Saskia M.N. Oudshoorn bij Uitgeverij Zomer & Keuning

Foodtruck-serie

Foodtruck Fiësta

Geluk-serie

Recept voor geluk

Breekbaar geluk

Grenzeloos geluk

Eindeloos geluk

Liefde in Milaan-serie

Toeval bestaat niet

Loes, Luca & Liz

Casa dell’ Amore

Saskia M.N. Oudshoorn

Funky Foodtruck 2

Uitgeverij Zomer & Keuning

Onthoud: Je bent goed zoals je bent.

ISBN 9789020550467

ISBN e-book 9789020550498

ISBN audioboek 9789020550474

NUR 340

© 2022 Uitgeverij Zomer & Keuning

Postbus 13288, 3507 LG Utrecht

Omslagontwerp Anne-Loes Huizing, Studio Pinck

www.saskiaoudshoorn.com

www.zomerenkeuning.nl

Alle rechten voorbehouden

Uitgeverij Zomer & Keuning vindt het belangrijk om op milieuvriendelijke en verantwoorde wijze om te gaan met natuurlijke bronnen. Voor dit boek is daarom gebruikgemaakt van papier waarbij zeker is dat de productie ervan niet heeft geleid tot bosvernietiging.

Dank je wel, lieve Marga (nu staat je naam er gelukkig wel goed in!), Elles, Cindy, Diane en Annette voor het proeflezen.

1.

Ramona

Soldiering on woman, you’re always true to form

Just keep on pushing your shopping cart through the storm

Di-rect – ‘Soldier On’

Ik sta voor mijn kledingkast, een hoopje kleren bedekt mijn voeten inmiddels. Ik ben nog nooit op een hockeyfeest geweest en heb geen idee wat ik aan moet trekken. Het zal iets… kak moeten zijn. Kak, dat vind ik ervan. Ik moet er beter uitzien dan Alexis, dat is een ding dat zeker is. Jammer genoeg kon ik aan de foto die Timo me appte niet veel meer zien dan haar hand op zijn schouder en een stuk van een mouw. Ik heb een skinny jeans aan. Van de stapel gris ik een zachtroze trui van mohair. Hij heeft een wijde hals en laat één schouder bloot als ik hem een beetje opzijtrek. Hmm. Wel oké, maar het gilt niet echt dat Timo voor mij, het meisje van de foodtruck uit Rotterdam-Zuid, moet kiezen als Alexia naast me staat.

Een grom slakend laat ik de trui boven op de groeiende stapel kledingstukken vallen. Een colbertje dan? Uit de kast trek ik het zwarte jasje met glimmende revers dat een beetje op een smokingjasje lijkt. Ik draai voor de spiegel heen en weer. Wel aardig, maar zo zou ik er op een goede dag op de uni ook bij kunnen lopen. Ik slaak een gefrustreerde kreet, gooi het colbert tegen de kast aan en stamp met mijn voet.

In de hoek van de kast hangt het jurkje dat ik op het vijftigjarig huwelijksfeest van mijn opa en oma heb gedragen, inmiddels een van de weinige kledingstukken die nog netjes op een hangertje hangt. Het is het duurste kledingstuk dat ik heb, op een zaterdagmiddag samen met mam en oma in de Bijenkorf gekocht. Ik wilde het eerst niet hebben omdat ik me rot geschrokken was van het bedrag op het prijskaartje en oma beloofd had dat zij het zou betalen, maar verdomme, toen ik het eenmaal aan had, wilde ik het nooit meer uittrekken. Hij zat me als gegoten. De hals is wijd, laat net iets van mijn sleutelbeenderen zien. De kapmouwtjes hebben een kleine vulling waardoor mijn schouders iets breder lijken, en de taille, met een smal ceintuurtje erin, nog iets slanker. De donkere stof heeft een subtiele glans, waardoor hij bij beweging tot leven lijkt te komen, en hij komt tot halverwege mijn dijen. Zolang ik geen acrobatische toeren uithaal, blijft het allemaal fatsoenlijk. Op de avond van het feest heb ik twee verre neven en een dronken buurman van opa van me af moeten slaan.

Ik laat de soepele stof over mijn hoofd glijden en wurm mijn benen met enige moeite uit de skinny. Als ik weer rechtop voor de spiegel sta, laat ik mijn handen over de stof glijden. Hij past me nog net zo goed als vorig jaar. Sexy en fatsoenlijk. Het kan echt. Iets van het feestelijke gevoel dat meteen over me neerdaalt, laat me heel even vergeten op welke missie ik ga. Oma is een halfjaar geleden overleden. Aan de jurk kleven bitterzoete herinneringen. Dan kom ik weer tot bezinning. Oma zou trots op me zijn als ik hiermee achter de man van mijn dromen aanga. In mijn lingeriela vind ik nog een panty zonder halen en voorzichtig trek ik hem over mijn zwart kanten string aan.

‘Moon?’ Een klop op de deur klinkt. De stem van Sam.

‘Ja?’

‘Wat hoor ik allemaal? Kan ik je ergens mee helpen?’

Het is een beetje raar om tegen een deur te praten en ik ben aangekleed, dus ik zeg tegen mijn broer dat hij binnen kan komen. De deur gaat open, Sam blijft in de deuropening staan.

‘Wat ben jij nou aan het doen?’ Zijn verbaasde blik glijdt omlaag over de berg kledingstukken op de vloer en dan omhoog naar mij. Op een normale zondagavond had ik nu in een trainingsbroek en een makkelijk shirt gelopen, in plaats van dat ik hier in een feestjurk voor hem sta.

‘Sst, niet zo hard.’ Ik druk mijn wijsvinger tegen mijn mond. ‘Ik wil niet dat pap en mam het horen. Ik heb een feestje. Op de hockeyclub. Timo is kampioen geworden.’

Sam vouwt zijn armen voor zijn borst over elkaar. ‘Ah. Timo.’ Suggestief haalt hij zijn wenkbrauwen op. Ik denk dat ik iets te veel tegen hem over Timo gepraat heb en dat hij doorheeft dat Timo inmiddels meer is dan een medestudent die me af en toe helpt.

‘Was je dat vergeten dan, je hebt er niets over gezegd?’

Hoe kan ik mijn broer nou uitleggen dat ik halsoverkop naar de hockeyclub móét van mezelf? Een wedstrijd die ik glad vergeten was, ik snap zelf niet eens hoe dat kan. Het zenuwengedoe voor de tentamens waarschijnlijk. Alexia mag dan misschien niet op wintersportvakantie als ze het niet haalt, voor mij zijn de problemen hier in huis dan veel groter. En in alle eerlijkheid: als ik die hand van Alexia niet op zijn schouder had gezien, dan had ik Timo morgen gewoon gefeliciteerd.

Het is een vorm van zelfkastijding om naar een kantine vol hossende en waarschijnlijk halfdronken hockeyballen te gaan, en daar met een beetje pech Timo in een omhelzing – of erger – met Alexia aan te treffen, maar ik kan er niets aan doen. Duizend onzichtbare touwtjes trekken me naar de hockeyclub toe. Als ik dan toch met mijn neus op de feiten gedrukt moet worden, kan ik de pleister er maar beter in één keer aftrekken. Het onvermijdelijke moet gebeuren. Ik ga strijdend ten onder, ik zal Timo laten zien wie hij laat gaan als hij voor Alexia kiest!

‘Ja, vergeten. Stom.’ Ik duw hem opzij om me voor de spiegel op te maken. Ik knip het lichtje aan en draai mijn gezicht van links naar rechts. Gelukkig heeft mijn inderdaad vlekkeloze, lichtgetinte huid niet heel veel nodig. De puist van vorige week is zo goed als weg. Ik probeer me de YouTube-instructies van Nikkie de Jager voor de geest te halen, zodat ik er straks niet als een Kim Kardashian of een pandabeer met grote witte vlekken rond mijn ogen uitzie, en dep voorzichtig wat glittercrème op mijn jukbeenderen en op de lichte wallen, een teken van de lange dagen die ik maak. Met een grote kwast veeg ik hier en daar wat poeder, werk het lijntje rond mijn ogen bij, in mijn buitenste ooghoeken trek ik het iets omhoog, wat mijn donkere ogen een extra zwoel accent geeft. Daarna smeer ik nog een extra laag mascara op mijn wimpers.

Gebiologeerd staat Sam in mijn nek te hijgen.

Ik duw hem de mascararoller in zijn hand. ‘Wil je het ook proberen soms?’

Even staart hij naar het ding tussen zijn vingers, dan schudt hij zijn hoofd en geeft hem aan me terug.

Als laatste stift ik mijn lippen. Een matrode kleur.

Nooit het accent op je ogen en je mond tegelijk vestigen.

Ik lach redelijk tevreden over mijn uiterlijk in de spiegel, dat in schril contrast staat met hoe ik er een halfuur geleden uitzag. Tegelijkertijd ben ik onzeker over mijn actie.

‘Je ziet er prachtig uit, zus.’

‘Dank je.’ Ik trek mijn zwarte tasje van de leuning van de bureaustoel af, hang het schuin om mijn bovenlichaam en geef Sam een kus op zijn wang. ‘Wish me luck.’

‘Geluk heb je niet nodig als je er zo uitziet.’

Voorzichtig daal ik op mijn tenen de trap af. Uit de huiskamer hoor ik geluiden van een sportcommentator. Pap zit naar Studio Sport te kijken. Ik heb geen zin in hun vragen waar ik op een zondagavond nog heen ga, aangekleed alsof ik op weg ben naar een of ander gala.

Vlak bij de keuken staat een ouderwets drankkastje, een erfstuk van mijn overgrootoma. Het heeft aan alle kanten deurtjes van geslepen glas. Bovenop staan een paar kristallen glaasjes en flessen likeur. Ik zie Licor 43, Baileys, een fles whisky en iets wat op kruidenbitter lijkt.

Sam staat nog op de onderste traptrede, zijn armen over de leuning gevouwen. ‘Zou je dat nou wel doen, sissie?’

Behoedzaam draai ik de dop van de Licor 43 en schenk een glaasje in. Het donkere vocht brandt in mijn keel wanneer ik een grote slok heb genomen. Ik lik een gemorst druppeltje van mijn lip. ‘Ja.’

‘Moet je jezelf moed indrinken?’ Hij klinkt verbaasd en tegelijkertijd hoor ik iets van afkeuring in zijn stem.

Sam kent me zo goed.

‘Yep,’ zeg ik zacht. Ineens lijkt dit een heel slecht plan. De blik in zijn ogen straalt medelijden uit. Ik denk ook een glimp van bewondering te zien. Lef, omdat ik ervoor ga.

Ik schenk nog een glas in. Een paar seconden hou ik het glaasje voor mijn gezicht. De dikke druppels glijden langs het tere glas. Dan sla ik het in één keer achterover. Ik heb niet veel gegeten vanavond en de alcohol stijgt me meteen naar het hoofd. Ik moet me even aan de rand van het tafeltje vasthouden. Pumps met hakken van zo’n tien centimeter is misschien ook niet een heel goed idee. Ik wil ze per se aan, ze maken de outfit echt helemaal af.

‘Gaat het? Zal ik je even brengen?’

Ik duw mijn lippen in een glimlach en zet het glaasje neer. Mijn hand trilt een beetje. ‘Nee hoor, dat hoeft niet. Ik ga op de fiets.’

Ik trek het handtasje van mijn schouder af en schiet in het colbertje. Met een snelle blik in de halspiegel – het oversized jasje staat inderdaad leuk op het jurkje – stap ik de iets koelere buitenlucht in. Het was een warme dag vandaag en het koelt langzaam af. Mijn oude omafiets staat in een rek in de voortuin. Ik haal hem van het slot en duw hem zachtjes de voortuin uit, linksaf de straat in zodat mijn ouders me niet zien vertrekken. Nu bedenk ik me pas dat ik iets af had moeten spreken met Sam mochten mijn ouders merken dat ik niet thuis ben.

Hé, je bent 23, een volwassen vrouw, spreek ik mezelf streng toe. Het wordt tijd dat ik me minder aan ga trekken van wat mijn ouders vinden, al is dat lastig als je onder één dak woont en ze bijna alles financieren.

Het is wel iets van twintig minuten trappen, de Van Brienenoordbrug over. Er staat ook best een stevige wind, ik zwabber heen en weer over het wegdek, wat overigens niet alleen aan de wind te wijten is. De Licor 43 heeft zich stevig in mijn hoofd genesteld en schudt de boel daarboven lekker op. Boven op de brug moet ik even afstappen. Een van mijn hakken blijft achter het frame hangen en met een hand die in het luchtledige naar houvast klauwt en gelukkig landt op de viezige leuning van de brug, kan ik nog net voorkomen dat ik languit met mijn fiets boven op me op het asfalt eindig. Mijn kreet galmt over het water van de Maas.

Een magere man met een helm op en een windjack en een strakke fietsbroek aan, stapt van zijn elektrische fiets. ‘Gaat het, jongedame?’ vraagt hij bezorgd.

Door de steile klim en het feit dat mijn missie hier al bijna voortijdig eindigde, moet mijn hartslag even tot rust komen. Ik leg een hand tegen mijn warme voorhoofd en sluit mijn ogen. De verkoelende wind op mijn gezicht is lekker. Mijn ogen sluiten was geen goed idee. Achter mijn oogleden draait de wereld rond en het lijkt alsof ik in de lift van de Euromast sta in plaats van boven op de Van Brienenoordbrug. Het zweet staat op mijn rug.

‘Ja, dank u. Even uitpuffen. Ik moet ook een elektrische fiets hebben, geloof ik,’ hijg ik en ik wijs naar zijn sportfiets. Of een helm, nog een veel beter idee. Als ik met dezelfde gang waarmee hij me tegemoet kwam fietsen had gereden, dan weet ik niet waar ik was geëindigd vanavond. Hoogstwaarschijnlijk op de eerste hulp van het Erasmus Medisch Centrum en niet in de hockeyclub.

‘Fijn. Voorzichtig doen, hoor. En zo’n meisje alleen hier…’ Hij perst zijn lippen op elkaar en schudt afkeurend met zijn hoofd voordat hij weer opstapt en geluidloos wegzoeft.

Ik kijk hem na, en ja, Sam had me beter kunnen brengen. Of eigenlijk had ik gewoon lekker veilig in bed moeten blijven en de nieuwste afleveringen van Emily in Paris moeten kijken. Gedeelde smart is halve smart. Emily worstelt net zo met haar lekkere Franse kok als ik met mijn onmogelijke liefde, in dit geval een blonde Rotterdamse hockeyende medestudent. Jemig, die verliefdheden brengen ons wel in onmogelijke posities. Waarom moet het allemaal zo ingewikkeld zijn? Kan iemand misschien een iets simpelere scène voor me schrijven? Eentje waarin de jongen en het meisje elkaar op magische wijze op precies hetzelfde moment de liefde verklaren, gevolgd door een gepassioneerde kus waar lippen en tongen precies doen wat ze moeten doen. En dat andere, dat van dat bloempje plukken, komt dan ook vanzelf. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Ik veeg een lok haar achter mijn oor. Dat had ik ook nog netjes in model gebracht voordat ik van huis ging, maar van dat kapsel is door de wind die hier altijd waait vast ook niet veel over. Even kijk ik naar de afrit achter me en staar naar de rug van de fietser die met een duizelingwekkende gang naar beneden suist. Hier heeft hij zijn trapondersteuning niet nodig. Het is verleidelijk om mijn fiets om te draaien en me zonder enige moeite ook naar beneden te laten glijden, richting huis. De panty die wonder boven wonder nog heel is voor een joggingbroek te verruilen en een schietgebedje te doen dat Alexis, ik bedoel Alexia, vanavond haar klauwen niet in Timo zet.

Dan wordt mijn blik naar de Kuip een stukje verderop getrokken. De lichtmasten zijn aan, Feyenoord speelt een thuiswedstrijd. En alsof het zo bedacht is, alsof ik daadwerkelijk in mijn eigen televisieserie zit die speciaal voor mij geschreven is, barst er een luid gejuich los. De Kuip ontploft bijna van de herrie. De thuisploeg heeft zo te horen gescoord. Dit is mijn cue.

‘Niet lullen, maar poetsen,’ zeg ik streng tegen mezelf en met enige moeite stap ik weer op de fiets. Al rijdende probeer ik de stof van de jurk een beetje over mijn benen te trekken, en dan rijd ik bijna opnieuw tegen de reling op. ‘Kak!’ Ik pak mijn stuur met beide handen vast en begin weer verbeten te trappen. Deze soldier in arms is op een missie!

2.

Ramona

All the love in the world can’t be gone

All the need to be loved can’t be wrong

Earth, Wind & Fire – ‘Boogie Wonderland’

De parkeerplaats bij de hockeyclub staat vol met BMW cabrio’s, Range Rovers, Mini’s en Tesla’s. Bij het fietsenrek liggen de fietsen kriskras door elkaar, alsof iemand een duwtje tegen de eerste fiets heeft gegeven en de hele bende als een rij dominostenen in elkaar is gedonderd. Met enige tevredenheid constateer ik dat hier dus ook veel mensen zijn die zich per fiets moeten verplaatsen, net als ik.

Om mijn pumps niet te beschadigen, probeer ik de standaard voorzichtig naar beneden te trappen, totdat ik me realiseer dat dat ding al een tijdje zo vastgeroest zit dat hij niet meer werkt. Ik zet mijn omafiets tegen een lantaarnpaal en met vingers die niet precies doen wat ik wil, krijg ik hem eindelijk op slot. Het fietssleuteltje laat ik in de zak van het colbert glijden en daarna trek ik de stof van mijn jurkje zo ver mogelijk naar beneden.

