Saskia M.N. Oudshoorn bij Uitgeverij Zomer & Keuning

Foodtruck-serie

Foodtruck Fiësta

Geluk-serie

Recept voor geluk

Breekbaar geluk

Grenzeloos geluk

Eindeloos geluk

Liefde in Milaan-serie

Toeval bestaat niet

Loes, Luca & Liz

Casa dell’ Amore

Saskia M.N. Oudshoorn

Funky Foodtruck 1

Uitgeverij Zomer & Keuning

Onthoud: Je bent goed zoals je bent.

ISBN 9789020550467

ISBN e-book 9789020550481

ISBN audioboek 9789020550474

NUR 340

© 2022 Uitgeverij Zomer & Keuning

Postbus 13288, 3507 LG Utrecht

Omslagontwerp Anne-Loes Huizing, Studio Pinck

www.saskiaoudshoorn.com

www.zomerenkeuning.nl

Alle rechten voorbehouden

Uitgeverij Zomer & Keuning vindt het belangrijk om op milieuvriendelijke en verantwoorde wijze om te gaan met natuurlijke bronnen. Voor dit boek is daarom gebruikgemaakt van papier waarbij zeker is dat de productie ervan niet heeft geleid tot bosvernietiging.

Dank je wel, lieve Marga (nu staat je naam er gelukkig wel goed in!), Elles, Cindy, Diane en Annette voor het proeflezen.

1.

Ramona

Hey! Teachers! Leave them kids alone!

All in all it’s just another brick in the wall

Pink Floyd – ‘Brick in the Wall’

Ik schrik wakker wanneer professor Grutte overdreven luidruchtig zijn keel schraapt. Hij heeft inmiddels zo vaak heen en weer gelopen voor het grote scherm in de collegezaal dat er wel slijtageplekken in de linoleumvloer moeten zitten. Door het kleine microfoontje dat vastgeknepen zit aan het oersaaie bruin geruite colbert met leren elleboogstukken dat hij vrijwel elke week draagt, rolt het misselijkmakende geluid als een donderwolk door de grote collegezaal. De geluidsboxen die in iedere hoek hangen bezwijken bijna onder de herrie die hij voortbrengt. Ik verdenk Grutte ervan dat hij een microfoontje draagt omdat hij van mening is dat ieder college van hem zo goed opgenomen kan worden en dat iemand het daarna rechtstreeks als een soort mega interessante (not!) Ted Talk richting YouTube slingert. Misschien doet hij dat stiekem zelf wel. Ik blijf tijdens zijn colleges in ieder geval net zo wakker als in een heet bad met drie glazen rode wijn achter mijn kiezen en Barry White op de achtergrond.

Door het knetterharde geluid vlieg ik overeind. Mijn pen blijft heel even plakken aan het beetje kwijl dat zich op mijn wang heeft verzameld en valt dan terug op het uitgeklapte bureaublad voor me. Ik grijp ernaar. Te laat. Ineens is het doodstil in de zaal. De pen rolt van het blad en landt tussen mijn sneakers op de grond. Met ogen die vuurspuwen kijkt de professor me aan. Hij staat wijdbeens op het podium, zijn armen demonstratief over elkaar gevouwen.

Kgggg-kgggg klinkt het luid in de collegezaal door de ruwe stof van zijn mouw die over het microfoontje wrijft. Als hij de lesstof zo zou kunnen brengen dat het ons mogelijk meer boeit dan wat er letterlijk in ons lesboek gedrukt staat, dan had hij die kunstmatige versterking van zijn verbale onvermogen niet nodig.

De hoofden van een paar medestudenten draaien om en kijken naar mij. Alexia – het zou me niet verbazen als haar ouders haar naar Alexis uit Dynasty hebben vernoemd – drukt demonstratief haar handen tegen haar oren, terwijl ze me met grote ogen aankijkt. Haar wenkbrauwen zijn verwachtingsvol opgetrokken en haar mond is vertrokken tot een boosaardige, zelfingenomen grijns. Het is natuurlijk superinteressant wanneer professor Grutte weer iemand heeft uitgezocht als het pispaaltje van de dag. En wat fijn dat zij het zelf niet is. Alexia is het nooit. Of het nou komt door haar eeuwige geslijm of door het feit dat ze nooit een onvoldoende haalt, ik weet het niet. Misschien is het wel haar suikerzoete glimlach. Die glimlach brengt iedere mannelijke docent, met wat meer gevoelens voor vrouwen dan Grutte, aan het twijfelen of de erecode om niks met een studente te beginnen het wel waard is om een flirtende Alexia professioneel te blijven negeren. Ze krijgt het in ieder geval voor elkaar dat zij nooit te kakken gezet wordt ten overstaan van een volle collegezaal.

‘Is het niet interessant genoeg voor u, mevrouw Loekman?’

Snel ga ik netjes rechtop zitten en veeg het laatste restje spuug van mijn wang terwijl minstens vijftig paar ogen me aanstaren, hoopvol wachtend op een snedig antwoord. Dat antwoord gaat vast een veel boeiender discussie opleveren dan de laatste vraag die ik ergens vaag in mijn onderbewustzijn hoorde – over het ontduiken van belastingen door grote multinationals.

In mijn droom zat ik op het strand van zo’n tropisch belastingparadijs. Timo zat in het warme zand naast me. Zijn rug rustte tegen de stam van een palmboom, mijn hoofd lag op zijn schoot. Hij tokkelde wat op zijn gitaar en humde zacht ‘Perfect’ van Ed Sheeran terwijl mijn hand over de binnenkant van zijn dij wreef, onder de stof van zijn zwemshort door. Zijn huid was warm door de zon die uitbundig scheen en nog een beetje vochtig van het zwemmen na onze vrijpartij van die ochtend. Hij stopte even met spelen, schonk me een oogverblindende, ondeugende glimlach, legde zijn gitaar neer en boog opzij. Een paar seconden later hield hij een uitgeholde kokosnoot met een melkwitte vloeistof erin vlak bij mijn mond. Ik rook de zoete geur van rum met kokos en sloot mijn lippen om het rietje om een grote, bedwelmende slok van de cocktail te nemen. Net toen ik een beetje pina colada op mijn kin voelde druppelen, kwam de tropische donderwolk over zee aanrollen en schoot ik wakker uit mijn dagdroom. De pina colada was mijn kwijl.

