend zijn gebaar.

‘Vreugde en verdriet zijn maar door een flinterdun laagje gescheiden. Vandaag is daar weer een mooi voorbeeld van. Precies acht weken geleden blies mijn lieve opa, mijn allergrootste vriend, zijn laatste adem uit.’ Justus slikt een paar keer, knijpt in Sams hand en gaat dan met opgeheven hoofd verder. ‘Maar door de barsten komt ook het mooiste en het warmste zonlicht naar binnen. En dat moeten we altijd blijven onthouden. En koesteren. Deze is voor jou, opa. Dank je wel voor alles wat je voor me hebt gedaan. Wat je me hebt geleerd. Je was mijn held. Je hebt me helpen geloven dat iedereen mag zijn wie hij is. Proost, opa. Neem daarboven een borrel op ons.’

Justus giet het glas champagne in één keer naar binnen en beent vastberaden richting de microfoon. Hij knikt naar Jax, die de muziek aanzet. De begintonen van een hit van André Hazes schallen over het erf. Justus begint langzaam te deinen.

‘Deze vond opa geweldig. Ik denk dat ik wel weet waarom. Ik heb nog nooit eerder een nummer van Hazes en plein public gezongen, maar geen betere dag dan vandaag om iets voor het eerst te doen, zou opa zeggen.’

Jax draait het volume extra hard.

‘Pak elkaar lekker vast en vier het leven. En jij daarboven, opa: dans met oma. Geef haar een kus van ons.’

Met een perfecte imitatie van de volkszanger zingt Justus:

Je zegt: ‘ik ben vrij’, maar jij bedoelt:

‘Ik ben zo eenzaam.’

Je voelt je te gek, zeg jij,

Maar ik zit niet te dromen.

Want die blikken in je ogen

Zeggen alles tegen mij.

Ik voel me precies, als jij,

Jij kunt eerlijk zijn…

Sam duikt onder Justus’ arm en begint mee te zingen. Ramona’s mond valt open van verbazing. Het klinkt niet eens slecht. Nooit geweten dat Sam zomaar even een nummer van Hazes uit zijn mouw schudt.

Geef mij nu je angst,

Ik geef je er hoop voor terug.