Ik haal diep adem en loop zo recht mogelijk naar het clubhuis toe, wat nog niet meevalt door het hobbelige pad van vierkante tegels waar zulke kieren tussen zitten dat een van mijn hakken er makkelijk in zou kunnen verdwijnen. Door de geopende voordeur galmt snoeiharde discomuziek naar buiten. Gekleurde lichten zetten de omgeving van het clubhuis in een gele, rode, blauwe en als laatste paarse gloed. Het duizelt me als ik er te lang naar kijk en ik blijf een paar tellen bewegingloos staan met mijn hand op het hek van het hoofdveld. Ik hoor mensen zingen en gasten die boven de muziek al schreeuwend een gesprek proberen te voeren. Het liefst zou ik omkeren en alsnog naar huis gaan. Dan schreeuwt het brutaalste duiveltje op mijn schouder dat ik geen lafaard moet zijn en gewoon naar binnen moet gaan. Er zijn twee mogelijkheden: óf Timo ziet wat hij mist, óf ik zie met eigen ogen dat ik de droom gewoon de droom moet laten en het daarmee, hoe hard ook, voor mezelf een beetje makkelijker maak om hem te vergeten. Win-win dus, vindt mijn benevelde brein.

De lucht die uit het clubhuis komt, is warm van de zwetende en hossende lijven binnen. Een stel jonge mannen in hockeytenue loopt de polonaise op een nummer van Tino Martin terwijl ze schreeuwend meezingen.

Patta, jacka, iets te weinig money in m’n zakken

Maar dat maakt niet uit, dat maakt vandaag niet uit

Outfit blakka, iets te weinig money in m’n zakken

Maar dat maakt niet uit, dat maakt vandaag niet uit

Ik heb geen idee wat het allemaal betekent. Het is geen nummer dat ik persoonlijk op mijn repertoire zou zetten, toch klinkt het wel lekker. Wanneer ik op de drempel sta, moet ik de neiging om mijn neus dicht te knijpen, onderdrukken. Het stinkt naar zweetsokken, oud leer, verschraald bier en mannelijke hormonen. Ik adem snel in door mijn mond.

Op het tafeltje bij de ingang staat een verlaten dienblad met glazen champagne. Over van de toost op het kampioenschap, waarschijnlijk. Zo te zien staat het er al een tijdje, de kracht is van de bubbels af, de belletjes in de goudgele vloeistof hebben het bijna opgegeven. Ik aarzel, dan trekt het duiveltje op mijn schouder opeens zijn brutale scheur weer open. Doe het dan!

Ietwat gegeneerd kijk ik schichtig om me heen, zie niemand en dan besluit ik de uitweg die de alcohol me biedt te pakken. Het laatste glas, beloof ik mezelf. Nog een allerlaatste stoot alcohol om mezelf te dwingen de laatste paar stappen naar binnen te zetten. Een nuchtere Ramona had hier allang stofwolken veroorzaakt door zo hard mogelijk weg te rennen. Die was überhaupt niet gekomen. Dit is een plek waar ik niet hoor, bij mensen die mijn vrienden niet zijn, behalve die ene. Een aangeschoten Ramona denkt nog steeds dat dit iets is wat ik moet doen, een soort epische heldendaad uit een bouquetreeksboekje. De heldin stapt niet uit haar comfortzone, nee, ze springt er met de snelheid van het licht uit en door die moedige daad wordt ze met het onmogelijke beloond. Alles komt goed, de knappe prins valt als een blok voor haar en… happy end.

Ik pak een glas van het dienblad en sla de lauwe champagne achterover. Dan zuig ik een teug lucht mijn longen in – ik ben alweer vergeten dat niet door mijn neus te doen – en alsof ik Billy the Kid ben die een saloon in het Wilde Westen binnenkomt, duw ik de klapdeuren open. Ik heb nog net de tegenwoordigheid van geest de terugzwaaiende deuren tegen te houden.

Aan de zijkanten van de kantine staan bruinhouten tafeltjes met stoeltjes, waarop voornamelijk jonge vrouwen zitten, met glazen waar zo te zien vooral witte wijn inzit. Bijna iedereen hier heeft een sportoutfit aan en degenen die dat niet hebben, dragen jeans, sneakers en sweaters, sommige met de opdruk van de clubnaam. Hoofden draaien zich naar mij om en van boven bierglazen kijken ogen me nieuwsgierig aan. Mannen met een geile, benevelde blik, ogen die onbeschaamd over mijn lijf glijden, aangenaam verrast door het onbekende vlees dat zich hier aandient. Vrouwen staren me met open mond aan, hun wenkbrauwen bijna in de haargrens.

O god, ik val hier zo ontzettend uit de toon met wat ik aanheb!

Op mijn hakken draai ik me zo snel mogelijk om, redden wat er te redden valt. Mijn maag maakt een salto van de abrupte beweging en de horizon voor mijn ogen verdwijnt met raketsnelheid. Ik val tegen de deur van de toiletruimte aan, die met een klap aan de andere kant tegen de muur vliegt. Op mijn knieën zit ik overduidelijk in het mánnentoilet! Er staat een man met een hand tegen de muur geleund, zijn andere hand op mijn ooghoogte om zijn leuter geklemd. Hij heeft een glazige blik in zijn ogen alsof hij staat te bedenken wat hij hier ook alweer kwam doen. Een rol wc-papier is onder een deurtje van een toilet doorgerold en is dubbel zo dik geworden in een plas waarvan ik hoop dat het bier is en geen urine. De stank hier is niet te harden, iemand heeft hier zojuist onmiskenbaar een nummer twee gedaan en is hoogstwaarschijnlijk vergeten daarna door te trekken.

Ik duw mezelf omhoog, wat nog niet meevalt met die hoge hakken, en met een hand tegen mijn mond gedrukt en de andere tegen mijn maag, strompel ik naar buiten en snel het damestoilet in. Gelukkig is daar niemand en ik laat me in een van de twee krappe hokjes op de grond zakken. De 43 met een toetje van lauwe champagne klatert in het witte porselein. Ik kots en kots totdat de pijnlijke knijpbewegingen van mijn maag alleen nog maar tot zurig gal leiden. Nog een minuutje of wat blijf ik zitten, daarna veeg ik mijn mond met toiletpapier af, sta ik moeizaam op en trek het toilet door. Ik draai me om, wurm de jurk omhoog en de string met de panty naar beneden en plas, redelijk ontnuchterd nu. Als daarna alles weer op z’n plaats zit, was ik mijn handen. Het koude water op mijn handen en mijn polsen is lekker.

Ik vermijd mijn spiegelbeeld, het is te pijnlijk om nu met mezelf geconfronteerd te worden. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat mijn mascara inmiddels op mijn kin hangt en van de zorgvuldig aangebrachte lippenstift is na zo-even vast ook niks meer over, daar hoef je geen raketgeleerde voor te zijn. Met een papieren handdoekje droog ik mijn handen en dep ik zo goed en zo kwaad als het gaat mijn gezicht een beetje schoon. Dan begeef ik me richting de uitgang van de damestoiletten, met de intentie om als een vlieg op de muur zo snel mogelijk de aftocht te blazen en thuis mijn wonden te likken. Dit is niet zoals het in een willekeurig Bouquetreeksboekje gaat. Dit is horror.

Ik open de deur en wil wegglippen.

‘Ramona! Wat doe jij hier?’

De snerpende stem van Alexia snijdt dwars door mijn inmiddels bonkende hoofd. Het bloed raast door mijn aderen en pulseert hard en venijnig in mijn slapen. Haar stem is zo hoog en hard dat ze de champagneglazen ermee zou kunnen breken en ik weet bijna zeker dat ze dat ook met mijn schedelpan kan doen.

Ik schraap mijn keel. ‘Nou, eh, Timo appte me dat hij had gewonnen dus ik wilde hem komen feliciteren.’ Zo, prima geantwoord en niets gelogen, constateer ik tevreden, het komt er alleen een beetje te onzeker uit naar mijn zin.

‘Zo?’

De afkeuring druipt van haar woorden terwijl ze me van top tot teen bekijkt en een vies gezicht trekt. Alexia heeft een smetteloos witte, strakke broek aan en ondanks dat hij licht doorschijnend is, is er geen vetrolletje op haar veel te volmaakte lijf te zien. Ze draagt een roze hoody met de naam van de hockeyclub horizontaal over haar borst. Haar haren zien er niet uit of ze net de Van Brienenoordbrug over heeft moeten fietsen op een oude fiets. Een van de dure cabrio’s buiten is hoogstwaarschijnlijk van haar.

‘Ik kom net van een ander feestje. Iets… chiquer dan hier,’ antwoord ik terwijl ik haar met een onoprechte glimlach en een knik van mijn hoofd naar het feestgedruis binnen het gevoel probeer te geven dat ze echt iets gemist heeft. Ik stop een plukje haar achter een oor. Redden wat er te redden valt in het zicht van de vijand.

Ze vouwt haar armen over elkaar. ‘Welk feestje dan?’

Er ontgaat haar waarschijnlijk niets in Rotterdam, ze kent de Uitagenda ongetwijfeld uit haar hoofd.

‘Een bar mitswa. In Den Haag, bij vrienden,’ verzin ik snel. Ik ben nooit goed geweest in liegen. Mijn gezicht is een open boek. Alexia kent me niet goed genoeg om de nerveus tikkende zenuw onder mijn oog te herkennen als een van de tekenen dat ik iets uit mijn duim zuig. Ik moet de neiging onderdrukken om mijn vinger niet op de pulserende plek te leggen. En toch kijkt Alexia niet alsof ze me gelooft. Er verschijnt een valse grijns op haar gezicht. Ze knijpt haar ogen een beetje dicht.

‘Je komt speciaal voor Timo, hè?’

‘Dat zei ik toch al, ik wilde hem feliciteren. Ik doe het morgen wel. Het is al laat.’ Ik doe alsof ik geeuw en duw me van de muur af.

Alexia pakt mijn mouw vast. ‘Je bent er nu toch. Kom. Gezellig mee naar binnen.’

Ik probeer me los te rukken, maar ze heeft de mouw van mijn colbertje stevig vast en als ik te hard trek, scheurt de stof misschien wel. Ik wil de aandacht niet nog een keer op me vestigen door een bitchfight met Alexia te beginnen. Zij is misschien Alexis, ik ben geen Krystle.

‘Doe niet zo verlegen, zeg hem gewoon even gedag. Vindt hij vast leuk.’

Ze trekt me de grote ruimte van de hockeyclub in. Het biertje dat de man die nog steeds in dezelfde positie aan de bar zit in zijn hand heeft, blijft in de lucht hangen. Hij laat het weer zakken en begint te lachen. Iemand fluit. Een paar van de meiden aan een tafeltje wijzen naar me. Iemand uit de polonaise laat zijn voorganger los en staat stil om naar me te kijken. Zijn hoofd gaat afkeurend heen en weer en een spottend lachje ontsiert zijn niet onknappe gezicht.

Nog iemand anders maakt zich uit het feestgedruis los. Timo! Hij komt snel op me aflopen. Ik weet zo snel even niet of ik blij moet zijn of me echt los moet rukken en hard weg moet rennen. Ik besluit het eerste en dwing mijn mondhoeken tot een lach omhoog.

‘Hai.’

‘Moon, wat doe jij nou?’

Niet de reactie die ik verwachtte. Wanneer hij me aan mijn bovenarmen vastpakt, denk ik een heerlijke tel lang dat hij me wil gaan zoenen. Nog net tuit ik mijn lippen niet, al had ik me onze eerste kus wel anders voorgesteld, niet nadat ik net mijn maaginhoud in het riool heb gedeponeerd. En met Alexia achter zijn rug die ons met een onpeilbare glimlach die niet van haar gezicht te slaan lijkt staat te bekijken. Waarom?

‘Ik kom je feliciteren,’ zeg ik met een dun stemmetje. ‘Verrassing!’ Het klinkt weinig enthousiast. Ik steek mijn handen een stukje omhoog in de lucht en wuif ermee.

‘Ja, dat kun je wel zeggen.’ Timo schermt mijn lijf met het zijne af en duwt me snel door de klapdeuren door naar buiten.

‘Wat is dit, schaam je je voor mij? Mag ik niet zien wat je hier aan het doen bent?’ flap ik er bozig uit en ik trek een pruillip. De nevel die de alcohol heeft veroorzaakt, is duidelijk nog niet helemaal uit mijn systeem. Ik kijk over mijn schouder achterom en zie nog net hoe hij met zijn ogen rolt. Snel kijk ik weer naar voren – moeilijke oogbewegingen, geen goed idee.

De frisse lucht buiten is lekker verkoelend. Het voelt heerlijk op mijn lijf. Ook bij mijn… kruis?

Timo heeft me inmiddels losgelaten.

Langzaam buig ik mijn hoofd en dan zie ik dat ik mijn jurk in mijn panty gestopt heb en dat ik net in weinig anders dan mijn kanten string midden in de hockeyclub stond.

Ik weet niet meer hoe ik thuisgekomen ben. Vaag herinner ik me nog dat Timo erop stond een taxi te bellen die me thuis kon brengen, maar dat ik misselijk van schaamte probeerde weg te rennen, ondertussen mijn jurk uit mijn panty trekkend. Als ik nuchter was geweest, zou dit al een huzarenstukje zijn, maar al rennende op hoge hakken met vertroebeld zicht door tranen was dit vrijwel onmogelijk. Natuurlijk had Timo me met zijn lange benen en gymschoenen aan zijn voeten binnen een paar seconden ingehaald. Met zijn hand op mijn arm dwong hij me te stoppen. Lichtjes hijgend stond hij voor me en pakte mijn hand terwijl ik met mijn andere hand de rok van mijn jurk over mijn dijen probeerde te trekken.

‘Moon, kom op, niet weggaan. Ik vind het juist te gek dat je gekomen bent.’

Hij rook naar bier, een beetje naar zweet die de Axe die hij altijd draagt net niet maskeerde. Niet eens onaangenaam. Mannelijk. Zelfs met mijn nog steeds licht benevelde brein kon ik nog altijd bedenken hoe knap hij is en dat Alexia hem ook zo graag wil. De dunne stof van zijn shirt spande strak om zijn borstkas en biceps. Hier en daar plakte het tegen zijn huid. Zijn vochtige haar had hij naar achteren geveegd. De short van zijn sporttenue had wijde pijpen, maar die konden niet verhullen hoe gespierd zijn bovenbenen zijn. Op zijn knie kleefde een beetje aarde. Het liefst had ik me in zijn armen willen storten, hem proeven, willen zoenen totdat hij bijna zou stikken. Als ik zeker had geweten dat hij me niet af zou wijzen en ik me dus niet nog belachelijker zou maken, had ik het misschien nog wel gedaan ook.

‘Dit had iedereen kunnen gebeuren. Nou ja, dat wil zeggen, iedereen die een panty draagt,’ zei hij er met een scheef lachje achteraan.

Behalve Timo was er geen enkele reden te bedenken waarom ik de hockeyclub weer in zou gaan. Het zou me geen moer moeten kunnen schelen hoe de mensen daarbinnen over me dachten en toch schaamde ik me kapot over mijn vertoning. De mensen hier waren Timo’s vrienden, vriendinnen. Ze komen uit een wereld waar ik niks van weet en waar ik niet in hoor. Nooit in zál horen, hoe hard ik ook leer en mijn best doe.

‘Dat helpt niet, Timothy,’ zei ik met een stem die hoog en iel was door mijn dichtgeknepen keel. Ik keek naar zijn hand die de mijne vasthield. Het deed te veel pijn. Het was de tweede keer dat hij mijn hand vast had. De eerste keer voelde het zo fijn, zo vertrouwd en beschermend, toen we het bordes van zijn huis beklommen. Nu had hij hem vast uit medelijden. Timo vond me zielig. Ik trok mijn hand los en bracht mijn vingers naar mijn gezicht. Met mijn duim en wijsvinger kneep ik hard in mijn neusbrug om de hoofdpijn die als een malle op kwam zetten, tot bedaren te brengen.

Ja, dit had het gehele vrouwelijke deel van de bevolking die zich weleens in een panty hees kunnen gebeuren en tegen iedere vrouw die niet Ramona Loekman heet, had Alexia waarschijnlijk van vrouw tot vrouw subtiel gefluisterd dat ik mijn jurk uit mijn panty moest halen. Maar ik was die Ramona Loekman, ik was het die het meest beschamende moment ooit beleefde – pal voor de neus van mijn geheime liefde. Dit kon nooit meer ongedaan gemaakt worden. Hoe kan iemand als Timo ook maar het minste beetje romantische interesse hebben in zo’n kluns als ik?

Ik snoof en om nog iets van mijn waardigheid te behouden zei ik zo normaal mogelijk: ‘Ik moet gaan. Sam komt me zo ophalen, maak je geen zorgen om mij. Ik kom veilig thuis.’

Geen seconde langer kon ik de blik waarmee hij me aankeek en die brandde op mijn huid, verdragen. Ik knipperde de opkomende tranen weg en fixeerde mijn blik op de stoeptegels om ook niet nog eens een keer plat op mijn gezicht te vallen en de vernedering nog groter te maken. Mijn benen trilden van de ingehouden emoties. Er zat ook nog een grote haal in mijn panty, zag ik.

‘Weet je het zeker? Kan ik iets doen om je over te halen?’

‘Nee. Ik moet echt weg. Het is al laat.’ Ongemerkt kneep ik zo hard in mijn neusbrug dat de tranen van schaamte zich dreigden te vermengen met tranen van echt fysieke pijn.