‘Het is héél erg interessant. Gaat u vooral verder, professor Grutte,’ zeg ik zacht en ik voel dat het bloed vanuit mijn hals omhoogkruipt en mijn wangen rood kleurt. Vanwege Grutte, maar ook doordat ik in slaap ben gevallen tijdens zijn college. En die stomme droom. Stom omdat ik niet eens weet of Timo wel gitaar kan spelen. Stom omdat we nooit samen op een tropisch eiland zullen zitten. Stom in het kwadraat. Sommige dromen blijven echt bedrog.

Hij tikt met een vinger tegen zijn kin. Tap, tap, tap, klinkt het door de luidspreker en een wee gevoel trekt een spoor door mijn onderbuik, de plek waar zojuist een veel beter gevoel zat.

‘Wat was mijn laatste stelling?’

Ik probeer de golf van misselijkheid die steeds sneller opkomt te onderdrukken en druk mijn hand tegen mijn maagstreek. Mijn hersens maken veel te langzaam de overgang van een lodderige, half comateuze droomstand waarin ik klaar was voor een nieuw partijtje rollebollen in de branding met Timo naar standje hoe-overleef-ik-aan-de-schandpaal-genageld-worden-bij-een-college-Fiscaal recht-van-professor-Grutte.

Ik schraap mijn keel. Onder de zool van mijn sneaker rolt de plastic Bic als een malle heen en weer over de grond. Met mijn hand op mijn bovenbeen maan ik mijn been tot rust, zodat ik niet een nóg groter spektakel van mezelf maak. Ik pak hem zo wel op, als niemand meer naar me kijkt.

‘Ik… Ik, eh, dat ook internationale bedrijven belasting moeten betalen in het land waar ze hun spullen aan de man brengen en niet waar ze op papier gevestigd zijn?’ verzin ik snel. Die stelling is het stokpaardje van Grutte en hij heeft vandaag ongetwijfeld ook weer iets in die trant gezegd.

Hij gromt een beetje, het klinkt weer als een naderende onweersbui, maar nu eentje die zich op een veilige afstand van een kilometer of tien bevindt. Ik voel me heel even niet langer een wandelaar met een paraplu in een open veld die geen idee heeft waar ze zo snel kan schuilen voor de bliksem die onverwachts boven haar hoofd is losgebarsten. Timo, die twee rijen onder me zit, geeft me een knipoog en steekt met een vette grijns op zijn gezicht twee duimen voor zijn borst op. Omdat hij half omgedraaid in zijn collegebank zit, ziet Grutte het gelukkig niet. Godzijdank lijk ik in de goede richting te zitten met mijn antwoord.

‘Hmpf, hmpf,’ klinkt het, ietwat verbaasd – of is Grutte juist trots dat ik eindelijk iets opgestoken heb van zijn colleges? Hij werpt me nog een laatste blik toe. Zijn irritatie om mijn… nou ja, tijdelijke geestelijke afwezigheid zullen we het maar noemen, heeft het dus gewonnen van de blijdschap dat ik kennelijk het juiste antwoord heb gegeven. Hij likt aan het topje van zijn wijsvinger, slaat een bladzijde van het boek dat voor hem op de katheder ligt om en gaat op monotone toon verder waar hij gebleven was.

Mijn medestudenten draaien zich teleurgesteld weer om. Alexia laat met een onbevredigende blik op haar mooie gezicht haar handen van haar oren zakken. Ze slaat het kraagje van haar zachtroze Lacoste-polo omhoog, trekt haar vestje recht en draait zich dan met een laatste nuffige blik ook weer richting Grutte. De rel die ze verwachtte en die het slaapverwekkende college wat op had kunnen leuken, lijkt met een sisser af te lopen.

Ik kijk in mijn schrift. De laatste aantekeningen die ik gemaakt heb, zijn in een wolkje met blauwe randen veranderd door het plasje speeksel dat uit mijn mondhoek is gelopen tijdens het tukje dat ik zojuist gedaan heb. O god, ik heb toch hopelijk geen geluid gemaakt? Heb ik gesnurkt, merkte Grutte me daarom op? Mijn broer Sam pest me er vaak mee dat ik van die rare geluiden maak als ik droom. Ik heb heel levendige dromen en blijkbaar maak ik er in mijn slaap bijpassende geluiden bij. Ik ben een soort levend hoorspel. Heb ik net gekreund? Of meegezongen met het lied dat Timo op zijn gitaar speelde? Ik voel dat het bloed in mijn nek weer omhoogkruipt. Met de mouw van mijn shirt over mijn hand getrokken, dep ik het kwijl voorzichtig weg. Blij dat mijn lange haar voor mijn gezicht valt wanneer ik mijn hoofd buig, en het de rode vlekken van gêne op mijn wangen verbergt.

Wanneer ik daarmee klaar ben, veeg ik een pluk van mijn lange haar dat ook een beetje klam is geworden achter mijn oor en zak verder onderuit. Het liefst zou ik oplossen, vloeibaar worden en als Barbapapa onder de deur van de collegezaal door glibberen om zo snel mogelijk te verdwijnen. Deze hele studierichting is zo hemeltergend geestdodend dat ik er vandaag helemaal geen energie voor kan opbrengen om aandachtig te luisteren.

Het is maandagmorgen en het is veel te laat geworden gisteren. Het festival was veel later dan gepland afgelopen. Tussen de talloze coverbandjes had veel te veel tijd gezeten om het podium leeg te kunnen maken en een nieuwe set op te bouwen. Tot overmaat van ramp kregen ze bij het laatste optreden, dat de uitsmijter van het festival had moeten zijn, het geluid niet in orde. De trommelvliezen van de honderden bezoekers klapten bijna van de oorverdovende herrie toen de bassist zijn elektrische gitaar in de versterker plugde. Ik heb nog steeds een piep in mijn oor, merk ik als er in het monotone betoog van professor Grutte eindelijk weer eens een stilte valt.

Nadat de optredens gisteravond afgelopen waren, kwamen de festivalbezoekers nog massaal wat te snacken halen bij de foodtrucks. Bijna iedereen was uitverkocht. Tinus had geen druppel ijs meer over, iedere aardappel bij de Biologische Boeren-frietkraam van Lena en Rowèn was geschild, gefrituurd en verkocht, de vegan flammkuchen van Levi en Nora waren als eerste op en al het Indonesische eten dat Sam en ik bij ons hadden, was ook schoon op. Tot op het laatste gekookte ei aan toe. Op weg naar huis moesten we even langs McDonald’s.

Dat was het geheimpje van Sam en mij. Mijn vader zou een rolberoerte krijgen als hij zou weten dat we met de foodtruck naar de McDonald’s waren gegaan. Ter verdediging: op een zondagavond is het rond middernacht zelfs bij de McDonald’s waar wij altijd heen gaan niet al te druk. En we parkeren de foodtruck altijd netjes achteraf op het parkeerterrein. Hij past niet door de drive-thru, had Sam een tijd geleden al ontdekt.

Qua inkomsten was het festival een succes, maar ik lag veel te laat in bed. Het was rond elf uur voordat we alles opgeruimd, schoongemaakt en ingepakt hadden en na ons bezoek aan de grote gele M kwamen we pas ver na middernacht thuis, waar pap en mam ons ongeduldig op stonden te wachten. Pap wil altijd een uitgebreid verslag van de dag. Of hij nou al in zijn pyjama zit of niet.

Mijn mobiel trilt. Behoedzaam til ik met twee vingers mijn mobiel uit de zak van mijn jasje. Een berichtje van Timo haalt me uit de herinneringen aan het festival dat gisteravond laat eindigde.

Voel eens aan je wang.

Met mijn vingertoppen betast ik mijn wang. Ik voel een inkeping. Gegeneerd zak ik nog een beetje verder onderuit, ik lig nu bijna languit in de collegebank. Schuilend achter de brede rug van de student die in de rij voor me zit, zet ik stiekem de cameramodus van mijn mobiel aan. Ik draai het beeld en krijg mijn eigen zweterige hoofd te zien. Wanneer ik zie dat er een rode streep over mijn wang loopt waar ik op mijn balpen gelegen heb, met een nog feller rood streepje waar de dop van de Bic zat, ontsnapt er een kreun aan mijn lippen. Fanatiek begin ik over mijn wang te wrijven met als resultaat dat nu mijn halve gezicht zo rood wordt als de penafdruk. Ik zet mijn camera weer uit en stop mijn telefoon terug in mijn zak voordat Grutte het ziet en me daar ook nog een keer publiekelijk over terechtwijst. Met mijn hand tegen mijn koon gedrukt en de slaap krampachtig verbijtend, zit ik het geestdodende college uit. Na afloop maak ik me zo klein mogelijk en glip als een volleerde insluiper de zaal uit, zo dicht mogelijk langs de muur bewegend.

‘Zware nacht?’ klinkt de diepe stem van Timo naast me en hij tikt me met zijn schouder vriendschappelijk aan.

‘Best wel zwaar, ja,’ geef ik toe en even voel ik het bloed weer naar mijn konen stromen omdat ik niet wil dat Timo denkt dat ik een heftige nacht heb gehad omdat… of nou ja, je weet wel, die scène op dat tropische strand.

Timo is mijn favoriete… medestudent zullen we maar zeggen. Altijd vrolijk, geïnteresseerd in anderen en hij lijkt met het grootste gemak door de stof heen te vliegen, want hij heeft alle tentamens tot nu toe met cijfers boven de acht gehaald. Zijn vader is staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en hij wordt zelf vast ooit ook een bekende politicus, daar ben ik van overtuigd.

Timo is een van de weinigen die weet dat ik samen met mijn broer Sam in de weekenden de foodtruck Saté Sam run. Buiten zijn prijzenswaardige karaktereigenschappen heeft Timo nog wat flinke extra bonuspunten: zijn uiterlijk. Hij heeft felblauwe ogen, blond haar dat alle kanten opspringt als het wat langer is, zoals nu, en in de zomer heeft hij een stel superschattige sproetjes naast zijn neus. Hij is een halve kop groter dan ik en stevig gebouwd, met brede schouders en gespierde armen. En dat zonder op een Russische kogelstoter te lijken of iedere vrije minuut in zijn leven in de sportschool ijzer te pompen. Kortom, hij is mijn tegenpool, qua uiterlijk. Door mijn Indonesische roots heb ik dik, donker haar en diepbruine ogen. Mijn bouw is vrij tenger, net als die van mijn moeder. Als ik maar half zo onverzettelijk en sterk zou zijn als zij, is die slanke bouw van ons misleidend.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar heel stiekem heb ik weleens bedacht hoe een baby van Timo en mij samen eruit zou zien. Prachtig, vermoed ik. Blauwe ogen en een bos dik donker haar, waarschijnlijk, een van de zeven schoonheden. Onze nazaat zou een koffie-met-melk-kleurige huid hebben, slim zijn (Timo) en creatief (van mij). Mooier dan onze baby zouden ze niet gemaakt worden. Natuurlijk heb ik niemand verteld dat ik met een app waar je twee foto’s in moest voeren, heb gekeken wat de combinatie van onze genen zou opleveren. Dat resultaat, een soort volwassen baby met mijn haar en lippen en Timo’s voorhoofd en scherpe neus, zag er trouwens best een beetje eng uit.