Het duurde zeker twee keer zo lang als de heenweg voordat ik weer veilig binnen de muren van ons eigen huis was. De lichten waren al uit. Een golf van misselijkheid overviel me weer toen ik op de onderste trede van de trap gezeten, het bandje van mijn pumps los probeerde te peuteren. Om mijn ouders niet wakker te maken, sloop ik op kousenvoeten naar boven en liet me verslagen voorover op mijn bed vallen.

Sam kwam met slaaphaar en een verheugd gezicht naar mijn kamer om te horen over mijn avonturen. Ik trok de deken over mijn hoofd. ‘Niet vragen, niks zeggen,’ zei ik en ik bad dat hij niet merkte dat mijn stem raar klonk door een keel die dik was van het huilen. Gelukkig droop hij af. Mijn broer weet dat hij op zo’n moment beter niet door kan vragen.

Die nacht sliep ik geen minuut. Ik lag maar te woelen, terwijl de scène waarin Alexia me de zaal induwde, zich maar bleef herhalen in mijn hoofd. Waarom had ik me niet verzet?

De volgende ochtend waren mijn ogen rood en opgezet. Een paar wimperharen kleefden met mascara en al op mijn wangen. Een terneergeslagen gezicht, waar zelfs met de achtergebleven feestelijk glitter geen enkele eer aan te behalen viel, staarde me in de badkamerspiegel aan. En ik had nog koppijn ook. Een mond zo droog als de Sahara. En een zere maag. Als klap op de vuurpijl had ik ook nog eens spierpijn in mijn kuiten van twee keer de Van Brienenoordbrug over fietsen en strompelen.

Met een sjaal – midden in de zomer! – en een baseballpet van Sam op mijn hoofd, was ik in mijn eentje vooraan in een collegebank bij professor Grutte gaan zitten. Natuurlijk vond Grutte dat ik de pet af moest doen en werd de aandacht weer op mij gevestigd. Die dag had ik geen moeite om wakker te blijven. Daar zorgden de adrenaline die door mijn aderen raasde en de schaamte wel voor. Koortsachtig zat ik te verzinnen hoe ik alleen de hoogstnodige colleges kon volgen zonder Alexia, haar vriendinnen en Timo tegen het lijf te lopen. De vernedering kon niet groter worden. Dacht ik. Totdat ik een appje kreeg van Sam.

3.

Justus

Oh baby, I reconsider my foolish notion

Well, I need someone to hold me but I’ll wait for somethin’ more

George Michael – ‘Faith’

Boven de weilanden hangt een witte mist. De wereld is in een spookachtige nevel gehuld, alsof een levensgrote gum met grote, horizontale halen de eerste meter van de wereld heeft uitgewist. Ik zie het bovenlijf van een man, geen idee of er in de mist een hond naast hem loopt. Ik vind het heerlijk, ’s ochtends vroeg hardlopen, even nog de illusie dat je zo’n beetje alleen op de aardbol bent. Mijn adem maakt wolkjes in de koude lucht. De zon zal later op de dag doorbreken, het belooft een mooie dag te worden – heb ik vanochtend op mijn telefoon op een van de nieuwspagina’s gelezen. Dat is altijd het eerste wat ik doe als ik wakker word. Op een van de entertainmentsites stond een heel artikel over het grote festival dat over een paar weken gehouden wordt. Wij zijn een van de hoofdacts dit jaar. Jax had het gedeeld op onze socials en de likes komen met tientallen tegelijk binnen. Het is al bijna uitverkocht. In de herfst zetten we de volgende stap, een tour waarbij we alle grote concertzalen afgaan.

Een warm gevoel tintelt in mijn borst. Het is fantastisch dat onze droom eindelijk uitgekomen is, en tegelijk vind ik het allemaal mega eng. We kunnen niet meer terug. Ík kan niet meer terug. De shows kunnen niet afgezegd worden, dan stellen we veel te veel mensen die op ons rekenen teleur en dat zou ons einde betekenen. Dan weet ik zeker dat ze op zoek gaan naar het verhaal erachter en is het een kwestie van tijd voordat de paparazzi hier met hun telelenzen in de bosjes liggen. Ik heb nachtmerries dat ik ziek ben van de zenuwen en niet op kan treden. In die nare dromen staan duizenden fans kwaad te joelen en gooien ze bier naar het lege podium. Altijd nog beter dan dat ik een glas bier op mijn kop krijg.

Ik stop en met mijn handen op mijn knieën hap ik naar adem. De laatste paar honderd meter ben ik ongemerkt steeds harder gaan rennen. Je zou bijna denken dat ik op de vlucht was. Op de hielen gezeten door Jax en door onze ‘imagospecialist’. Waarom kan ik niet gewoon in mijn spijkerbroek en een shirt mijn ding doen op het podium, de mensen die van onze muziek houden blij maken en dan weer op de motor stappen en teruggaan naar de boerderij en mijn eigen leven in de anonimiteit leiden? Ik kom weer omhoog en kan nog net opzijspringen voor een voorbijrazende scooter.

Er klinkt een schreeuw, dan zie ik hoe de bestuurder de scooter onder controle probeert te krijgen. Hij zwalkt over het fietspad, zijn benen wijd uitgespreid om zijn evenwicht te bewaren en komt dan eindelijk tot stilstand. De jongen springt van zijn elektrische scooter – daarom hoorde ik hem ook niet aankomen – laat hem in het natte gras vallen en komt met een verschrikte blik op zijn fijne gezicht op me afrennen.

‘O god, sorry, ik had je helemaal niet gezien.’ Hij verplaatst zijn hand van zijn borst en legt hem op mijn rug. ‘Ben je oké?’

Ik sta te hijgen als een postpaard, ook van de schrik. ‘Ja, je hebt me niet geraakt. Ik schrok me alleen te pletter.’

Hij blaast hard uit. ‘Pff. Ik ook. Ik reed al extra langzaam, want je ziet hier echt geen hand voor ogen.’ Hij zwaait om zich heen, naar de witte wereld. ‘Is dat altijd zo hier in de polder?’

‘Niet altijd, vandaag wel.’

‘Ik ben Sam.’ De man met het iets te lange, donkere haar dat glanst door minuscule druppeltjes mist die eraan kleven, steekt een slanke hand naar me uit. Korte, goedverzorgde nagels. Hij is gladgeschoren en ruikt fris, naar ochtenddauw en een kruidige aftershave waarvan ik de geur niet meteen herken. Ik denk dat hij ongeveer van mijn leeftijd is.

‘Justus.’ In een flits overwoog ik om een andere naam op te geven, maar iets in me zegt dat ik dat niet moet doen. Er gaat blijkbaar geen lichtje bij hem branden, want hij maakt geen verwijzing naar Just Did It! Ik wijs naar de lichtgevende strips op de mouwen van mijn shirt en grimas. ‘Daar heb je niet veel aan als het zo mistig is. Volgende keer moet ik lichtjes dragen of zo. Je kon er niks aan doen. Ik had niet zomaar midden op de weg stil moeten staan en bukken,’ put ik me in excuses uit.

‘En ik had misschien brommergeluiden moeten maken,’ lacht Sam.

‘Heb je trek in een bak koffie? Mijn moeder zet de allerlekkerste koffie van de streek,’ flap ik er tot mijn eigen verbazing uit. Ik wijs met een duim over mijn schouder naar de boerderij waarvan het dak boven de mist uittorent.

Sam duwt de manchet van de mouw van zijn spijkerjack iets omhoog en kijkt op zijn horloge. ‘Ik heb nog wel heel even. Leuk.’

Samen trekken we de scooter uit de berm. Er zit een pluk gras aan het handvat en er kleeft aarde aan het zadel.

‘We hebben wel wat om dat schoon te maken,’ zeg ik met een grijns. Druk pratend lopen we naast elkaar naar de boerderij. We hebben geen enkele moeite om gespreksonderwerpen te vinden, wat me verbaast. Normaal gesproken ben ik vrij gereserveerd als ik iemand niet goed ken. Sam maakt het makkelijk om vrijuit te spreken.

Een blik van verbazing glijdt over mijn moeders gezicht als ze mij samen met een jongen die ze nog nooit gezien heeft het erf op ziet lopen. Sam duwt zijn scooter voort. Ze herstelt zich snel. ‘Hallo. Ik ben Saar, de moeder van…’

Ik knik bijna onzichtbaar naar haar. Zeg het maar.

‘… Justus.’

‘Ik ben Sam. Ik heb uw zoon bijna ondersteboven gereden,’ zegt hij duidelijk verlegen met de situatie.

‘Gelukkig is er niks gebeurd. Bovendien kan hij wel tegen een stootje.’ Ze knipoogt naar me.

‘Ik heb Sam een kop koffie aangeboden, mam. En ik heb vreselijk opgeschept over je, dus maak er wat van.’

‘Nou, eens kijken of ik die verwachting waar kan maken dan.’ Mam steekt haar hand uit om Sam de weg naar de boerderijwinkel te wijzen.

Het is er lekker warm, de kachel brandt en de lichtjes die aan zijn zorgen ervoor dat de ruimte er nog idyllischer uitziet.

‘Wat geweldig hier.’ Sam loopt met een stralende lach die een parelwit, regelmatig gebit laat zien, door de winkel. Hij laat zijn vingers langs de stellingen glijden, pakt hier en daar een potje en leest het etiket. ‘Maakt u dat allemaal zelf?’

‘Zeg maar jij, hoor,’ zegt mam vriendelijk terwijl ze cake snijdt en koffiekopjes van de plank boven het koffiezetapparaat pakt. ‘Hoe drink jij je koffie, Sam?’

‘Gewoon zwart, lekker makkelijk.’

‘En ja, bijna alles maak ik zelf. Een paar dingen verkoop ik voor de boeren hier in de buurt.’

‘Echt te gek.’ Sam pakt de koffie van mam aan. ‘Ik kom eigenlijk nooit hier in de polder, en ik geloof oprecht dat ik wat mis.’ Hij zet een pot mosterd op de toonbank en staart naar de fles die naast de handgemaakte bonbons staat. ‘Advocaat met boerenjongens,’ leest hij hardop. ‘Boerenjongens. Wat moet ik me daarbij voorstellen?’

Mam giechelt. Volgens mij vindt ze onze gast ook leuk. ‘Dat zijn in rum geweekte rozijnen. Heel lekker. Moet je echt eens proeven.’

‘Goed, doe deze fles er ook maar bij. En een stuk oude kaas, daar is mijn moeder gek op. En doe maar een doosje van die bonbons. Voor mijn zus. Chocolade helpt bij liefdesverdriet, zeggen ze toch?’

Lachend pakt mam alle dingen van de toonbank en doet ze in een papieren tasje met het logo dat Tijn heeft ontworpen. Als mijn broertje stoned is, is hij erg creatief.

‘Nou, verdriet gaat niet over van chocolade, dat kan ik uit ervaring vertellen, maar het is wel lekker.’ Ze stopt er nog een doosje bij waarin dobbelsteentjes roggebrood zitten met de lekkerste smeerbare oude kaas die je ooit geproefd hebt. Haar allernieuwste creatie.

‘Je hoeft je echt niet uit schuldgevoel verplicht te voelen om gelijk de halve winkel leeg te kopen, Sam,’ zeg ik tegen hem.

‘Dat weet ik wel. Het lijkt me gewoon heerlijk allemaal. Wij houden nogal van eten thuis. Eigenlijk staat ons hele leven in het teken van eten.’ Hij neemt voorzichtig een slok van de hete koffie.

‘Vertel.’ Ik ga zitten aan het enige tafeltje dat in de winkel staat en wijs naar de andere stoel. ‘Heb je nog even?’ Ik schrik van de gretigheid waarmee ik het vraag. Sam moet wel denken dat ik wanhopig om aandacht verlegen zit. Straks denkt hij nog dat ik me expres bijna aan heb laten rijden.

Hij lijkt het niet te merken, trekt zijn mobiel uit de zak van zijn jack en stuurt snel een berichtje. Dan stopt hij het apparaat weer weg, kijkt me aan en zegt met een glimlach: ‘Nu wel.’

Mam pakt haar koffiebeker op en loopt ondertussen naar de deur. ‘Ik laat jullie even alleen.’

‘U hoeft voor mij niet weg te gaan,’ zegt Sam. Beleefd veert hij weer op.

Met haar hand op de klink antwoordt mam: ‘Nee, dat weet ik wel.’ Dan kijkt ze mij aan en achter de rug van Sam knipoogt ze naar me. ‘Reken jij af met Sam? Ik ga eventjes bij opa kijken.’

‘Opa? Woon je hier met je hele familie?’ vraagt Sam als de deur is dichtgevallen. Hij breekt een stukje van de warme cake af die mam op een schoteltje heeft gelegd en kauwt het met een gelukzalige grijns op zijn gezicht weg.

‘Met mijn ouders en mijn broer, Tijn. En opa. De boerderij was… nee, ís nog steeds van opa.’

‘Lijkt me geweldig om op een plek als deze op te groeien.’

‘Ik ben hier niet opgegroeid. Ik woon hier nu bijna tien jaar. Maar inderdaad een geweldige plek. Als klein kind logeerde ik hier ook al graag bij mijn opa en oma.’

‘Kan ik me voorstellen. Ik ben op Zuid opgegroeid. Rotterdam-Zuid. Ik woon ook nog bij mijn ouders.’ Sam trekt zijn gezicht in een verontschuldigende grijns. ‘Ik ben aan het sparen voor een eigen woning maar dat is een beetje lastig tegenwoordig. Bij de appartementen waar ik voor een bezichtiging geweest ben, moest je zo’n beetje lootjes trekken om binnen te mogen komen en dan moet je nog minimaal een halve ton overbieden voor een woonkamer en één slaapkamer. Ik heb wel wat gespaard, maar zoveel nou ook weer niet. En als ik het wel had, weet ik niet eens zeker of het wel zo verstandig is om zoveel voor een paar vierkante meter te betalen.’

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik hier wel mijn eigen plek heb. Moet ik mijn tot woonhuis verbouwde stal aan Sam laten zien? Nee, besluit ik, hij is eigenlijk een vreemde al voelt het een soort van… raar vertrouwd tussen ons. Ik moet mezelf niet gelijk blootgeven, professionele afstand bewaren. Wie weet wat er gebeurt als hij hoort dat hij met de zanger van Nederlands snelst opkomende band koffie heeft zitten leuten. Straks staan we morgen in de Story of ben ik een item in RTL Boulevard. Dat is ook een van mijn nachtmerries. Dat de zelfbenoemde specialisten iets van me gaan vinden, mijn outfits afkraken of me uitlachen omdat mijn opa mijn beste vriend is. Er is niks van glamour in dat leven van mij te vinden. Of ze ontdekken dat andere, nog erger.

‘De wereld lijkt af en toe gek geworden. Ik hoop dat het je snel lukt om een eigen plek te vinden.’ Ik breek ook een stukje van de plak cake af. ‘Je zei dat bij jullie in de familie alles in het teken van eten staat.’

Sam drinkt de laatste slok van de koffie op en zet de beker op tafel. ‘Mijn ouders hebben een Indonesisch restaurant. Mijn moeder een toko. En samen met mijn zus run ik een foodtruck. We verkopen saté. Saté Sam.’

‘Nee!’ Ik buig naar voren. ‘Een foodtruck, wat gaaf! Ik ben gek op Indonesisch eten!’

‘Kom je weleens op festivals? Dan moet je echt een sateetje bij ons komen happen.’

‘Soms,’ lieg ik. Voordat ik bekend werd met de band, ging ik zelf vaak naar festivals. Daar voelde ik me vrij, heerlijk anoniem, tussen de meest uiteenlopende mensen.

‘Ik was op weg naar een boerderij hier in de buurt waar ze goed scharrelkippenvlees verkopen. Iemand heeft me een tip gegeven.’

‘Ah. Boer Bert. Die heeft inderdaad geweldig vlees. Geen plofkippen of kippetjes die met water ingespoten zijn.’ Ik ontgrendel het scherm van mijn telefoon die voor ons op tafel ligt. Nog anderhalf uur om me te douchen, aan te kleden en me naar de afspraak met onze imagospecialist in Amsterdam te slepen.

Sam schiet omhoog. ‘Ik hou je op, sorry.’ Hij trekt een pinpas uit het hoesje van zijn telefoon en wappert ermee. ‘Mag ik afrekenen?’

Duizend keer liever zou ik hier gezellig met Sam willen blijven zitten en hem daarna de boerderij laten zien. Het is heerlijk hier met iemand te zijn voor wie ik gewoon Justus de Vries ben, in plaats van Justus uit Just Did It! In plaats daarvan moet ik naar een gesprek met iemand die me gaat vertellen hoe ik me moet kleden, hoe ik mijn haar moet laten knippen en wat ik wel en vooral niet meer mag doen. Fuck, kan ik zelf nog wel bepalen wanneer ik mag gaan poepen? Ik wrijf langs mijn nek. Moet ik zijn nummer vragen? Verdomme, ik ben zo slecht in deze dingen. Ik pak het tasje aan en geef het aan Sam. ‘Hier, ik trakteer.’

‘Nee, nee, nee. Ik betaal.’ Wild beweegt Sam zijn hoofd heen en weer. ‘Ik rij je bijna overhoop en dan ga ik als dank met een tasje van jullie heerlijkheden naar huis. Ik dacht het niet.’

‘Echt. Ik reken met mijn moeder af. En dat je me bijna ondersteboven reed, was net zo goed mijn schuld.’ Ik duw het tasje tegen zijn borst.

‘Alleen als jij belooft dat jij dan een keer een sateetje komt eten. Op onze Instagrampagina staat altijd waar we zijn.’