Zoals gezegd, heb ik dus wel vaker rare dromen. Want niet alleen door ons uiterlijk zijn Timo en ik tegenpolen. Ook onze afkomst, ambities, vrienden, familie en alles wat je nog meer kunt verzinnen, zouden niet verder van elkaar af kunnen liggen.

Ik moet er persoonlijk niet aan denken om in de politiek te zitten, dat zou vast de kortste carrière ooit worden. Het is heus niet zo dat ik altijd alles wil zeggen wat ik echt vind – wat natuurlijk in de politiek al helemáál niet kan. Als ik dat zou durven, dan zou ik niet eens deze studie volgen. Ik zou in politiek Den Haag dood gaan van verveling met alle regeltjes en wetten die gelden en alle stukken die je voortdurend moet lezen… Ugh.

En met alle fantasie van de wereld zie ik Timo geen Indonesisch specialiteitenrestaurant bestieren of een rondreizende foodtruck managen. Mijn dagdromen blijven voor altijd dromen. Timo maakt dat ik het nog enigszins uithoud hier op de uni.

‘Festivalletje laat geworden?’

Ik knik opgelucht om de ontsnappingsroute die de vraag me biedt. Timo en het grootste deel van onze medestudenten bevinden zich liever aan de goede kant van de horeca: die waar ze bediend worden. De meesten krijgen een flinke toelage van hun ouders of melken ome DUO uit in de wetenschap dat ze met hun toekomstige Belangrijke Banen de aflossing van de opgebouwde studielening als een lachertje kunnen beschouwen. Ik betaal de helft van mijn studie uit het loon dat ik krijg voor de weekenden waarin ik samen met Sam met de foodtruck op pad ben – in de zomer veel meer dan in de herfst en de winter – en de andere helft leggen mijn ouders bij. Zo hebben zij dat bepaald. Ervan uitgaand dat zakken voor tentamens en een bindend negatief studieadvies krijgen geen optie is. Verder geen druk, hoor.

Ik hijs mijn rugzak op mijn rug en bid dat mijn wangen inmiddels weer hun normale, lichtgetinte kleur terug hebben.

‘De techniek liet nogal te wensen over, dus de optredens liepen allemaal enorm uit. Ik was pas na één uur thuis en eenmaal in bed kon ik niet slapen. Ik heb het drie uur zien worden.’

‘Dan is het niet verwonderlijk dat je in slaap valt bij Grutte. De man brengt het ook met een elan alsof hij een toespraak houdt bij een begrafenis van een honderdjarige verre oudoom die zijn leven lang bibliothecaris was.’

Ik proest. Als ik zie dat Grutte ons met een boze blik passeert sla ik snel mijn hand voor mijn mond en trek een ernstig gezicht. Ik buig naar Timo toe. Hij ruikt heerlijk fris, zoals altijd. Naar Axe en naar schone kleding die met een wasverzachter gewassen is. Ik heb het idee dat ik altijd naar de grondnotenolie waar Sam de grilplaat mee invet ruik, al weet ik dat dat echt niet zo is. De lucht waar ik thuis en in de foodtruck altijd mee omringd ben en waarvan ik het idee heb dat het zich in iedere porie van mijn lijf heeft gevestigd, is ongewild deel van me geworden, hoe hard ik ook schrob en scrub onder de douche.

‘Zou hij het gehoord hebben?’ fluister ik en ik trek mijn lippen naar beneden.

Timo maakt een wegwerpgebaar. ‘Pff. Als hij het gehoord heeft: big deal. Maak je niet druk. Mijn vader maakt als oud-student elk jaar een flink bedrag over aan de uni. Grutte weet dat wij vrienden zijn.’

‘Zou dat echt zo werken?’ vraag ik verbaasd.

Timo slaat zijn arm om mijn schouders. ‘Mijn geweldige cijfers zijn natuurlijk wél helemaal eerlijk gehaald. Maar ja, Moontje, het gaat er inderdaad in deze wereld niet om wat je kúnt, maar wie je ként.’ Met zijn wijsvinger tikt hij op mijn neus. ‘En nu gaat deze jongen jou op een flinke bak koffie bij de Starbucks trakteren, zodat je die mooie oogjes van je de rest van de dag open kunt houden.’

Het vestigen van een Starbucks hier op de campus is een van de beste dingen die hier de laatste jaren gebeurd zijn. Jammer genoeg zijn ze niet 24 uur per dag open, ik weet zeker dat er hier dan ’s nachts ook studenten zouden zitten die hunkeren naar een cafeïnekick. Of misschien is het juist wel goed dat de zaak dan dicht is, dan slapen we af en toe tenminste nog een paar uurtjes.

Timo vraagt niet wat ik wil: een cappuccino, gemaakt van een dubbele espresso, met één klontje suiker. Zolang deze koffiezaak hier zit, neem ik al hetzelfde. Timo drinkt het inmiddels ook, maar dan met drie klontjes suiker. Dat lijkt hem niks uit te maken, dik wordt hij er toch niet van.

Berend, een van onze medestudenten die hier in zijn vrije uren werkt, steekt zijn vinger in de lucht als hij ons opmerkt. ‘Hé Timo, Ramona!’ Hij gebaart met een knik van zijn hoofd naar een tafeltje in de hoek dat nog vrij is.

Ik schuif met een dankbare blik tussen de tafel en de bank en Timo gaat tegenover me zitten. We leggen onze rugzakken op de vrije stoel. Bijna meteen klinkt er een kort fluitje van Berend, zijn teken dat onze koffie klaarstaat. Ik weet niet hoe het komt, Timo heeft van nature bij een hoop mensen automatisch een streepje voor, waardoor dingen zonder vragen gebeuren.

Aan de zijkant van de balie staan onze bekers klaar. Berend heeft ze op het dienblaadje gezet en er twee muffins bij gelegd. Timo haalt zijn creditcard langs het apparaatje en Berend knipoogt naar hem, terwijl hij verdergaat met het bedienen van de studenten die netjes in de rij staan te wachten.

‘Stuur je een Tikkie?’ vraag ik en ik pak de beker van het blad af.