Bij de gedachte aan social media krimp ik heel even ineen, totdat ik bedenk dat ik hem zo in ieder geval terug kan vinden. Saté Sam. Dat ga ik niet vergeten. ‘Beloofd.’

Mam heeft zijn scooter al schoongemaakt. Sam stopt het tasje onder zijn zadel. Hij aarzelt even, lijkt nog wat te willen zeggen. Als hij zijn hoofd schudt, valt er een pluk haar voor zijn ogen. Zichtbaar verlegen duwt hij het achter zijn oor. Een flauw zonnetje komt net tevoorschijn en belicht zijn knappe gezicht. Hij heeft prachtige, donkere ogen met lange wimpers.

‘Nou, dan ga ik maar,’ zegt hij en hij start. Met een zwaai van zijn hand rijdt hij langzaam het erf af. Ik draai me om en zie opa voor het raam zitten. Hij grijnst en steekt zijn duim naar me op.

4.

Ramona

You got me so confused,

It’s a shame

Sometimes I think I’m going insane,

still I want to stay

Evelyn ‘Champagne’ King – ‘Shame’

Sam: Zaterdag zijn we met de foodtruck geboekt op een verjaardagsfeest.

Ene Alexia LaGrand. Hier in Rotterdam. Ik heb haar gegoogeld.

Volgens mij zit ze bij jou op de uni?

Ik houd mijn mobiel een stukje dichter bij mijn gezicht en lees de woorden nog een keer terwijl de betekenis tot me doordringt. O god, het staat er echt. Heeft Sam een afspraak gemaakt om met Saté Sam op de verjaardag van Alexia te gaan staan? Nee. Nee. Nee! Dacht het niet. Ik ga dus niet Alexia en haar krengerige vriendinnen lopen bedienen! En Timo. Timo komt ook zeker. Nee. Die wil ik de eerste paar weken al helemaal niet meer zien, tot de scène in de hockeyclub bij iedereen is weggeëbd.

Ramona: Nee. Ik kan niet zaterdag.

Sam: Wat nou, ik kan niet? Tuurlijk kun je. Wat heb je dan?

Mijn trillende duim zweeft boven de toetsen.

Ramona: Ik moet studeren.

Sam: Je hebt zondag toch ook nog? Het is maar een paar uurtjes en het verdient goed. Je kunt me niet laten zitten, Moon.

Voordat Grutte ziet dat ik op mijn telefoon zit te kijken, stop ik hem in het zijvakje van mijn rugzak. Trillerig haal ik diep adem. Vandaag heb ik nog minder zin dan normaal om door hem te kakken gezet te worden. Ik zou mijn fiets ervoor weggeven om dat te voorkomen, en dat wil wat zeggen. Zo onopvallend mogelijk masseer ik mijn slapen en bid dat de vier paracetamol die ik al achter mijn kiezen heb, snel zullen werken. Af en toe krabbel ik iets in mijn aantekeningenschrift. Ik kan alleen maar hopen dat ik het later nog kan ontcijferen. Ik moet echt zo snel mogelijk afstuderen en hier verdwijnen, naar een ander leven waar ze me niet kennen en ik niet half in mijn blote reet op een feest vol poenerige kakkers heb gestaan. Beter nog, naar een andere planeet. Als ik er kan ademen en er koffie is, ben ik al tevreden.

Wanneer het college is afgelopen, haast ik me als eerste de zaal uit. Ik hoor Timo naar me roepen, maar ik doe of ik het niet hoor en ren de campus af. In een saai koffietentje bij het metrostation bestel ik een latte macchiato die de naam koffie onwaardig is en in de verste verte niet vergeleken kan worden met de koffie die Timo en ik samen altijd drinken. Het smaakt naar karton en slootwater, maar dat kan ook komen door de muffe smaak van gisteren die nog steeds in mijn mond heb. Ik leg een euro op de toonbank en pak een pakje kauwgom uit het rekje, druk er twee kauwgommetjes uit en stop ze in mijn mond. In een hoekje van de zaak waar niemand me kan zien zitten, kruip ik weg en haal mijn mobiel weer tevoorschijn. Ik scrol door mijn contacten. Yes! Ik heb het nummer van Vera in mijn telefoon staan. Ze is me nog steeds wat schuldig omdat ik haar toen bij dat Summerbreeze festival van de mislukte date met Sam gered heb. Hopelijk is ze over de schok heen en wil ze het nog een keer proberen. Een verjaardagsfeest in de tuin van een of ander landhuis kan nooit zo druk zijn als toen op het festival. Zelfs een neuroot als Vera moet het lukken om een kakkineus hockeymeisje en haar net zo kakkineuze vriendinnetjes van stokjes saté te voorzien.

Ramona: Hoi Vera

Ik wacht even totdat ze reageert. Het duurt gelukkig niet lang. Een paar dansende puntjes verschijnen. Vera typt.

Vera: Hey Ramona! Alles goed?

Ramona: Bijna alles goed. Vraagje… Ik heb een vervanger nodig om Sam te helpen met Saté Sam. Paar uurtjes. Aanstaande zaterdag. Betaalt goed.

Het antwoord komt sneller dan het licht.

Vera: Nee. Sorry, kan niet.

Ramona: Echt niet?

In dit geval wil ik best smeken.

Ramona: Please? Je zou me echt heel erg helpen.

Vera: Nee. Echt niet.

En dan gaat ze meteen weer offline. Ik zucht. Het raam van de sfeerloze cafetaria dat bezaaid is met vettige vingerafdrukken, reflecteert mijn gezicht. Het felle tl-licht helpt niet mee, maar zelfs het beste filter kan hier niks meer van maken. Ik zie er net zo treurig uit als ik me voel. Ik bal mijn vuisten, slaak een kreet van frustratie en sta op. De beker met een bodempje van het bittere vocht er nog in, rolt over het linoleum tafeltje en laat een spoor van koffie achter. Met wilde bewegingen dep ik het met een paar dunne servetjes uit de dispenser op.

De man achter de toonbank staat broodjes te smeren en kijkt op. Slappe witte bollen met zweterige fabriekskaas uit een groot pak en margarine uit een kilodoos. De stoel valt naar achteren. Ik raap hem op, smijt nog een twee-euromunt op de balie en graai een reep Tony’s Chocolonely uit het rek.

‘Hé! Dat is drie euro vijftig,’ zegt de man. Hij steekt het mes waarmee hij aan het smeren was omhoog en drukt zijn buik die schuilgaat achter een groezelig schort naar voren om zijn woorden wat meer gewicht te geven. Alsof ik daarvan onder de indruk ben.

Fucking Alexia heeft me voor lul gezet bij haar vrienden en vriendinnen en nu moet ik als een of andere tropische verrassing ook nog haar verjaardagsfeestje gaan opleuken!

Het boeit me allemaal niet meer.

‘Drie euro vijftig,’ herhaal ik, een octaaf hoger. ‘Jezus. Ik kan beter gewoon chocoladeverkoper worden.’ Meteen heb ik spijt van mijn woorden. In gedachten zie ik mijn moeder met een opgeheven vinger voor me staan en me boos aankijken. Iedereen verdient respect, totdat het tegendeel bewezen is. De man kan er ook niks aan doen dat ik in zo’n pestbui ben. En ik wil zeker niet in een soort Alexia veranderen. Ik grabbel in mijn jaszak en tel nog drie munten van vijftig cent neer. ‘Sorry,’ stamel ik. ‘Rotdag.’

Buiten ga ik schrijlings op een betonnen bankje zitten en trek de plak chocolade uit de verpakking. Ik neem niet eens de moeite om een stuk af te breken. Ik steek de reep tussen mijn tanden en bijt er woest een hoek af. Ik word hoe langer hoe bozer op Alexia. Waar haalde ze het gore lef vandaan om me zo voor lul te zetten! Ik was duidelijk aangeschoten, ze had me moeten beschermen. Er bestaat toch zoiets als een geheim pact onder vrouwen dat wij zusters elkaar niet alleen helpen om door het glazen plafond te breken, maar dat we elkaar in geval van nood in ieder geval niet in het openbaar afvallen? Tientallen jaren hebben onze moeders voor emancipatie en gelijkwaardigheid gestreden, hun bh’s ritueel verbrand en op de barricades gestaan, maar als er een knappe man in zicht komt, worden alle spelregels gebroken en is het ouderwets oog om oog, tand om tand. Zelfs van Alexia had ik wel iets meer klasse verwacht. Klasse is niet te koop, dat zit in je of niet en bij haar zit het duidelijk niet in haar bloed of in haar genen.

Na een gesprek met mijn beste vriendin voel ik me altijd wat beter. Ik besluit haar te bellen.

‘En toen stond ik daar, midden in de kantine, met mijn jurk in mijn string gepropt.’

Sanne giert het uit aan de andere kant van de lijn. Mijn mobiel staat op speakerstand, er is hier op het parkeerterrein toch niemand die het kan horen.

‘Ja joh, bedankt. Ga me nog een beetje uit zitten lachen ook,’ zeg ik en ik sla mijn ogen dramatisch ten hemel. ‘Daar bel ik je niet voor.’

‘O, Moon, het is toch ook een hilarisch verhaal! Echt iets voor jou. Als we later oud en grijs zijn en samen in het bejaardenhuis zitten, gaan we hier zo hard om lachen dat we onze kunstgebitten lanceren.’

‘Ik drink echt nooit meer,’ verzucht ik.

‘Jawel. Je drinkt wel. Vanavond, bij mij. Ik heb een heerlijk wijntje waar je je beter door gaat voelen. Drinken helpt tegen een kater. En dan gaan we bedenken hoe we die Alexia terug kunnen pakken.’

‘Nee, Sanne. Ik loop het komende halfjaar gewoon met een grote boog om haar en Timo heen, dat is wat we gaan doen. Ik studeer af, ga een leuke baan zoeken en dan kom ik heus ooit wel weer eens iemand tegen.’

‘Echt niet. Jij komt niet zomaar iemand tegen.’

‘En dat moet helpen, San?’

‘Ik bedoel dat Timo niet “zomaar iemand” is. Zolang je studeert ben je al verliefd op die gast. In liefde en in oorlog is alles geoorloofd. Jij geeft Timo niet zomaar op. Ik zal doodvallen als ik dat laat gebeuren.’

Het is lief dat Sanne dat zegt, dat ze in ieder geval probéért om me op te vrolijken – al weet ik natuurlijk dat ik met een mission impossible bezig ben. Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus, zeggen ze. Het was al ingewikkeld, de verschillende werelden waarin Timo en ik leven, maar door het panty-incident voelt het alsof we niet eens op twee verschillende planeten wonen, maar in twee verschillende sterrenstelsels. Zelfs Sanne kan daar geen oplossing voor verzinnen.

Wanneer ons gesprek geëindigd is, en ik het laatste stuk van de reep chocolade waar de afdruk van mijn gebit in staat, terug in het folie wil vouwen, staat mijn hart een tel stil.

De ring van oma zit niet meer om mijn vinger!

5.

Justus

Yeah, you and your friends, you live on the surface

Act like you’re perfect

Lauv & Conan Gray – ‘Fake’

Ik douche me snel en trek een grijs shirt met lange mouwen uit de kast. Een zwarte spijkerbroek, zonder scheuren vandaag en sneeuwwitte, nieuwe sneakers: daar kan zelfs de beste imagodeskundige geen bezwaar tegen hebben. Gijs holt achter me aan terwijl ik het erf af rijd. Opa zit nog steeds achter het raam. Hij heeft een goede dag vandaag. Nadat Sam was vertrokken, heb ik opa nog een kop koffie en een plak van mams cake gebracht.

‘Wie was die exotische jongeman?’ vroeg hij met een schalkse grijns.

‘Opa, dat zeg je toch niet zo?’ zei ik quasi-bestraffend. Voor opa is iedereen die ten zuiden van de grote rivieren woont, al exotisch. ‘Sam, heet hij. Hij heeft duidelijk Indonesische roots. Zijn ouders hebben een restaurant en een toko en zelf heeft hij een foodtruck.’

‘Knappe jongen,’ zei opa goedkeurend, en stiekem deed me dat deugd.

‘Ik moet gaan. Heb een afspraak in Amsterdam. Ik zie je vanavond nog wel even.’

‘Doe je voorzichtig op die motor, jongen? Het is nog mistig.’

‘Tuurlijk, opa.’ Ik had een kus op zijn wang gedrukt. Tijn vindt het raar dat ik als volwassen man opa nog steeds kus. Ik vind het raar om met een afstandelijke handdruk of een zwaai gedag te zeggen tegen iemand die zoveel voor me gedaan heeft en zoveel voor me betekent.

Al duizenden keren had ik bij het verlaten van de voorkamer naar het fotolijstje gekeken waar oma een gedicht van Toon Hermans ingelijst had. Het papier is inmiddels vergeeld, de letters zijn nog goed te lezen.

Ga nooit weg zonder te groeten,

ga nooit weg zonder een zoen.

Wie het noodlot zal ontmoeten,

kan het morgen niet meer doen.

Oma was een groot fan van Toon Hermans. Vaak zong ze liedjes van hem. Favoriet was ‘Tango Truus’ en wanneer ze dat zong, keek ze altijd een beetje ondeugend naar opa, alsof ze samen een geheimpje hadden. Dat zal straks mijn enige troost zijn als opa er niet meer is. Dat hij oma weer gaat zien, daar wil ik in geloven.

De zon wint langzaam aan kracht en als ik op de A4 rijd, is de mist volledig opgelost. Zo voel ik me het vrijst, een helm op zodat niemand me herkent en de motor tussen mijn dijen die me overal heen brengt. Ik zou zomaar een afslag kunnen nemen en richting Duitsland rijden. Er staat genoeg op mijn rekening om het een tijdje uit te zingen. Mijn verstand wint het van mijn gevoel en ik volg netjes de juiste route.

Net op tijd kom ik het kantoor binnen. Heinz Franzen, imagodeskundige staat er op een van de koperkleurige bordjes die op een zuil bij de ingang geplakt zijn. Imagodeskundige? Is dat echt een beroep of gewoon een zelfverzonnen aankondiging van iemand die zijn mening over iemand anders geeft?

De receptioniste herkent me duidelijk wel. Er komt een blosje op haar gezicht wanneer ze me in de gaten krijgt. Ze trekt haar headset van haar hoofd en hangt hem om haar nek. Met uitgestoken hand springt ze op en met haar andere hand strijkt ze haar rok glad. Ik weet zeker dat ze niet iedereen die hier op bezoek komt, op deze enthousiaste manier begroet.

‘Dag… meneer De Vries.’

Ik druk haar hand. ‘Zeg maar gewoon Justus.’

‘Gewoon Justus,’ giechelt ze en ze kleurt nog roder. Ze pakt haar telefoon en legt hem weer neer. En dan grabbelt ze er toch weer naar. Hakkelend, op zoek naar de juiste woorden vraagt ze: ‘Eh… mag ik…?’

‘Je wil een foto van ons samen maken?’ help ik haar.

‘Ja, ja. Heel graag. Als je er geen bezwaar tegen hebt?’

Het is een kleine moeite om iemand blij te maken. Zeker weten dat ik eindig op een van haar socialmedia-accounts, maar dat vind ik voor nu helemaal oké. Gelijk een goede binnenkomer voor Heinz en Jax, om te laten zien dat ik best een goeie gast ben. Met het imago van een zanger die graag op de foto gaat met een trouwe fan, kan ik prima leven.

Ze wil achter de balie vandaan lopen en herinnert zich net een seconde te laat dat de headset nog om haar nek hangt. Het snoer springt met een hard geluid los en het stekkertje raakt haar op haar wang.

‘O god, wat ben ik toch een muts.’ Ze rukt de koptelefoon uit haar nek en grimast als er een pluk van haar lange blonde haar verstrikt blijft zitten in het apparaat.

‘Wacht even.’ Ik lach haar bemoedigend toe en help haar om de lok te ontwarren. Ik wil niet dat mensen zich zo voelen als ze mij zien. Tenslotte ben ik ook maar een gewone jongen met heel gewone wensen die toevallig talent heeft om muziek te maken. Ik wil geliefd zijn om wie ik ben, niet omdat ik de leadzanger van Just Did It! ben.

‘Zo, je bent weer vrij. Geef maar.’

Ik pak de telefoon van haar aan. Snel haal ik nog een hand door mijn haar, zet de camera op de selfiestand en leg mijn arm om haar schouder. Ik trek haar een stukje dichter naar me toe en lach in de camera. ‘Nog eentje, dan weet ik zeker dat je een goede hebt.’ Ik grijns nog een keer, druk een vluchtige kus op haar wang op de plek waar de impact van het stekkertje een rode stip heeft achtergelaten en maak nog een laatste foto. ‘Zo, hier moet wel een goede tussen zitten.’

De receptioniste legt een hand tegen haar wang met een blik alsof ze die de komende maanden niet meer gaat wassen en pakt de telefoon met een trillende hand weer van me aan.

‘Dank je wel, Justus.’ Ze drukt de telefoon kort tegen haar borst en tippelt op haar hoge hakken weer terug achter de balie. ‘De heer Franzen zit op de zesde verdieping. Ik zal zeggen dat je eraan komt.’

‘Dank je wel, Debbie.’ Haar naam staat op de badge die op haar revers geprikt zit.

Ze giechelt nog een keer verlegen. ‘En voor mij hoeft er niets te veranderen aan je imago,’ roept ze me achterna.

Met een grijns om mijn lippen stap ik de lift in. Waarom voelt het dan alsof ik een lammetje ben dat op het punt staat een shoarmazaak vol hongerige mannen binnen te lopen?