‘Ja, doe ik,’ antwoordt Timo. Ons vaste toneelstukje, ik weet dat hij het toch niet doet, maar ik moet het van mezelf altijd vragen. Zolang als we bevriend zijn, heeft hij me nog nooit ergens voor laten betalen. In het begin baalde ik er enorm van en probeerde ik ook voor hem te betalen, maar als dat eindelijk een keer lukte, maakte hij het bedrag kort daarna toch weer aan mij over. Soms voel ik me er ongemakkelijk onder, het benadrukt het verschil dat er tussen ons is, al doet Timo zijn best om dat niet zo te laten lijken. Hij vindt het gewoon leuk om anderen te laten meegenieten van de bevoorrechte positie waarin hij zich als kind van rijke ouders bevindt: geen studieschuld en geen zorgen om geld. De ene keer gaat dat me gemakkelijker af dan de andere.

Ik trek de deksel van de beker, leun achterover en neem voorzichtig een slokje van de sterke koffie en het koele, romige melkschuim. Die combinatie is verrukkelijk. Ik zucht tevreden. ‘Heerlijk. Hier was ik echt aan toe. Wat een gênante vertoning net bij Grutte, ik schaam me dood.’

Timo grijnst en wuift mijn bezwaar met een gebaar van zijn hand weg. ‘Welnee, dat overkomt de beste van ons weleens. Al is het meestal op een vrijdagochtend, als we op donderdagavond al het begin van het weekend ingeluid hebben.’ Hij leunt iets voorover en wiebelt met zijn vingers naar me, een teken dat ik naar hem toe moet komen.

Met opgetrokken wenkbrauwen buig ik mijn bovenlichaam naar hem toe, terwijl ik koortsachtig probeer te verzinnen wat er nog meer mis kan zijn. Met mijn vrije hand ga ik snel door mijn haar, zit dat nog in slaapstand? Staat er een pluk rechtovereind? Timo trekt een mondhoek op en dat sexy lachje zorgt ervoor dat de stuiterbal in mijn maag nog een paar keer heen en weer pingpongt. Lijdzaam sluit ik mijn ogen, in afwachting van wat hij gaat doen. Dan voel ik dat hij met zijn duim vlak langs mijn onderlip strijkt. Het tintelt, alsof ik met mijn tong aan een batterij lik.

‘Je zit weer eens te kliederen, Loekman,’ klinkt het lief.

Net op tijd doe ik mijn ogen open om te zien dat er een klodder melkschuim op zijn duim zit en dat hij die tussen zijn lippen duwt en het schuim oplikt. Ik kijk naar zijn lippen, die vol zijn, altijd een beetje glanzen en die hem een ondeugend tintje geven. Hoe vaak heb ik al gedroomd over die lippen op de mijne? Zou hij zacht en teder zoenen of juist hard en fanatiek? Of allebei? Hij kan het vast heel goed. Beter dan ik. Natuurlijk heb ik met jongens gezoend, maar nog nooit met een jongen die ik zo graag wilde als dat ik Timo wil. Dat zoenen van ons: dat gaat alleen in een ander universum gebeuren. Wanneer Pasen en Pinksteren op één dag vallen. Daar waar het zilveren hagelslag sneeuwt in juni en er roze eenhoorns aan de voet van de regenboog wonen.

Dus voordat ik iemand tegenkom die in mijn wereld past, geniet ik stiekem van de ondeugende gedachten die ik over ons tweetjes heb. Niemand kan bepalen wat ik denk.

Ik kan het ook niet tegenhouden, de stuiterbal in mijn binnenste ontploft. Ik heb nog nooit zo graag een klodder melkschuim willen zijn. De ondeugende gedachten dwalen als tintelingen door mijn lijf en voordat ze bij mijn onderbuik komen, zorgen ze voor een heerlijk warm gevoel in mijn borst.

Timo likt met het puntje van zijn tong over zijn eigen onderlip. Mijn keel wordt droog. Ik kan mijn blik niet van hem afhouden. Als hij dat gevoel bij mij met een streling van het topje met zijn duim midden in een volle Starbucks kan veroorzaken, hoe zou het dan zijn als…

Precies twee seconden kan ik van die niet-aflatende dagdromen genieten. Dan klinkt de schelle stem van Alexia door de ruimte en is het korte moment van opwindende magie verdwenen.

‘Timo! Daar zit je.’

Alexia gunt me geen blik waardig. Ze plukt mijn rugzak van de stoel en gooit die samen met die van haar op de bank naast me, en gaat dan op de stoel zitten. Direct trekt ze het dienblaadje waarop de twee muffins nog onaangeraakt staan naar zich toe, plukt met haar perfecte nagels een stuk uit míjn muffin en duwt het in haar perfecte mondje.

‘Lekker.’ Ze likt overdreven langs haar lippen, trekt nog een stukje van het cakeje en schuift de stoel een stukje richting Timo.

Het lijkt verdomme wel alsof ik gewoon niet meer besta!

‘Heb jij deze week tijd om met mij de stof van het tentamen door te nemen? Ik snap iets niet en ik móét deze studiepunten echt halen,’ kweelt ze.

Ik geloof er geen reet van dat zij het niet snapt. Ze wil gewoon aandacht van Timo en als hij die niet geeft, dan pakt ze die zelf wel. Alexia is een vrouw die haar plek opeist, die niet wacht op de kruimels die haar toegeworpen worden. En hoe stom ik haar ook vind, daarin benijd ik haar.

Zonder enige schaamte pakt ze Timo’s beker en neemt er een slok uit. Haar lippenstift laat een rode afdruk op de rand achter. Wanneer ze de beker weer terug op tafel heeft gezet, probeert hij die er met dezelfde duim die net nog over mijn lippen streek af te wrijven. Hij is te beleefd om er iets van te zeggen.

‘Goed. Woensdag na college heb ik wel een halfuurtje, stuur me maar een appje waar je af wil spreken.’