Het kantoor van Heinz Franzen lijkt op de toonkamer van een of andere hysterische, kleurenblinde ontwerper die een paar pillen te veel heeft geslikt voordat hij de ruimte ging aankleden. Een levensgroot beeld van een paard, bedekt met een mozaïek van kleine stukjes glas in regenboogkleuren staat in het midden van de entree, een felle spot erop gericht. Als je hier werkt, ben je bijna verplicht om een zonnebril te dragen. Aan de muren hangen zeefdrukken à la Andy Warhol met het hoofd dat wel van Heinz Franzen moet zijn, want onder iedere afdruk staat een letter van een naam en – verrassing – samen vormen ze zijn naam. Verder helemaal niet egotripperig of zo, hoor.

Aan de andere kant hangen klassieke portretten in gouden lijsten, van keizers of koningen aan hun outfits en medailles en lintjes op hun borstkassen te zien. Familie van Heinz? Saai is het hier in ieder geval niet.

‘Justus,’ hoor ik achter me. Het klinkt als ‘Zjoestoes’.

‘Kom erein, kom erein.’

Een man die vast Heinz is, drukt me met een warme hand in mijn rug een kamer in. Diederik en Yorrit zitten al aan de ene kant van de gigantische houten tafel die glimt als een bezetene, Jax aan de andere kant. Mijn twee maten kijken alsof ze vanochtend versgeperst citroensap als ontbijt genuttigd hebben.

‘Wilst du wat drinken? Koffie, thee, water? Cola? Etwas anders?’

‘Water is prima.’ Ik hang mijn jack om de leuning van een van de stoelen die rondom de tafel staan en wil gaan zitten.

‘Nein, nein,’ zegt Heinz hoofdschuddend. ‘Zjoelia,’ roept hij, en een kleine vrouw met een knotje op haar hoofd en een rood gezicht komt de kamer bijna in hollen. Heinz pakt mijn jas en gooit hem naar de vrouw toe. Behendig vangt ze hem op. ‘Zjoelia, hang de jas van Zjoestoes eens in de garderobe en breng uns gelijk nog een kan met wasser. Danke, schatzjen.’

Hij bevochtigt zijn wijsvingers, neemt de puntjes van zijn donkere wenkbrauwen tussen duim en wijsvinger en draait eraan, zodat ze als de pluimen van een uil omhoog wijzen. Met zijn zwarte hoge kraag en die bijna doorlopende donkere streep boven zijn ogen, doet hij me aan een soort dracula uit Sesamstraat denken. Ineens schiet het me te binnen. Graaf Tel.

Ik kijk Yorrit aan die naast me zit en frons. Yorrit glimlacht veelbetekenend en haalt zijn schouders op. Hij denkt hetzelfde als ik waarschijnlijk.

Waar heeft Jax deze clown in godsnaam vandaan gehaald? Disneyland?

Terwijl we wachten tot Julia met een verse kan water terugkomt, stelt Heinz zich aan ons voor. Hij klapt zijn laptop open en verbindt hem met de beamer. Het scherm dat met een druk op een knop ergens onder de tafel, uit het plafond is komen rollen, floept aan. Hij telt binnensmonds mee met zijn handelingen. Het is zeker. Hij is familie van Count von Count.

‘Kaik, mannen.’ Heinz wijst naar het scherm. Hij heeft een powerpoint gemaakt van de artiesten die hij vertegenwoordigt. Of vertegenwoordigde.

Een man met iets te lang haar dat in golven rond zijn hoofd valt, kijkt ons vanaf het scherm uitdagend aan. Hij heeft een tweedagenbaardje en een glimlach die laat zien dat er ergens een tandtechnieker woont die heel erg veel geld aan hem heeft verdiend – zijn gebit is nog witter en gelijkmatiger dan dat van Gerard Joling.

‘Dat iest Markoes. Markoes ist de beste schlagerzanger van Deutschland. Markoes had een bautenechtelijke affaire miet een van zijn achtergrondzangeressen. Iek heb een interview voor Markoes geregeld. Van tevoren hebben we de fragen die gesteld mochten worden abgesprochen in ruil voor een exclusieves verslag van een show van Markoes later miet die zender. Markoes heeft geweint. Heel hard geweint.’ Heinz tikt met de punten van zijn vingers tegen zijn wangen. De herinnering doet hem in ieder geval zichtbaar plezier.

Heinz buigt naar Jax toe en fluistert achter zijn hand – hard genoeg zodat wij het ook horen – ‘Iek had een bischen menthol olie onder zijn ogen geschmeerd. Markoes heeft het hele interview tranen in seine ogen gehad.’ Hij richt zich weer op en kijkt ons een voor een aan. ‘Jetzt ist hij weer de best verkaufende artiest van Deutschland. Vijf miljoen alboems verkocht, drei punkt zwei miljoen volgers. En die televisie zender had zwei mal een zeer goed bekeken programma.’ Hij steekt twee vingers als een V-teken in de lucht. ‘Win-win.’

Er komt een andere foto op het immense scherm. Een tenger meisje, grote ogen, lange haren. Prachtig opgemaakt, beetje te zwaar voor haar leeftijd misschien.

‘Dit maischjen vond ik bij een talentenjacht op een camping. Ze droeg allein maar Adidas-broeken en topjes waarbij je je’ – hij buigt naar Jax toe en wijst op het midden van zijn eigen buik. ‘Hoe heist dat ook al wieder?’

‘Navel,’ zegt Jax.

‘Ach ja, een navel. Nou, ze droeg dus allein maar van die kurze topjes. Nun wordt ze gekleed door een bekende ontwerper en heeft ze een contract voor drei cd’s. De ontwerper blei, Roxy gratis kleren, Roxy blei. Iek blei. En Roxy maakt immer gute content. Iedereen wil miet Roxy samenwerken.’

Jax zit te stralen, verguld met het feit dat hij deze grapjas heeft weten te strikken. Of hebben ze samen een deal gesloten en gaat dit ons heel veel geld kosten? Ik weet zeker dat Diederik en Yorrit ook twijfels hebben bij deze man. Dat herinnert me er gelijk aan dat ik het contract dat Jax ons gestuurd heeft voor een driejarige samenwerking na moet laten kijken. En het eventuele contract van Heinz zeker weten ook.

Zichtbaar ongemakkelijk, omdat hij waarschijnlijk aan het begin van de meeting vergeten was om dit te melden (jaja, wij zijn ook ‘solche leuke jungens die viele leute een bisschen nerveus machen’) vraagt hij ons te zweren dat we niks van wat we hier zien en horen naar buiten brengen. Alsof we het afgesproken hebben, maken Yorrit, Diederik en ik met onze wijs- en middelvinger een V voor onze mond en doen of we erdoorheen spugen. We barsten in lachen uit en Heinz weet zich even geen houding te geven. Hij laat nog een paar foto’s zien, nu van Nederlandse sterren en vertelt nog een paar succesverhalen over hoe hij de reputatie van bepaalde sterren heeft gered. Affaires, dronken uitspattingen, discriminerende uitspraken van sterren die nooit naar buiten zijn gekomen. Als alles waar is wat hij vertelt, is hij wel goed in wat hij doet, want ik heb weinig van de schandalen meegekregen. Al zegt dat misschien meer over mij dan over Heinz. Controleren wordt lastig.

‘Jax. Wij hebben geen lijken in de kast. We hoeven niets te verbergen,’ zegt Diederik.

‘Of iets wat in de doofpot gestopt moet worden,’ vult Yorrit aan. Ik zeg niets.

‘Dat weet ik wel,’ zegt Jax, hij zucht overdreven luid. ‘Het gaat ook om het vóórkomen van gedoe. En om een zorgvuldig uitgekiend imago van jullie waar we dus van tevoren over na moeten denken. Hoe gaan we jullie drie in de markt zetten?’ Met een wijsvinger draait hij voor ieders gezicht een rondje. ‘Dat moet vanaf het begin af aan goed zitten, dan hoeven we straks niks te repareren.’ Hij wijst naar Diederik, die zijn hoedje natuurlijk weer op heeft. ‘Kijk, dat is een leuke gadget. Daar kunnen we wat mee. De artistiekerige weg voor jou. En Yorrit, van jou maken we een echte rocker. Sex, drugs and rock-’n-roll, weet je wel.’

Heinz grimast mee. Hij steekt een hand op en laat een schril fluitje horen. Er komen bijna meteen twee jongens het kantoor binnen die allebei een kledingrek voortduwen. Heinz bijt op zijn lip en knijpt zijn ogen tot spleetjes terwijl hij me uitgebreid bestudeert.

‘Hmm. Wat moeten we miet jou, der Hillbilly von het platteland. Beetje saai wat du aanhebst. Zo lopen er duizenden jongens rond. Geen freundin nog. Ja toch, Jax?’

‘Geen vriendin,’ zegt Jax. ‘We moeten de vrouwelijke fans de illusie geven dat ieder van hen een kansje maakt bij onze mooiboy.’

Ik spring op en sla met mijn handen plat op de tafel. ‘Hé, Jan en Henk, luister eens even. Ik ben hier niet gekomen om me te laten beledigen,’ roep ik kwaad. ‘En ik ben een mens, geen product. En ik hoef ook niet op te vallen.’

Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg, zegt opa altijd.

Yorrit legt een hand op mijn arm. ‘Justus. Hoor hem aan. Geef hem vijf minuten.’

Ik kan niet geloven dat hij dat zegt. Het bloed kolkt in mijn aderen en het flitst voor mijn ogen. Er klinkt een piepje uit mijn telefoon. Uit mijn ooghoeken zie ik de melding. Debbie de receptioniste heeft zojuist de foto van ons gepost, ze heeft er allemaal hartjes onder gezet.

Er blijven zweterige plekjes op het tafelblad achter als ik mijn mobiel oppak. ‘Kijk dan. Helemaal niks mis mee. Ik heb een prima imago.’ Ik loop de tafel rond en zwaai met mijn telefoon voor hun gezichten. ‘Niks meer aan doen.’

‘Nein. Nicht genoeg!’ Heinz veert op en slaat met zijn vuist op tafel. ‘Jij bent een knappe jungen. Wij gaan van jou de natte traum maken van moeders en dochters.’ Hij trekt een zwart satijnen bloes en een leren broek uit een van de rekken. Wanneer hij met zijn vingers knipt en ‘de ketting’ zegt, holt een van de jongens het kantoor uit om een halve minuut later terug te keren met een grote ketting met een zilveren kruis waar zwarte stenen op bevestigd zijn.

Heinz gebaart naar me. ‘Doe je shirt eens aus.’

Steun zoekend kijk ik naast me, waar Diederik en Yorrit met een stoïcijns gezicht voor zich uit zitten te kijken, blij dat ik het onderwerp van Heinz’ interesse ben en niet zij.

‘Ik ga echt mijn shirt hier niet uittrekken.’ Ik pas ervoor om als een soort aankleedpop voor deze twee clowns te gaan strippen, zodat zij me weer kunnen opbouwen tot… Tot wat eigenlijk?

Heinz rolt met zijn ogen en draait zich op zijn hakken om om het dan zelf maar te doen. Hij steekt zijn hoofd tussen de opening van de bloes en het hangertje zodat het kledingstuk vanzelf voor zijn borst blijft hangen en hangt dan de ketting om zijn nek. ‘Die bloese dan zo een beetje offen.’ Hij knoopt de bloes een stukje verder open. Met een vingerknip richting de andere jongen, krijgt hij de leren broek aangereikt. Hij houdt de broek voor zijn kruis en schudt met zijn heupen. Elvis zou zich in zijn graf omdraaien.

‘Dat is toch poere seks?’

Ik weet niet wat hij onder ‘pure seks’ verstaat, ik word er in ieder geval niet warm van. Misselijk, dat wel. De lat ligt bij Heinz niet erg hoog, blijkbaar. Straks gaat hij me nog vertellen in welke kleur ik mijn borsthaar moet verven. Of het beetje dat ik heb, helemaal afscheren.

Hij laat de leren broek op de grond voor zijn voeten vallen en prikt met zijn vinger in mijn richting. ‘Jij bent soeper sexy. Jij weet het allein nog niet. Je haren in stekeltjes en dan die mooie augen, hmmm.’ Hij wrijft over zijn hoofd. ‘Duizenden meisjes hangen de posters van jou boven hun bedjes. Mama’s kwailen bij jouw foto. Denken aan jou terwijl ze ’s avonds naast hun saaie männer liggen.’ Hij zwaait met zijn handen in de lucht alsof hij een bruidsmeisje is en het pasgetrouwde stel met bloemblaadjes overlaadt. ‘Tiendauzenden neue likes. Allemaal hartjes.’

Yorrit proest het uit. Ik geef een tik tegen zijn achterhoofd. ‘Ga jij nog zitten lachen ook! Lach je ook zo hard als jouw moeder aan mij denkt terwijl ze op je vader zit?’

‘Hé verdomme, Just. Nu heb ik een beeld in mijn hoofd waar ik de hele dag aan moet denken,’ gromt Yorrit.

‘Lekker voor je.’ Ik sla mijn armen over elkaar heen en onderdruk de oprisping die Heinz bij me veroorzaakt. Gatverdamme. ‘Ik ga dat niet aantrekken. En ik hoef ook niet de natte droom van moeders en dochters te worden. Ik wil gewoon muziek maken. Als het zo moet, dan nok ik ermee.’

Jax kijkt me met ogen die diamanten zouden kunnen splijten aan. ‘Dacht het niet.’

6.

Ramona

So comfortable, we’re livin’ in a bubble, a bubble

So comfortable, we cannot see the trouble, the trouble

Katy Perry – ‘Chained to the Rhythm’

Met een stuurs gezicht zit ik naast Sam in de truck, mijn handen tussen mijn wiebelende benen geklemd. De afgelopen week heb ik alleen de onmisbare colleges gevolgd en Alexia, haar vriendinnen en Timo vakkundig weten te ontlopen. Ik heb zijn telefoontjes niet aangenomen en de talloze appjes niet beantwoord. Vandaag kan ik geen van hen meer ontlopen. Sam slaat vrolijk op mijn bovenbeen terwijl hij de grote, zwarte truck als een doorgewinterde buschauffeur door de stad loodst. Pap heeft de foodtruck nog gewassen vanochtend en hij glimt als een malle.

‘Zit eens stil, ben je zenuwachtig soms?’

Gisteravond was ik ten einde raad. Ik had mijn kamer nog een keer centimeter voor centimeter op handen en knieën doorzocht en nog een keer een mailtje naar de faculteit gestuurd. Eerder had ik de gemeente, de politie en zelfs het bestuur van de hockeyclub al gemaild en de ring als verloren gemeld, met een omschrijving erbij. In de Facebookgroep ‘Verloren/Gevonden in Rotterdam’ heb ik een bericht achtergelaten. Behalve een aantal vriendschapsverzoeken die op zijn mildst gezegd nogal dubieus waren en een bericht van een juwelier dat ze heel mooie ringen in de aanbieding hebben, heeft dat nog niets opgeleverd. Ik heb pap en mam en ook Sam nog niet durven vertellen dat ik de ring van oma ben verloren. Zeker weten dat pap me helemaal gaat doorzagen over waar ik geweest ben, waar ik moet gaan zoeken en wat ik moet doen, en dat heb ik zelf de afgelopen dagen allemaal al gedaan. Vaak genoeg als ik iets kleins kwijt was en het uiteindelijk maar opnieuw kocht, dook het verloren ding daarna vanzelf weer op. Met een antieke ring uit de erfenis van oma gaat het me niet lukken om het lot op die manier uit te dagen. Van de ring is nergens op de hele wereld een tweede en als die er wel zou zijn, dan was hij alsnog niet van mijn oma geweest.

‘Hé Moon, ik weet dat je hier geen zin in hebt. Dat je toch mee bent gegaan, vind ik onwijs lief van je.’ Sam geeft een kneepje in mijn bovenbeen.

Ik brom iets onverstaanbaars terug. Als Vera een beetje had meegewerkt, dan zat ik hier echt niet.

De meldpaal aan het begin van de oprit van het adres waar we moeten zijn, het huis van Alexia en haar familie, zit te laag voor de foodtruck. Sam zet de truck op de rem en springt soepel naar buiten.

‘Saté Sam is gearriveerd,’ roept hij vrolijk nadat hij de knop op de intercom heeft ingedrukt. De laatste dagen is hij nogal hyper. Ik weet niet wat er bij de biologische scharrelkippenboer gebeurd is, maar hij is blijkbaar erg verguld met de nieuwe leverancier. Ik druk me iets omhoog en kijk over het hek heen, dat zich langzaam openvouwt. Alexia woont in een moderne villa, zo eentje die in Miami niet zou misstaan. Veel glas, hardhout en wit pleister. Strakke tuin met gemillimeterde hagen en een pad van grijs grind waar geen grassprietje in te bekennen is. Aan de rechterkant van het huis is een soort parkeerplaats, voor een driedubbele garage, waar ze ook iets van een podium aan het opbouwen zijn, inclusief een heuse dansvloer ervoor.

Er staat een busje. Ernaast staat een oude rocker met fladderende handen te praten tegen een man met een grote zonnebril en een blouse met een kraag die zo hoog is dat hij zijn hoofd bijna niet kan bewegen. De bloes is net zo wit als zijn haar en hij doet me denken aan een of andere modeontwerper.

‘Hé, Karl Lagerfeld is er ook,’ zegt Sam met een grijns.

Ja, die dus. Sam kent zijn ontwerpers.

Heel voorzichtig rijdt hij verder over het grind. Er komt een man uit het huis gesneld. Sam doet het raampje naar beneden. ‘Goedemiddag.’

‘Victor LaGrand. Ik hoef niet te vragen wie jullie zijn. Als je voorzichtig keert en dan achteruitsteekt, kunnen jullie dwars bij het podium staan, met een meter of vier ertussen. Lukt dat?’

Met zijn handen op het stuur leunt Sam naar voren en kijkt door de voorruit omhoog. Er staat een enorme boom. ‘Als u even wilt kijken of ik ons schoorsteentje er niet afrij.’

‘Natuurlijk.’ De man loodst ons als een volleerde vluchtleider naar de plek waar we moeten staan.

Er lopen mensen met trossen ballonnen heen en weer, er worden statafels met linnen rokken neergezet en iemand is met militaire precisie een toren van champagneglazen aan het bouwen. Aan de andere kant van het podium staat een heuse buitenbar, waar twee mannen met vlinderstrikjes flessen drank aan het neerzetten zijn.

‘Is dit een sweet sixteen feest of zo?’ vraagt Sam aan mij.

Ik schud mijn hoofd. ‘Nope.’

Was het maar zo’n feest, dan was ze officieel nog te jong voor Timo.

‘Wordt ze 21 dan?’

‘Nee, ook niet. Alexia wordt 23. Misschien denkt ze dat het een bijzondere leeftijd is, maar ze is voor de wet allang volwassen. Mensen als zij, met geld als water, zoeken altijd iets om uitgebreid te vieren,’ antwoord ik chagrijnig omdat ik helemaal geen zin heb om aan Alexia te denken, laat staan om over haar te praten.

Sam ademt sissend tussen zijn tanden door in. ‘Hoor ik daar iets van jaloezie, Moontje?’

Stuurs blijf ik uit het raam kijken totdat de truck helemaal stilstaat. Dan spring ik naar buiten en begin met de voorbereidingen. Ik hoop dat ze alles snel opeten en dat we dan wegkunnen. Of anders wacht ik wel buiten de poort. Ik heb echt geen zin om naar een feestvierende Alexia te kijken, die ongetwijfeld enorm haar best gaat doen om Timo te versieren en hem als een persoonlijk verjaardagscadeau binnen te hengelen.

Sam gaat op zoek naar een stopcontact. De grote deuren van het toegangshek zoeven langzaam weer dicht. Wanneer er nog iets van een meter ruimte is, schiet er met een hels kabaal nog net een crossmotor langs. Die durft! Op het grind mindert hij vaart en hij parkeert zijn motor achter de truck. Hij doet zijn helm af, trekt een baseballpet uit een zijvakje van zijn rugzak, rommelt door zijn haar en trekt de pet zo ver mogelijk over zijn hoofd. Zeker ook iemand van de bediening die te laat is.

Ik loop om de truck heen en doe de zijdeur open. Gelijk valt er een plastic emmer met hardgekookte eieren uit. De deksel vliegt eraf en de eieren rollen over de grond.

‘Fuck fuck fuck,’ fluisterschreeuw ik en met gebalde vuisten stamp ik in het plasje water dat in het grind verdwijnt. De jongen van de crossmotor komt op me afgesneld.

‘Shit. Je eieren.’

‘Ja, mijn eieren,’ zeg ik boos terwijl ik buk om die krengen terug in de emmer te proppen.

De jongen hurkt ook. Hij leunt naar me toe en fluistert: ‘Volgens mij heeft niemand het gezien. Kun je ze niet gewoon afspoelen en weer serveren?’

‘Dat is een grapje, mag ik hopen?’ Bozig mik ik nog een ei in de emmer. De jongen haalt zijn schouders op en knipoogt nadat hij ook een stuk of tien eieren terug in de emmer heeft laten glijden.

‘Ik zal het niet doorvertellen.’ Hij maakt een gebaar langs zijn lippen alsof er een ritssluiting op zijn mond zit. Een mooie mond, overigens. Heel even overweeg ik het, als wraak op Alexia, om haar straks een ei te serveren dat op de grond gelegen heeft. Nee, als iemand erachter komt, dan zijn de rapen gaar. Ik kan het niet riskeren. Ik denk dat pap me persoonlijk ter adoptie aanbiedt als hij dat van iemand zou horen.

Als alle eieren weer in de emmer zitten – gelukkig hebben we nog twee emmers gepelde eieren bij ons – veeg ik mijn handen langs mijn broek en steek mijn hand uit. ‘Ramona Loekman. Ben je ook ingehuurd?’

Hij schudt mijn hand. ‘Justus. Ja, zoiets.’

‘Wat moet jij doen, drankjes rondbrengen?’ zeg ik op een spottend toontje. Ik zie hem wel voor me, met een schortje voor.

‘Ik zorg voor het vermaak.’

O. Hij zal wel iets als een oesterman zijn dan, zo eentje die de vrouwen met een sexy lachje van zeevruchten voorziet.

‘Ik sta hier met onze foodtruck. Saté Sam.’

‘Saté Sam?’ Hij begint nerveus om zich heen te kijken. ‘Is je broer er ook?’

‘Ja, die is er ook. Hij is een stopcontact aan het zoeken.’ Ik schuif de emmer met de vieze eieren onder de truck en stap naar binnen. Voordat ik kan vragen hoe hij weet dat ik een broer heb en waar hij Sam dan van kent, zie ik dat iemand de voetgangerspoort naast het toegangshek openduwt. Sanne!

Met kordate stappen komt ze op me af.

‘Hé girl!’

Ik tik haar opgestoken hand aan. ‘Wat doe jij nou hier?’

‘Je dacht toch zeker niet dat ik je hier alleen zou laten, in het hol van de leeuw?’ Ze wrijft haar handen tegen elkaar. ‘Wat kan ik doen?’

7.

Justus

I’m not the picture perfect guy

I’m just another rainbow in the sky

Justus de Vries – ‘Fire within’

O god, Sam is hier. De jongen die me bijna ondersteboven reed op zoek naar de perfecte kipfilet. Sam heeft geen idee wie ik ben. Ik had het hem echt wel verteld. Ooit. Als we elkaar weer zouden zien. Want dat we elkaar weer zouden gaan zien, dat wist ik direct. Dan hadden we elkaar rustig kunnen leren kennen, zonder dat Sam al wist dat ik de leadzanger van Just Did It! ben. En dan had ik uit kunnen vinden of hij mij aardig genoeg vindt om de juiste redenen. En nu ben ik hier, nu is hij hier, en nog erger, zijn de freak-uitvoering van Statler en Waldorf, de ouwetjes op het balkon uit de Muppetshow, ook hier. Toen Jax vertelde dat we geboekt waren voor een kort, akoestisch optreden, niet al te ver van huis en goed betaald, vond ik het prima. Ik hou van intieme optredens en dit zou een mooie gelegenheid zijn om onze nieuwe hit voor een klein publiek voor te spelen. Geen haar op mijn hoofd had bedacht dat ik hier een bekende tegen zou kunnen komen. Dit hier zijn niet echt de mensen met wie ik normaal gesproken omga. Mijn vrienden wonen niet in dit soort huizen en leggen geen tienduizend euro neer voor een optreden van een halfuur. Vroeger niet, op school niet en nog steeds niet.

Jax had tegen onze Heinz gezegd dat hij ook moest komen. Kon hij met eigen ogen zien wat voor werk er nog allemaal nodig was aan ons – aan mij.

Yorrit en Diederik zijn er nog niet en hoewel het altijd voelt of ik zonder hen niet compleet ben als ik eenmaal de veilige omgeving van de boerderij heb verlaten, vind ik het moment van rust voordat de orkaan van hectiek zo meteen losbarst lekker. Ik pak de koffer met mijn akoestische gitaar achter uit de bus en loop ermee naar de achterkant van het huis. Hier is het nog rustig en kan ik even tot mezelf komen. Ik ga met mijn rug tegen een boom aan zitten en speel de eerste tonen van een nummer dat ik pas heb geschreven, maar nog niet heb laten durven horen aan de rest. Ooit.

Fire burning beneath my skin

Ants are crawling to get out

My blood is rushing through my veins

And all I want to do is shout

I’m not the one you want to see

I’m not the one it’s easy to be

I’m not the picture perfect guy

I’m just another rainbow in the sky

Holding hands out in the open

Kissing on the lips like lovers do

Not afraid of what they think

Like I’m not supposed to be here, too

Preacher, do not tell them

We do not belong, we’re a different race

Look at us and feel the love

We too make the world a better place

I want to be free, I want to shout

Stop being a fly on your wall

Let all those crazy mixed up feelings out

But I feel nothing but a whisper, that’s all

Preacher, do not tell them

We do not belong, we’re a different race

Look at us and feel the love

We too make the world a better place

I do not want rainbow flags to be hung

Or angry protest songs to be sung

I wish you could just let us be

We’re just like you, if you let us you will see

Dit nummer doet me iedere keer iets als ik het zing. Ik voel de pijn van de woorden weer toen ik ze aan het papier toevertrouwde. Ik sluit mijn ogen, adem diep uit en leun met mijn hoofd tegen de boom. Hier hoor ik de vogels fluiten. Ik snuif de geur van vochtige aarde, gras en bloeiende rozen van een struik verderop op. Met een beetje fantasie kan ik indenken dat ik thuis ben.

‘Jezus. Wat een prachtige song.’

Geschrokken kijk ik op, de gitaar valt bijna van mijn schoot. Ik was zo opgegaan in het nummer dat ik de grote, blonde vrouw die met haar handen in haar zij voor me staat niet eens opgemerkt heb. Verdomme. Tegenwoordig ben je nergens meer alleen. Voordat je het weet sta je op het world wide web met een nummer dat niet voor de wereld bedoeld was, en probeer het er dan nog maar eens af te krijgen.

‘Wordt dat jullie nieuwe nummer?’ vraagt ze met een vriendelijke stem.

‘Eh, nee. Het is zomaar wat getokkel. Het was niet de bedoeling dat je dat hoorde.’ Ik voel dat het bloed naar mijn wangen stijgt. De jonge vrouw heeft haar mobiel vast. Ik wijs naar het apparaat. ‘Je hebt me toch niet gefilmd, mag ik hopen?’

‘Jawel. En als ik dit op mijn Insta en TikTok zet, met de juiste hashtags, dan hebben jullie zo een nieuwe hit. Ik hoorde je spelen en ik werd hier gewoon naartoe getrokken. Echt een megavet nummer. En die tekst. Wauw. Recht hierin.’

Ze klopt op haar imposante boezem, op de plek van haar hart.

‘Het is een nummer van mij persoonlijk. Niet van de band. Alsjeblieft. Wil je dat niet doen?’

Het lijkt alsof ze me met een beetje medelijden aankijkt, een diepe, nadenkende frons op haar voorhoofd. Heeft ze de tekst begrepen? O god, kan deze dag nog erger worden? Ik kom snel overeind en veeg wat aarde van mijn broek voordat Heinz straks al meteen een rolberoerte krijgt.

‘Echt niet doen. Please.’

‘Je hoeft me niet te smeken, hoor. Het is blijkbaar erg belangrijk voor je, dus dan doe ik het niet. Al snap ik er niks van, want het is echt een fantastische song. Ik begrijp niet waarom jullie artistieke mensen zo onzeker zijn. Als ik zo kon zingen, dan werd ik de tweede Adèle. Het is jammer dat ze zoveel afgevallen is, vroeger leken we echt op elkaar.’

Nu zie ik pas dat ze tranen in haar ogen heeft die ze ondanks haar grapje zo ongemerkt mogelijk weg probeert te vegen.

‘Ik ben trouwens Sanne. Vandaag ben ik hier een soort van partycrasher. Ik ga ervan uit dat jij dat ook tegen niemand zegt.’

Ik hang de gitaar om mijn nek en steek mijn hand uit. ‘Justus, maar dat wist je dus al. Wij spelen hier straks een korte set.’

Ze trekt haar mondhoeken omhoog. ‘Ja, dat wist ik.’ Met haar duim wijst ze over haar schouder. ‘Ik kom Ramona helpen, mijn vriendin bij de foodtruck. Die heeft wat versterking nodig. Zij wel. Jij kan prima zonder,’ en ze wijst naar mijn gitaar. ‘Moet je vaker doen, akoestisch. Vooral met zo’n klein liedje klinkt dat gelijk… intiem.’

‘Ah, Ramona. Ik heb haar net geholpen toen ze een emmertje eieren liet vallen. Knap meisje.’

‘Zeker.’

Sanne maakt aanstalten om weg te lopen. Ik zet snel een paar grote passen en haal haar in. ‘Eh, die vriendin van jou…’

Ze knijpt haar ogen tot spleetjes en kijkt me aan alsof ze mijn gedachten probeert te lezen.

‘Ja… wat wil je vragen?’ Ze buigt naar me toe en fluistert in mijn oor: ‘Ja, Ramona is vrijgezel.’ En dan iets zachter: ‘En haar broer ook.’ Ze veegt haar lange pony van haar voorhoofd af en loopt voor me uit, richting de plek waar de foodtruck en ons podium is. Op een paar stappen afstand volg ik haar. Halverwege draait ze zich nog half om en roept met omhooggestoken duim: ‘Succes!’

Jax en Heinz kijken me aan als ik op ze af kom lopen.

‘Waar kom jij nou opeens vandaan? Ik had je nog niet eens gezien,’ moppert Jax.

‘Ik wist niet dat ik me moest melden. Ik ben altijd op tijd, dus maak je geen zorgen. Je kunt een vinkje achter mijn naam zetten.’

Diederik en Yorrit komen in een oude Mustang Cabrio het terrein op rijden. De motor ronkt en er komt donkere rook uit de uitlaat van de klassieke Amerikaan, maar dat schrikt niemand af. Vrijwel alle vrouwelijke verjaardagsgasten vliegen gelijk op de twee af, als fruitvliegjes op een rottende appel.

Jax wijst ernaar en begint te grijzen. ‘Zo doe je dat, maat. Niet jezelf als een bang konijntje ergens afzonderen, alsof je allergisch voor mensen bent. Hup, ga ook op de meisjes af. Handtekeningen op hun tieten zetten. Denk aan de band en aan je bankrekening. Ieder smachtend meisje dat kwijlend in haar roze meisjeskamertje met zichzelf ligt te spelen terwijl ze naar jullie foto’s kijkt en op haar peperdure iPhoontje jullie nummers luistert, is geld in het laatje. Tsjing-tsjing.’

Heinz maakt een gebaar of hij aan de arm van een gokkast trekt en Jax geeft me vervolgens een duw tegen mijn kont.

Boos sla ik zijn hand weg. Als die man nog meer van die vrouwonvriendelijke en denigrerende opmerkingen maakt, sta ik niet voor mezelf in. Misschien is het inderdaad beter als ik even uit hun buurt ga voordat ik mijn favoriete gitaar op hun stomme koppen kapotsla. Ik weet niet hoeveel extra geld en optredens hun bemoeienissen Just Did It! zal opleveren, maar zeker weten lang niet genoeg om al die bullshit aan te moeten horen.

‘Weet je nog, die natte traumen von maisjes und mutti’s,’ doet Heinz ook nog een duit in het zakje. Met zijn handen vormt hij enorme halve cirkels ter hoogte van zijn borst en met zijn heupen maakt hij een suggestieve beweging waardoor mijn maagzuur spontaan omhoogkomt. Het puntje van zijn tong glibbert zijn mond uit en hij likt over zijn onderlip.

Soms schaam ik me ervoor dat ik een man ben. Ik grom en met mijn kiezen op elkaar geklemd, been ik weg. Diederik en Yorrit zitten inmiddels op de motorkap van de Mustang, alsof ze zo uit een scène van Grease ontsnapt zijn. Ze maken selfies met meisjes, spreken boodschapjes in op hun telefoons en delen handtekeningen uit. Er is één jonge vrouw die duidelijk het middelpunt vormt. Haar schrille stem komt overal bovenuit als ze commando’s naar haar vriendinnen brult. Een knappe vrouw van middelbare leeftijd staat het tafereel met onverholen trots te bekijken. Gezien het feit dat er geen enkele emotie op haar gezicht te zien is, heeft ze duidelijk heel erg haar best gedaan om een zus te lijken van de jonge vrouw die zo overdreven aanwezig is. Dan krijgt de jongere kloon mij in het vizier.

‘Justus!’ roept ze. Ze laat de Mustang los en komt op me afhollen alsof ik een stuk vers vlees in de woestijn ben en zij een uitgehongerde hyena, de kudde vriendinnen volgt in haar kielzog. Ik zet me schrap en ik voel hoe het zweet me uitbreekt. Het wordt warm onder mijn armen, druppels transpiratievocht verzamelen zich in mijn nekhaar. Ik zie Jax en Heinz van een afstandje naar me kijken en pers een glimlach tevoorschijn, maar ik weiger mijn armen te spreiden zodat de vrouw zich tegen mijn borst kan werpen. Het liefst had ik ze voor me uitgestoken om haar af te weren.

‘Jij moet… Alexandra zijn,’ zeg ik terwijl ze zich tegen me aandrukt en een arm om mijn middel slaat.

Een tel kijkt ze naar me op. ‘Alexia,’ corrigeert ze met een frons op haar perfect opgemaakte poppengezicht. Zenuwachtig wappert ze met haar handen naar haar vriendinnen. ‘Foto’s maken, foto’s maken.’ Ze tuit haar lippen en zuigt haar wangen naar binnen. Met haar hoofd gekanteld, haar kin omhoog, alles om zo goed mogelijk over te komen, poseert ze gewillig terwijl ik er als een standbeeld bij sta. Iedere spier en iedere vezel in mijn lijf protesteert en ik moet mijn best doen om niet te vluchten. Achter haar rug zie ik Jax met een kwaad gezicht zijn wijsvingers in zijn mondhoeken zetten en zijn vingers omhoogtrekken. Lachen, mimet hij.