‘Bij mij thuis?’ Haar wimpers fladderen. ‘Fijn, dank je wel, schatje,’ lispelt ze erachteraan terwijl ze uit haar ooghoeken naar me kijkt. Ze doet wel alsof ik lucht ben, maar ze weet donders goed dat ik hier altijd samen met Timo zit en dat zint haar blijkbaar niet. Timo kijkt naar me en probeert daarmee een subtiele hint aan Alexia te geven om af te taaien omdat hij al in gezelschap is. Ze doet alsof ze het niet ziet en eist zijn aandacht gewoon weer op.

‘Je weet hoe belangrijk het voor mijn ouders is dat ik dit jaar mijn studie afrond zodat ik bij mijn vader in de makelaardij kan gaan werken. Als ik er niet goed voorsta, mag ik met de kerst niet mee met de studiereis naar Kitzbühel.’ Bij het woord ‘studiereis’ maakt ze met haar vingers aanhalingstekens in de lucht.

Ze draait op haar stoel naar mij toe en kijkt me aan of ze nu pas voor het eerst ziet dat er iemand tegenover Timo aan tafel zit. ‘Echt zó jammer dat jij niet kunt skiën, Ramona. Je weet niet wat je mist. What happens in Kitzbühel stays in Kitzbühel,’ zegt ze met een veelbetekenende knipoog naar Timo. Ze legt haar hand op zijn schouder, wrijft er even over en staat dan op.

‘Ik app je nog. Tot zondag in ieder geval.’

Ze hangt het hengsel van haar dure leren Cowboysbag over haar schouder en, alsof ze op de catwalk in plaats van in een Starbucks loopt, heupwiegt ze naar buiten.

Zondag? Wat de fuck gaan die twee zondag samen doen?

2.

Justus

Werken aan mijn toekomst (voordat de bom valt)

Doe Maar – ‘De bom’

‘Just! Houd je kop erbij, man! Je gaat veel te snel.’ Gefrustreerd steekt Diederik zijn drumsticks de lucht in.

‘Het nieuwe nummer moeten we kunnen dromen. Het publiek verwacht dit van ons. We moeten knallen! Als we dit zaterdag niet foutloos spelen, word ik gek.’ Yorrit draait zijn ogen theatraal richting het plafond.

Ik weet dat ik het refrein te snel speelde. De band volgt het ritme van mijn gitaarspel en we gingen inderdaad te vlug. Mijn hoofd zit zo vol en als ik niet met mijn volledige aandacht bij de muziek ben, ga ik te snel of te langzaam of raak ik de snaren niet met de juiste intensiteit. Dat is het fijne van zingen en muziek maken: als je helemaal in de flow zit, is er niets anders meer waar je aan kunt denken. Er is niks fijners in de wereld dan dat. Dat zijn de momenten waarvoor ik leef, die zorgen voor het gouden randje om de dagen dat ik speel. En dat is ook wat het merendeel van de beroemde zangers en muzikanten nét een tikkeltje beter maakt dan de rest.

Je kunt onze ziel en zaligheid hóren in onze muziek, in de tonen, in de manier waarop de vingers van pianisten de toetsen beroeren en gitaristen zoals ik de snaren bespelen, alsof ze heet en koud tegelijk zijn. Of dat mijn gitaar een lijf is dat ik voor de eerste keer voorzichtig betast of juist beroer met de passie van twee geliefden die iedere centimeter van elkaars lijf kennen. Ik gooi mijn muziek de zaal niet in om af te wachten wat het publiek ermee wil. Nee, ik neem het aan de hand en laat iedereen eraan ruiken, eraan proeven, alsof de noten die de akkoorden vormen speciaal voor hen gecomponeerd zijn. Dat de teksten alleen voor hen zijn geschreven en de melodie hen omhult als hun favoriete winterjas, waar je op een koude winterdag behaaglijk diep in weg kunt duiken.

Aan de andere kant van het spectrum leeft het tegenovergestelde en roert zich soms het tweekoppige monster. Als je je hoofd er niet bij kunt houden, als die noodzakelijke intense passie ontbreekt, dan is de muziek dus ook flink ruk. Zoals vandaag.

‘Mannen! Opnieuw,’ galmt het luid door onze repetitieruimte. ‘Justus, breng die laatste riff thuis. Je vergat de laatste noot. Geen gehoor.’

Het irritante is dat hij gelijk heeft. Jax – hij heet gewoon Jan, volgens mij – is onze nieuwe manager en hij heeft verstand van muziek, dat moet ik toegeven. Eigenlijk was ik het er niet mee eens dat we hém aanstelden, maar zoals alle beslissingen die wij nemen, was dit een democratisch besluit. Justus: tegen, Diederik en Yorrit: voor. Ons succes groeit ons boven het hoofd en we hebben iemand nodig die alles in goede banen leidt en regelt, zodat wij ons volledig op de muziek kunnen focussen: dáár waren we het in ieder geval allemaal wél over eens.

De eerste single die we uitbrachten, heeft wekenlang in de top tien gestaan en ons optreden in het voorprogramma van Ed Sheeran in de Kuip – de zangeres die zou optreden was geveld door een of ander virus – was een enorm succes. Soms moet je gewoon geluk hebben, al was het natuurlijk retesneu dat een collega tandenknarsend in haar bed lag en moest toezien hoe wij de show in het uitverkochte voetbalstadion stalen.

Onze volgers op Instagram groeiden in een paar weken van elfhonderd naar bijna honderdduizend en de clip van onze eerste hit is inmiddels al bijna een miljoen keer bekeken. Toen Diederik vlak voor het optreden bijna een paniekaanval kreeg en in de hoek van het podium in een plastic boterhamzakje zat te hijgen omdat a: de mannen van de techniek van alles aan hem vroegen waar hij het antwoord niet op wist, b: hij zijn favoriete hoedje kwijt was, en we, c: een stadion gevuld met dertigduizend joelende mensen voor ons zagen, besloten we dat we het veel professioneler aan moesten gaan pakken.