Ik trek mijn lippen weer in een professionele glimlach. Vlak naast Heinz en Jax zie ik de vrouw staan die me net achter in de tuin betrapte. Met haar armen voor haar borst gevouwen kijkt ze me met een ietwat boze blik aan die ik zo één, twee, drie niet kan ontcijferen. Vrouwen zijn wat dat betreft echt een mysterie voor me.

De groep mensen die zich inmiddels voor het podium verzameld heeft, is ongeveer twintig keer zo groot als het gemiddelde aantal mensen op mijn verjaardag. Dit hier is werkelijk in niets te vergelijken met hoe ik zo’n dag het liefste doorbreng: met pap, mam, Tijn, opa, een paar goede vrienden en vriendinnen, en Diederik en Yorrit natuurlijk. Dan eten we lekkere dingen die ik samen met mam gemaakt heb, steekt pap de barbecue aan en vreet Gijs de Geit stiekem het bordje leeg van de mensen die het per ongeluk binnen zijn reikwijdte hebben neergezet. We drinken, we eten en aan het eind van de avond geven Diederik, Yorrit en ik bij het kampvuur een miniconcert. Vorig jaar was mijn verjaardag echt te gek.

Ik hang de Fender om mijn nek en wanneer we beginnen met spelen is iedereen stil. Als derde nummer spelen we een rustige song. Ik zie het feestvarken op een blonde jongen aflopen, en hem aan zijn shirt naar zich toetrekken. De knappe kerel, blond haar, guitige sproetjes naast zijn neus die hem de rest van zijn leven verzekeren van een jongensachtig uiterlijk, struikelt geschrokken haar richting op. Ze slaat haar armen om zijn nek en trekt hem nog dichter naar zich toe. Als de Rode Zee gaat het publiek uiteen en geven ze de twee de ruimte om te dansen. Nou ja, dansen... meer seks op muziek. Alexandra, o nee, Alexia, duwt haar heupen tegen het onderlijf van de blonde god en draait en wrijft. Hij kijkt er nogal ongemakkelijk bij. Zijn handen rusten op haar heupen. Ze pakt zijn hand vast en dirigeert hem om haar middel. Een lach die zijn ogen niet bereikt, komt op zijn gezicht en plichtmatig slaat hij zijn andere arm ook om haar heen.

Ze zijn een mooi paar samen, althans, als je van het perfecte Hollandse plaatje van een perfect stelletje houdt: een man en een vrouw met blond haar en blauwe ogen, de man een halve kop groter en grover gebouwd dan de vrouw. Zelfs met hoge hakken zou ze nog niet boven hem uitkomen. Aan zijn outfit te zien hoeft ook hij niet op een houtje te bijten. Hij heeft een polo aan met het logo van een peperduur merk op zijn borst geborduurd en aan zijn voeten heeft hij de nieuwste Nikes, die Tijn ook zo graag wilde hebben.

Tweehonderdvijftig euro voor een paar schoenen, ik kan daar niet aan wennen. Tijn zeurde net zo lang aan mijn kop totdat ik ze online voor hem bestelde. Zijn gezicht was het helemaal waard toen het pakketje werd afgeleverd en hij ze voor het eerst aantrok. Ik ben het er nog steeds niet mee eens dat gymschoenen die volgend jaar bij het oud vuil staan zoveel kosten, maar het is onbetaalbaar als je iemand zo gelukkig kunt maken.

Dat is eigenlijk de voornaamste reden dat ik blij ben dat ik me voorlopig geen zorgen meer hoef te maken over geld. Het leven wordt er veel makkelijker door. Zo heb ik bijvoorbeeld dat supersonisch elektrisch verstelbaar bed voor opa gekocht en een nieuwe bestelbus voor mam. Het offer van de bekendheid en alles wat daarbij komt kijken, is daarentegen aanzienlijk.

Mijn blik wordt als vanzelf naar de foodtruck getrokken. Sam staat naar me te kijken. Ik weet niet of hij me al herkend heeft. Zijn zus Ramona heeft alleen maar aandacht voor de twee mensen op de dansvloer. Haar gezicht is een strak masker, haar mond een rechte streep. Zo te zien is ze niet blij met wat zich daar afspeelt.

Sanne staat voor de foodtruck en heeft haar blik nu niet meer op mij gericht. Ze kijkt af en toe naar Ramona en dan weer naar het stelletje op de dansvloer, waar zich inmiddels een kring van wiegende mannen en vrouwen omheen gevormd heeft die hun armen om elkaar heen geslagen hebben alsof ze klaar zijn om de sirtaki te dansen. Zeker weten dat een aantal van hen niet alleen naar huis gaat vanavond.

Ik kijk weer naar Ramona. Geen idee wat er allemaal gaande is hier, maar een gevoel van medelijden maakt zich van me meester. Deze zichtbare kwelling heeft lang genoeg geduurd voor haar. Ik draai mijn bovenlichaam naar Yorrit en Diederik en speel een paar uptempo akkoorden van ons nieuwe nummer tussendoor. Ze begrijpen de hint en doen met me mee. Naadloos switchen we. Bij de eerste tonen van ons nieuwe nummer, laat de jonge man in het midden Alexia meteen los. Hij maakt nog een paar onhandige dansbewegingen, dan doet hij een stap naar achteren en voegt zich tussen de anderen, die zich nu weer op ons richten. Handen gaan de lucht in.

She was strollin’ round our street

Could not take my eyes of her

The music was playing in my ears

And her hips were swaying to that beat

Was she listening to the same show?

The DJ is turning up the pace

Her silky skirt begins to sway

As she’s starting walking faster now

Left right, left right

She is hypnotizing me

Left right, left right

Oh lord, how can this be?

Wanneer Yorrit en ik bij het refrein suggestief onze heupen bewegen, en daarna op onze plek marcheren – wat overigens op dit houten buitenpodium een cool soundeffect geeft – beginnen de meiden opgewonden te gillen. Zo hard, dat ze het thuis op de boerderij bijna wel moeten horen. Ramona ontspant zichtbaar. Ze lacht voorzichtig en samen met Sam danst ze in de foodtruck mee. Sanne klapt in haar handen. Ze zwaait en draait met haar heupen terwijl ze me de hele tijd strak aan blijft kijken.

8.

Ramona

I smile and I pretend it doesn't hurt

But the older that I get, it just gets worse

Leanne Crawford – ‘Mean Girls’

Met open mond staar ik naar de dansvloer. Lieve hemel. Het zal niet zo zijn. Natúúrlijk grijpt Alexia Timo bij de eerste de beste kans bij zijn lurven en drukt hem tegen zich aan alsof hij de drijvende deur in de ijskoude zee is en zij Rose die net een zinkende Titanic heeft verlaten. Nog een paar maanden colleges volgen met die twee, dan komt er een eind aan deze kwelling. Mijn maag trekt zich pijnlijk samen als ze Timo’s hand pakt en die om haar middel legt. Een fractie van een seconde haken onze ogen in elkaar en zie ik de zelfgenoegzame blik die woordeloos zegt: hij is van mij, handjes thuis. Ze hoeft dat niet te laten zien, ik wéét het. Als het al niet eerder zo was, dan heb ik zelf mijn glazen ingegooid door naar de hockeyclub te gaan en daar als een aangeschoten sloerie uit Zuid in mijn string te paraderen.

Ik wend mijn gezicht af. Het is onverdraaglijk, het beeld van Timo en haar die samen… droogseksen, het is nauwelijks dansen te noemen.

Just Did It! is echt goed. Het nieuwe nummer wordt zeker weten een knallende hit. Het refrein staat als een huis en hoewel de zanger af en toe wel iets minder mag uitstralen dat hij een verstijfd hertje is dat in de koplampen van een naderende vrachtwagen kijkt, zal dat hen er niet van weerhouden de hitlijsten te bestormen.

‘Te gek, hè, dit,’ gil ik naar Sanne. ‘Ik wou dat ik zo kon zingen.’ Ze stopt een moment met bewegen en draait zich naar me om.

‘Je kúnt ook zo zingen, Moon,’ schreeuwt ze terug.

Sam lijkt in trance, hij staat naar het podium te staren terwijl zijn lijf met het ritme van de muziek meebeweegt.

Ik schud mijn hoofd. Sanne heeft geen filter en ze zegt inderdaad altijd precies wat ze denkt, soms is het bij het gênante af – zoals de keer dat ze een oudere klant die erop stond dat ze haar haren in een lila teint zou verven stoïcijns liet weten dat ze dan toch echt op Dame Edna zou lijken –, maar hier vergist ze zich. Justus is echt keigoed, honderd keer beter dan ik. Hij schrijft en componeert de meeste nummers zelf, heb ik online gelezen.

Na afloop van het optreden poseren ze hier en daar nog voor fans, maar als iedereen genoeg foto’s en selfies heeft, beweegt de menigte zich eensgezind als een vlucht spreeuwen naar de bar, waar grote glazen gin-tonic en allerhande cocktails voor hen bereid worden.

Een jongen die ik van de universiteit ken, heeft naast het podium op een tafel een dj-set gebouwd. Hij duwt een kant van een koptelefoon tegen zijn oor en zet een danceplaat op.

Justus bergt zijn gitaar zorgvuldig in zijn koffer op en legt hem in het busje. Daarna komt hij de richting van Saté Sam op geslenterd. ‘Zo, nu lust ik wel wat te eten,’ zegt hij en hij steekt zijn hand op naar mijn broer. ‘Hoi, Sam.’

Ik zie hoe een blos over Sams wangen kruipt. Met mijn handen in de zakken van mijn jeans kijk ik nieuwsgierig naar wat zich hier voor mijn ogen tussen mijn broer en de zanger van de band, die elkaar dus al lijken te kennen, ontspint.

‘Hoi. Jij bent dus zanger,’ zegt Sam verlegen.

Ja, duh, dat hij geen oesterman is, had ik ook al gezien.

‘Yep, ik ben de leadzanger van Just Did It!’ Justus kijkt naar de punten van zijn schoenen. Hij lijkt een heel interessant stukje grind ontdekt te hebben.

‘Ik heb Justus ontmoet toen ik hem in de polder bijna aanreed op de brommer,’ legt Sam aan Sanne en mij uit. Dan kijkt hij weer naar Justus. ‘Dat je van Indonesisch eten houdt, dat wist ik al wel,’ probeert Sam de ietwat ongemakkelijke situatie te verluchtigen. ‘Zal ik dan maar een lekker sateetje voor je maken? Dat heb ik je tenslotte beloofd.’

Dankbaar en ook zichtbaar opgelucht kijkt Justus naar hem op. ‘Graag.’

‘Beetje gadogado erbij?’ vraagt Sam terwijl hij drie stokjes saté op de grill legt.

Gelijk verspreidt zich weer de heerlijke geur van de gemarineerde kipfilet die nog lekkerder wordt door het aroma dat de smeulende kooltjes aan het vlees geven. Op de achtergrond heeft de dj ‘September’ van Earth, Wind & Fire ingezet. Mijn favoriete nummer, zulke funky nummers maken ze bijna niet meer. Ik moet op mijn tong bijten om niet mee te gaan zingen.

‘Lekker. Maar dan niet met een ei van haar.’ Justus geeft me met wiebelende wenkbrauwen een knikje en ik begin hard te lachen.

Sam staart me fronsend aan. ‘Wat mis ik hier?’

‘Ik heb een emmertje met eieren laten vallen en Justus heeft geholpen ze weer bij elkaar te zoeken. Zo hebben wíj elkaar ontmoet.’

‘Bewaar maar zo’n ei voor haar.’ Sanne staat voor de toonbank en gebaart met een knikje naar Alexia, die zich van de rest van de groep bij de bar heeft losgemaakt en onze kant op komt benen.

Alexia wil Timo voor zichzelf houden, en Justus waarschijnlijk nu ook.

‘Of heb je een rauw ei, ook goed. Ik gooi ’m wel,’ zegt Sanne.

‘O hallo, ben je hier,’ zegt Alexia. Ze geeft Justus een duwtje met haar schouder alsof ze een stelletje zijn en hij haar even niet had verteld waar hij naartoe gegaan was.

‘Doe mij ook maar een sateetje. En een ei en wat groente. Geen pindasaus en geen rijst, daar zitten veel te veel vet en koolhydraten in.’

‘Doe mij ook maar een sateetje, Sam. Met lekker veel pindasaus en rijst. Laat de groente maar zitten,’ zegt Sanne met een nepglimlach.

Alexia laat haar blik afkeurend langs Sanne glijden. Naast haar lijkt Sanne een reuzin.

‘Doen we.’ Sam legt nog een paar stokjes op de grill.

Het gesprek valt opeens stil nu Alexia er is. ‘Onderbreek ik iets?’ Haar ogen schieten van de een naar de ander.

Sanne wil haar mond opendoen om iets te zeggen. Bijna onzichtbaar schud ik ‘nee’ tegen haar. Het heeft geen zin om Alexia nog verder tegen ons in het harnas te jagen.

‘Nee hoor, we zeiden net tegen Justus hoe geweldig het optreden was. Dank je wel dat we het mee mochten vieren met jou,’ zeg ik poeslief. Ik weet heus wel dat ze ons heeft uitgenodigd omdat ze wil benadrukken wat mijn positie is. Wij staan aan de kant die haar soort mensen bedient. Net als de huishoudelijke hulp bij Timo thuis.

Ze gromt iets onverstaanbaars. Sam geeft me een bakje aan dat van bamboebladeren gemaakt is en waar hij taugé, sperzieboontjes, komkommer, sla, spitskool, tofoe en een paar stukjes kroepoek in heeft gelegd. Vervolgens leg ik er geroutineerd de stokjes saté op en geef het aan Alexia. Ik zie het gebeuren. Ze doet alsof ik het bakje niet goed aangeef, en laat het gewoon expres uit haar hand glijden. Met een gemaakt kreetje springt ze opzij zodat de groente en saté niet op haar nieuwe schoenen vallen.

‘Oeps,’ zegt ze en ze slaat een hand voor haar mond. ‘Wat ben ik toch een suffie.’

Ze doet geen enkele moeite om het op te ruimen.

Met open mond staart Justus haar aan.

‘Geeft niet. Wij ruimen het zo wel op,’ probeert Sam de situatie te redden en hij maakt snel een nieuwe portie voor haar klaar. Dit keer geeft hij het zelf met twee handen aan en nu houdt ze het wel vast.

Met een nuffig gebaar slaat ze een lok haar over haar schouder, draait op haar hakken om en wiegt weg. Nog net kan ik zien hoe ze een sateetje van het bordje pakt, tussen haar lippen steekt en de rest in een prullenbak laat glijden.

Met gebalde vuisten storm ik door de zijdeur de truck uit. Justus en Sanne zijn al bezig om de rotzooi tussen het grind vandaan te plukken. ‘Laat mij dat maar doen,’ zeg ik pislink en ik duw Sanne weg. Ze komen overeind.

‘Zullen we even een stukje lopen? Ik wil je iets laten zien,’ vraagt Sanne aan Justus, en tot mijn verbazing zie ik de twee aanstalten maken om weg te lopen.

‘Niet weggaan,’ zegt Justus nog met opgestoken vinger richting Sam, ‘wij gaan zo nog even nummers uitwisselen.’

Met een knoop in mijn maag zie ik mijn beste vriendin en de zanger van de band de achtertuin in lopen.

Welk duivels plan is Sanne nu weer aan het uitbroeden?

9.

Justus

Dreams they have for us

Daughters, sons, make them come true

Ramona Loekman – ‘Dreams, No Dreams’

‘Wat speelt er tussen die twee?’ vraag ik aan Sanne, die zwijgend naast me loopt totdat we bij de plek aangekomen zijn waar ze me had zien zitten spelen. De dj heeft nu een nummer van Mart Hoogkamer opgezet en ik hoor hoe iedereen meebrult met de tekst. De sfeer zit er al lekker in bij de verjaardagsgasten, en de drank zo te horen ook.

Hier kunnen we op een normale toon met elkaar spreken, hoeven we niet naar elkaar te gillen. De zon is achter de bomen gezakt en nu zie ik dat overal lange snoeren met lichtjes hangen die zacht met de wind meedeinen en de tuin sprookjesachtig verlichten. Er is hier echt kosten noch moeite gespaard. Ik schop tegen een verdroogde eikel. ‘Je moet wel uit een ander universum komen om de spanning tussen Ramona en de birthday queen niet te zien.’

‘Uh-uh,’ beaamt Sanne. ‘Daarom wilde ik je ook spreken.’

Sanne heeft nog geen enkele poging gedaan om met me op de foto te gaan en ze praat tegen me alsof we al jaren oude vrienden zijn en elkaar niet een uur geleden voor het eerst ontmoet hebben. Raar genoeg voel ik me inderdaad gelijk op mijn gemak bij haar, ik snap waarom zij en Ramona vriendinnen zijn. Aan sommige mensen kun je gewoon zien dat ze geen dubbele agenda hebben en iedereen als gelijke en met respect behandelen totdat het tegendeel bewezen is. Als je het bij iemand als Sanne verknalt, dan moet je denk ik wel van heel goede huize komen om ooit weer bij haar in een goed blaadje terecht te komen. Ze is in niets zoals die vreselijke Alexia aan wie ik vanaf het eerste ogenblik al een hekel heb. Ik had ook meteen medelijden met de jongen die ze te pakken kreeg en die ze bijna dwong om met haar te dansen. Een blinde kon zien hoe ongemakkelijk hij zich voelde.

‘Ik ben heel benieuwd wat je te zeggen hebt en wat kennelijk niet in het bijzijn van Ramona en Sam kon,’ zeg ik. Tegen de grote beuk leunend en met mijn handen diep in de zakken van mijn jeans, kijk ik haar vragend aan.

‘Goed. Je hebt dus gezien dat Alexia en Ramona geen vriendinnen zijn. Integendeel.’

‘Ja, de lucht tussen die twee trilde zowat van ongemak. Wat een gênante vertoning was dat. Van Alexia, bedoel ik,’ zeg ik snel.

Sanne trekt haar mobiel tevoorschijn. Als in een pavlovreactie, net als een hond die gaat kwijlen zodra hij een fluitje hoort ten teken dat er eten volgt, haal ik meteen een hand door mijn haar. Het bloed schiet naar mijn wangen. Inwendig vervloek ik mezelf dat ik me al als een gedresseerde aap gedraag die zijn haar goed doet en een ongemeende lach op zijn gezicht plakt zodra er een mobiel in de buurt is. Heinz en Jax kunnen trots op me zijn.

Ze laat haar telefoon weer zakken en wendt zich een stukje van me af. ‘Jemig man, schiet niet gelijk uit je panty,’ zegt Sanne met een duidelijk Rotterdamse tongval. ‘Relax. Ik wil geen foto nemen van ons om op mijn – overigens vrij populaire account – te zetten, ik wil je alleen maar iets laten zien.’

‘Sorry,’ zeg ik. Ongemakkelijk stop ik mijn hand weer diep weg in mijn zak, daar waar hij geen schade aan kan richten.

Sanne kantelt haar hoofd. ‘Waarom ben je eigenlijk zo onzeker?’

Ik haal mijn schouders op en besluit dan in een fractie van een seconde om eerlijk antwoord te geven. Ik heb het gevoel dat ik haar kan vertrouwen, ik weet niet waarom, misschien omdat ze bevriend is met Sam en Ramona. ‘Ik ben gewoon niet zo van al die aandacht, ik ben niet zo goed in die… sociale dingen. Vaak weet ik niet wat mensen van me verwachten. Ik wil lekker muziek spelen, mensen een leuke tijd bezorgen en dan wil ik dat ze me weer met rust laten.’

‘En waarom zou dat niet kunnen? Kijk naar Adèle. Die levert een van de beste albums ooit af. Ik ben Adèle-fan, mocht je dat nog niet doorhebben.’ Ze lacht haar mooie gebit bloot. ‘Die griet komt op als poepen, verdwijnt net zo snel weer van het toneel, ze trouwt, krijgt een kind, scheidt, valt een kilo of dertig af. Wat jammer is, omdat ik nu niet meer op haar lijk.’ Grinnikend laat ze haar handen langs de ronding van haar heupen glijden. ‘Wat ik bedoel te zeggen: ik heb haar al die tijd vrijwel niet in de roddelbladen gezien en ik kan het weten, want de godganse leesmap ligt in mijn zaak. Of kijk naar de mensen van ABBA. Dat zijn wereldsterren en die zijn toch ook alleen bekend om hun muziek? Ze hebben ook geen schandalen aan hun broek hangen? Of een “imagodeskundige” nodig?’ zegt ze. Met haar vingers maakt ze aanhalingstekens in de lucht. Dan zwaait ze met haar hand. ‘Nou ja, misschien die ene keer met Agneta en die vorkheftruckchauffeur uit Steenwijksmoer, of all places. Dat had ík haar nog wel kunnen vertellen: nooit een goed idee om je met een stalker in te laten.’ Ze draait met haar ogen.

‘Kijk, ik ben niet gezegend met een stel hersens die het aan zouden kunnen om jarenlang, dag in, dag uit te leren, zoals Ramona. Ik ben maar een gewone kapster. En zoals je ziet pas ik ook niet echt in het ideale plaatje met mijn één meter tachtig, maat 44 aan mijn lijf én aan mijn voeten. Boeien. Ik voel me goed en dat straal ik uit. Dat trekt mensen aan.’ Met een trots gebaar steekt ze haar kin in de lucht. ‘En wat ik wél kan’ – nu heft ze haar vinger naar me op en ik zie vijf nagels die allemaal in een andere kleur van de regenboog gelakt zijn – ‘is mensen op mijn manier gelukkig maken. Iedereen komt naar mijn kapperszaak toe, van buschauffeuse tot directrice. Ik heb zelfs de eigenaresse van een succesvolle winkelketen in mijn klantenkring. Ik kan je vertellen, veel van die mensen zijn aan het einde van de dag net zo onzeker als iedereen, je merkt het alleen niet aan ze. Ik hoor hun verhalen aan, ik geef ze mijn mening, ook al weet ik van tevoren dat die hen misschien niet aanstaat, want ik praat niemand naar de mond. Dat waarderen mensen, mijn eerlijkheid. Ik geef ze een paar uurtjes aandacht en daarna gaan ze mooier en zelfverzekerder de deur uit. En als ze naar de wc gaan, moeten ze ook hun broek uittrekken. Net als Máxima.’

Ze haakt haar blik in de mijne en haalt een schouder op. ‘Weet je, Justus, wat mij altijd helpt is indenken wat het ergste is dat je kan gebeuren. Als jij daar op het podium staat bijvoorbeeld. Weet je je tekst niet meer? Dan zing je toch gewoon het refrein nog een keer of je richt je microfoon naar het publiek om het mee te laten zingen? En als fans je op komen zoeken? De meesten kunnen vast wel respecteren dat je op je privacy gesteld bent. Behalve als je een vorkheftruckchauffeur uit Steenwijksmoer bent, en daar zullen er niet zo heel veel van rondlopen.’

Haar diepe lach welt in haar borstkas op en overspoelt me als een warme deken.

‘Kijk, mijn baan, díé is belangrijk. Ik kan niemands haar er weer aanplakken als ik het eenmaal afgeknipt heb en de klant het achteraf niet leuk blijkt te vinden. En dan denk ik: het groeit vanzelf weer aan. “Alles zal rechtkomm’n” zei mijn oma vroeger.’ Met een twinkeling in haar ogen kijkt ze me aan. Bijna onderzoekend of ik haar wel serieus neem.

Ik staar haar aan en dan trekken mijn mondhoeken zich als vanzelf omhoog. Wat een geweldig mens is dit. Ik wilde dat ik zo’n vriendin had. Een vrouw met een gezonde dosis zelfspot die zichzelf en de wereld niet zo serieus neemt en mij als een normaal mens behandelt en geen blad voor de mond neemt. Dan heb je geen coach, imagodeskundige of psycholoog meer nodig.

‘Dus dat. Denk er maar over na. Leid het leven dat je wilt met een korte ei. Niet lijden met een lange ij. Daar is het veel te kort en veel te kostbaar voor. Geniet van je succes. Maar goed, Justus, ik dwaal helemaal af.’

Ik knipper met mijn ogen terwijl ik haar verhaal op me in laat werken. Sanne komt naast me staan en houdt haar mobiel voor mijn gezicht. Ze heeft een video opgezocht, ‘Dreams, No Dreams’ heet het. Wanneer ze de play-knop aanzet, zie ik Ramona achter een keyboard zitten. Ze kijkt een beetje schuchter in de camera. Sanne zet het geluid wat harder. Godallemachtig! Die stem! De loepzuivere stem van haar vriendin pakt me vanaf het eerste moment bij mijn strot en laat me niet meer los. Als een magneet worden mijn ogen naar het scherm getrokken. Met een hand voor mijn mond luister ik. Het nummer dat ze zingt, de melodie, de woorden… het is magisch. Tot op de laatste toon blijft ik geboeid, het doet bijna pijn als het clipje is afgelopen.

Dreams they have for us

Daughters, sons, make them come true

It’s so hard to break the shackles

But I guess that’s the only thing

That’s left for us to do

We all have to walk our own path

How do you tell them though

Mistakes we have to make ourselves

Without someone telling us

What did you do – I told you so

We cannot be a better version

The 2.0 of yourself

The one who’ll do everything better

If we only had the courage to tell

The path we need to walk is our own

It will be scary, it will be tough

It will take us miles away from home

In the end it will be real

We’re not calling your bluff

We need to leave

We need to go

Please do not stop us now

It’s the best to set us free

And have the faith

One day we’ll fly back home

Blood runs thicker than water

I do believe that is the truth

Do not worry, do not bother

Not all years are waisted on the youth

We cannot be a better version

The 2.0 of yourself

The one who’ll do everything better

If we only had the courage to tell

‘Wauw, dit was echt…’ Ik schud mijn hoofd en zoek naar de juiste woorden.

‘Ik hoop dat je “fucking fantastisch” of iets in die trant wilt gaan zeggen,’ zegt Sanne bijna op dreigende toon.

‘Ja, het is ongelooflijk mooi. Die tekst, haar stem… Normaal zit ik niet zo om woorden verlegen, maar hiervoor weet ik de juiste omschrijving niet zo snel te vinden.’ Ik adem diep uit, volgens mij heb ik het hele nummer lang mijn adem ingehouden. ‘Gaat dit over Ramona? En Sam? En hun familie?’ fluister ik.

Sanne knikt en zwaait met haar vinger voor mijn neus. ‘Als je ooit aan iemand vertelt dat ik je dit heb later horen, en dan in het bijzonder Ramona, dan snij ik persoonlijk je ballen eraf. Heb je dat goed begrepen?’

Ik kijk naar haar gezicht, met de neusvleugels die wijd opengesperd staan. Volgens mij meent ze het nog ook. Bijna automatisch grijp ik naar mijn kruis. Ik zou natuurlijk nooit het vertrouwen beschamen en dit aan iemand vertellen, tenzij Ramona dat wil. Als ik dit aan de juiste persoon zou kunnen laten horen… Het is wel erg persoonlijk, net als mijn nummer. Iedereen vecht zijn eigen battles. Ik krijg kippenvel bij dat besef.

Ze laat nog een opname zien waarin Ramona ons nieuwe nummer zingt. Ik probeer me gelijk in te denken hoe onze stemmen samen zouden klinken.

Dan stopt Sanne de telefoon weer in haar achterzak. ‘Kijk, lieve Justus. Ik geloof dus niet in het toeval. Ik ben ervan overtuigd dat er ergens een groter plan is. Geen god, daar geloof ik niet in, maar wel een… een hogere macht die ons soms een beetje aan laat modderen, omdat iedereen zijn eigen lessen moet leren en omdat dat beter gaat als het een beetje schuurt. En soms zelfs een beetje pijn doet, zodat je die lessen nooit vergeet. De hogere macht laat ons, die rare tweebenige wezens die op de aardbol rondlopen, af en toe op onze muil pleuren, maar hij of zij of het heeft ook goede dagen en dan gebeuren er dingen die een betekenis hebben. Mensen noemen dat dan toeval of lot. Ik niet. Ik weet zeker dat jij Sam met een reden bent tegengekomen.’

Sanne hapt naar adem naar die waterval aan woorden.

Ik grijns. ‘Geen idee waar je heen wilt, maar ik ben geïntrigeerd. Ga verder.’

‘Ik heb per ongeluk gehoord wat die twee komedianten tegen je zeiden toen jij voor het optreden naar het podium liep. Ik kan echt niet geloven dat ze dat hardop zeiden. Ik kan er ook niet bij dat jij zo tegen je laat praten. Als ik op had kunnen nemen wat ze zeiden, hadden ze nu achter in een politiebusje richting het politiebureau gezeten, voor een #MeToo-aanklacht van mij.’

‘Het zijn inderdaad twee onbeschofte horken, maar –’

Sanne steekt haar hand op ten teken dat ik moet stoppen met praten. Vervolgens drukt ze een wijsvinger tegen mijn lip. ‘Sst. Je zult ongetwijfeld je redenen hebben waarom je met die griezels in zee gegaan bent, dat vind ik nu op dit moment niet zo interessant. Misschien later. Nu zijn er belangrijkere dingen.’

Ik knik en ze laat haar hand weer zakken. ‘Laat maar horen.’

‘Mooi. Mijn plan is als volgt, Justus.’

Met open mond kijk ik Sanne na, terwijl het volle besef van haar plan tot me doordringt. Hoe langer ik erop kauw, hoe beter het wordt. Sanne heeft voorgesteld dat Ramona en ik zullen doen alsof we een stelletje zijn. Dan laten Heinz en Jax me hopelijk met rust, hoef ik niet meer op vrouwenjacht met een gefantaseerd imago van rokkenjager of aan de andere kant van het spectrum: de ideale schoonzoon. Ik kan Ramona zo subtiel mogelijk helpen met haar zang en haar teksten – hoewel… als ik afga op de kwaliteit van het lied dat ik een paar minuten geleden heb gehoord, kan ik misschien wel meer van haar leren dan zij van mij. En wat Sanne niet hardop zei – en ik weet niet of ze dat zelf ook al bedacht had – is dat ik ook dichter bij Sam kan zijn en hem beter kan leren kennen.

Wat ze nog wél luid en duidelijk zei: als de jongen die de voornaamste reden is waarom Ramona en Alexia elkaars bloed wel kunnen drinken, ziet dat een ‘ster’ als ik interesse heeft in een meisje als Ramona, dan wordt zij automatisch interessanter.

‘Geen idee waarom Ramona interessanter moet lijken, volgens mij is ze al bijzonder genoeg,’ had ik oprecht verbaasd gevraagd.

Sanne had haar hoofd geschud en afkeurende geluidjes gemaakt. Af en toe voel ik me inderdaad echt een Hillbilly.

Ze prikte met haar wijsvinger in mijn borst. ‘Alles wat een ander heeft, en jijzelf dus niet, wordt interessanter. En dan zijn er twee opties: óf Timo gaat harder voor haar vechten óf hij doet niets, en dan is het goed dat het duidelijk is dat Moon hem beter kwijt dan rijk is.’ Zich al zichtbaar verkneukelend op de reacties zei ze handenwrijvend: ‘En bedenk ook eens wat iemand als Alexia voelt als een nobody als Ramona iemand als jou aan de haak slaat.’

‘Ramona is geen nobody,’ had ik een beetje pissig geantwoord. ‘En ik ben niet een of andere god. Ik ben een gewone jongen die gewoon geluk gehad heeft. Er zijn zoveel talentvolle mensen die nooit rijk en beroemd zullen worden.’

‘Nee, mafkees, dat weet ík natuurlijk ook wel, maar dat denken mensen als Alexia wel.’

Ik sta in dubio, of ik terug moet gaan naar de band of naar de foodtruck moet lopen. Daar waar iemand zich uit de naad staat te werken en mij met ontelbare onzichtbare draadjes naar zich toe lijkt te trekken. Ik kijk snel even over mijn schouder en zie dat Yorrit met Jax staat de praten. Diederik heeft een vriendin van Alexia om zijn nek hangen. Ze heeft zijn hoedje opgezet en hij volgt haar bewegingen argwanend. Ik haal diep adem en loop naar Saté Sam toe.

Naast me duikt opeens de jongen op met wie Alexia net op de dansvloer stond. Ietwat onzeker loopt hij met zijn blik op Ramona gericht dezelfde kant op. Ha! Game on! Ik versnel mijn pas iets en ben daardoor sneller bij Ramona dan hij. Ze is net bezig om een vuilniszak te vervangen. Ik sla mijn arm om haar middel en trek haar omhoog. Met mijn andere hand pak ik de vuilniszak van haar af.

‘O lieverd, dat is toch geen klus voor jou,’ verzin ik snel en ik geef mezelf direct een mentale klap voor mijn hersens omdat dat weer zo’n rolbevestigende opmerking is. Achter haar zie ik Sanne haar hoofd schudden en tegelijk stiekem lachen. Verbaasd kijkend komt Ramona overeind. Haar ogen wijd opengesperd schiet haar blik van mij naar Timo. Ik voel gewoon dat hij vlak achter me staat.

‘Wat is –’

Voordat ze kan uitpraten, sla ik mijn andere arm ook om haar heen en trek haar tegen me aan. Ik pers mijn lippen op de hare. Ze voelen hard aan. Natuurlijk doe ik geen enkele moeite om de zoen te verdiepen. Ik denk dat dit de boodschap ook wel voldoende overbrengt. ‘Ik heb je gemist,’ zeg ik. ‘Gaan we zo naar huis? Het hele optreden lang heb ik lopen bedenken wat ik vanavond allemaal met je wil gaan doen.’

Over de schouder van Ramona heen zie ik Sanne een vuist tegen haar mond drukken om niet in lachen uit te barsten. Ramona zet twee handen tegen mijn borst om me van zich af te duwen. Ik heb haar klemvast en geef haar nog een zacht kusje om haar protesten te smoren. Uit een ooghoek zie ik hoe Timo langzaam achteruitloopt, zich omdraait en dan wegloopt. Ik laat Ramona los.

Meteen doet ze een stap naar achter. Met haar armen slap langs haar lichaam kijkt ze me met open mond aan. ‘Jezus, gast, wat doe je? Wat de fuck is dit?’ vraagt ze kwaad.

Terwijl haar borstkas zwaar op en neer gaat en ze me met een blik aankijkt die me spontaan in een bergje as zou kunnen veranderen, raakt ze haar lippen aan.

‘Sorry,’ stamel ik, opeens zwaar in twijfel of het plan van Sanne wel zo’n goed idee is als we een paar minuten geleden dachten. Het voelt of ik haar zojuist heb aangerand. ‘S-Sorry,’ stotter ik nog een keer en ik wrijf vertwijfeld met mijn hand over mijn nek.

Met twee handen op de toonbank staat Sam bijna net zo verbijsterd als zijn zus naar me te kijken. Sanne schiet me te hulp. ‘Moon, dit is mijn schuld. Niet die van hem. Luister, dit heb ik met Justus afgesproken…’