Via via was er iemand die Jax aanbeval, en de band die Jax tot dat moment begeleidde had net voor een sabbatical van minimaal een jaar de handdoek in de ring gegooid. Qua timing kwam het perfect uit. Jax is bekend in ons wereldje, hij heeft een hoop connecties die mogelijkerwijs iets voor ons kunnen betekenen en netwerken doet hij goed, dat moet ik hem nageven. Het is makkelijker om iemand te hebben die zonder enige gêne en op de juiste momenten aan de juiste mensen vertelt hoe geweldig we zijn en dat ze iets missen als ze ons niet boeken, dan dat we dat zelf moeten doen.

Als eerste ging Jax aan de slag met het vormen van een vast begeleidingsteam. Dus nu hebben we onze eigen ploeg die het geluid en het licht regelt en we huren een vaste ploeg podiumbouwers in als we op een groter podium spelen. En dan is er dus Jax zelf, die alle publiciteit regelt, de onderhandelingen voert en de optredens boekt.

Vanaf het begin af aan liggen Jax en ik elkaar niet al te best. Ik denk dat hij een vermoeden heeft van het geheim dat ik met me meedraag. Maar hij is de laatste persoon op aarde met wie ik dat zou bespreken. Hij is goed in wat hij doet, op Instagram blijven de volgers toenemen, hij heeft een optreden bij Radio 538 geregeld en volgende week staan we weer op een groot festival. Ik doe wat ik het allerliefste doe: muziek maken. Maar het lijkt nu opeens alsof ik met de snelheid van het licht volwassen ben geworden en acuut allerlei ingewikkelde en belangrijke beslissingen moet nemen, waarvan ik eerst niet eens wist dat ze genomen moesten worden. Just Did It! moet een strategie hebben, een toekomstvisie en een imago – waar we volgens Jax hard aan moeten werken om dat ook naar de buitenwereld uit te stralen. Ik heb al moeite genoeg met mijn eigen imago.

‘Een stip aan de horizon’ noemt Jax het. En ‘piketpaaltjes slaan’. Ugh.

Hij lijkt wel een politicus af en toe.

Alleen wanneer het me lukt mezelf af te sluiten voor al die bijzaken en me in de magie van de muziek kan onderdompelen, lijkt alles eromheen automatisch te vervagen, in ruis te veranderen. Dat gebeurt niet zo vaak meer, tegenwoordig.

We maken al muziek samen sinds onze tienerjaren en samen vormen wij Just Did It! Voel je al waar de naam van onze band vandaan komt? Onze moeders waren gek van Doe Maar en op een avond bedacht de mijne deze briljante naam. Just Did It!: Justus, Diederik en Yorrit.

Yorrit is de wilde, jonge hond die voor ieder tof idee of maf plan van een willekeurige leuke chick openstaat. Jax ziet het met lede ogen aan. Niet Yorrits avontuurtjes met het vrouwelijke geslacht, nee, dat vindt hij volgens mij prima. Sterker nog, volgens mij geniet hij bijna net zo hard van de sterke verhalen die Yorrit vaak heeft. Dan hangt onze manager aan zijn lippen, als een hongerige hond die een koekje voorgehouden wordt – hij zit nog net niet te kwijlen. Alles wat Yorrit onderneemt en wat potentieel gevaarlijk is voor het voortbestaan van de band, zoals dat bungeejumpen van een misselijkmakend hoge brug ergens in Spanje vorige maand, of een rondje op een van de crossmotors na ons optreden op de Zwarte Cross – daar wordt Jax niet blij van en dat laat hij duidelijk merken ook.

Diederik is grappig, van nature iets rustiger, maar ook niet vies van vrouwelijk schoon. Voordat hij bekend werd, had hij al niet overdreven veel problemen om een leuke vrouw aan de haak te slaan, maar nu hoeft hij helemaal geen moeite meer te doen. Het hoedje van Died is zijn mascotte geworden. Zijn houvast, zijn bijgeloof. Het ding wordt met alle egards behandeld, heeft zijn eigen plek in de tourbus en als hij kwijt is, dan breekt de pleuris uit.

Ik adem diep in en probeer me te focussen op mijn dierbaarste bezit: de speciaal voor mij gemaakte elektrische gitaar. Een Fender. Hij is hoogglans wit met een hals van licht esdoorn. De zacht lederen band in mijn nek voelt als een tweede huid, alsof hij daar altijd al gehangen heeft. Een cadeau van mijn ouders. Het mooiste dat ik ooit van hen gekregen heb. Ook het duurste, maar voor mij was dat niet het belangrijkste. Door dat cadeau gaven ze impliciet hun toestemming om mijn dromen na te jagen, hoe wispelturig en onzeker de artiestenwereld ook is. Ik leg geen basis voor een toekomst zoals ik die zou hebben met een studie. Maar ik wil ook helemaal geen baan die ik tot mijn pensioen zou kunnen volhouden. Ik ben muzikant en ik voed me met het succes en de waan van de dag. Voor zolang het duurt.

Vijf jaar heb ik mezelf de tijd gegeven om te kijken of ik kan rondkomen van wat ik het liefste doe. Zo niet, dan ga ik een ‘echte’ baan zoeken. Geen idee wat voor een baan dat dan zou moeten zijn, mijn muziek is altijd het belangrijkste geweest in mijn leven. Als ik eraan denk dat ik mijn dagen zou moeten slijten in een vierkant hok, midden in de stad, vol met mensen die ieder weer hun eigen vierkante meters in zo’n groter hok hebben, vliegt het me aan. De hele dag praten en bellen en vergaderen en op een toetsenbord in plaats van op een keyboard rammen… Ik krijg er nu al rillingen van. Daarom moet ik dit doorzetten, koste wat het kost. Ook al moet ik mezelf verloochenen. Twee jaar zijn er nu voorbij.

Nog liever dan op de Fender speel ik op mijn akoestische gitaar, maar grote optredens zonder elektronische versterking is natuurlijk niet te doen. Bij Jax heb ik al aangegeven dat ik aankomende winter ook graag in kleinere theaters zou willen spelen, dicht bij het publiek. De interactie met de fans in kleine zalen vind ik het fijnst. Met mijn eigen ogen kunnen zien wat onze muziek bij mensen teweegbrengt. Inspelen op de sfeer in de zaal. Willen ze dansen? Deinen? Meezingen? Elkaar vasthouden en de liefde voelen stromen? Improviseren, afwijken van het plan en de gebaande paden: daar hou ik van. Jax is daar niet van, dat heb ik al gemerkt. Hij krijgt het op zijn zenuwen als we iets anders doen dan afgesproken. Een plan is een plan. Spelen in stadions met een deinende, golvende mensenmassa van tienduizenden fans en een strak geregisseerde show met coole lichteffecten en de hele rambam is natuurlijk ook vet, maar spelen in kleine zalen geeft me vleugels. Ik hoop dat hij er iets mee doet. Hij heeft nog een paar maanden, het moet eerst nog zomer worden. Het festivalseizoen staat voor de deur.

‘Ben je er weer bij, Just?’ klinkt het bijna boos uit zijn mond.

Ik haat het als hij me Just noemt. Jax mag mijn naam niet afkorten.

‘Justus, Jan,’ mompel ik.

‘Wat zei je, ik verstond het niet?’ vraagt Jax bozig, met zijn hand drukt hij zijn oorschelp naar voren.

‘Rustig, man,’ zeg ik nu luider, ietwat bozig.

Hij klapt zijn mond dicht als hij een langgerekt ‘ooooowwwkéééé’ heeft laten horen. De uitdrukking op zijn gezicht belooft niet veel goeds. Voor zover zijn gezicht nog expressie uit kan drukken – volgens mij heeft hij met wat minder goed gemikte prikjes zijn rimpels geprobeerd weg te laten werken. Zo probeert hij het leeftijdsverschil tussen ons en hem voor de buitenwereld te verdoezelen. Wanneer hij fronst, beweegt slechts de helft van zijn voorhoofd. En hij fronst nogal vaak. Net als het rollen met zijn ogen.

Diederik grinnikt en roffelt met zijn sticks op de snaredrum. Hij zet zijn hoedje scheef op zijn hoofd en roept: ‘Wat zeg je nu, ome Willem!’

Jax’ gezicht ontspant, deels, en een voorzichtige grijns verschijnt. Het zou me niet verbazen als hij vroeger echt naar De film van ome Willem heeft gekeken.

Diederik zet zijn hoedje weer recht. Met dit subtiele – niet al te subtiele – intermezzo heeft hij voor heel even de grote roze olifant de kamer uit gejaagd. Ik concentreer me, zet mijn vingers op de snaren en speel vlekkeloos het intro van ons nieuwe nummer, ‘Crazy Love’. Bij het refrein slik ik, knijp mijn ogen dicht en probeer de tekst te voelen die ik moet zingen:

She was strollin’ round our street

Could not take my eyes of her

The music was playing in my ears

And her hips were swaying to that beat

Is she listening to the same show?

This DJ is turning up the pace

Her grey silky skirt begins to sway

As she’s startin’ walking faster now

Left right, left right

Oh, she is hypnotizing me

Left right, left right

Oh lord, how can this be?

Left right, left right

Oh, my mind is drifting away

Left right, left right

Oh, insanity is here to stay

On the corner she stops and turns

I’m getting down on one knee

Oh girl, please, please marry me?

Try to ignore how her laugh burns

Her smile is lightening up the street

Maybe go for coffee first?

My hips are now touching hers

As she pulls me to my feet

Left right, left right

Oh, she is hypnotizing me

Left right, left right

Oh lord, how can this be?

Left right, left right

Our bodies move in the same way

Left right, left right

Oh, our insane love is here to stay

Jax schudt zijn hoofd en maakt er afkeurende klak-klak-klak-geluidjes met zijn tong bij. ‘Ik vóél het niet, Justus. Je zingt de woorden wel, maar ik voel ze niet.’ Hij grijpt zijn zakie vast. ‘Hier moet ik ze voelen! Niet hier.’ Zijn wijsvinger verhuist naar zijn slaap.

Het irritante is, hij heeft een punt, al zou ik liever zeggen dat je de muziek in je hart moet voelen en niet in je kruis. Ik wil niet aan het kruis van Jax denken. Ik schraap mijn keel. Laat mijn vingers nog eens over de snaren glijden terwijl ik mijn ogen dichtknijp. Left right, left right. Niet nadenken over de woorden. Niet nadenken over de noten. Die komen vanzelf. Voelen, niet denken. Het is echt een tof nummer en na een dag lang jammen en schaven en sleutelen hebben we het ritme en het refrein supergoed staan. Yorrit en ik doen tegelijk een sexy beweging met onze heupen – een jonge Elvis is er niets bij – als we het refrein zingen. Ik weet zeker dat onze vrouwelijke fans uit hun dak gaan als ze het horen en ons erbij zien dansen. Nu nog het nummer beléven. Onze fans moeten geloven wat we zingen. En ik ook.

‘Sorry, mensen. Jax heeft gelijk,’ pers ik eruit. ‘We doen het nog een keer. Ietsje zachter ditmaal, zodat ik mezelf kan horen zingen.’ Ik pak de microfoon vast en buig hem naar me toe zodat hij precies op de goede hoogte staat. Ik kijk naar mijn vingers op de snaren, maar dat is meer een houding dan dat het nodig is. Ik kan met mijn ogen dicht spelen, zoals een blinde braille leest. Ieder nummer dat ik hoor, kan ik bijna feilloos naspelen. Op school was ik nooit een hoogvlieger, maar als het om muzieknoten gaat lijkt het alsof ze automatisch ergens opgeslagen worden en het dekseltje vanzelf opengaat wanneer het nodig is. Als ik in de juiste flow zit, glijden mijn vingertoppen over de snaren alsof ze een eigen leven en een eigen wil hebben, ik hoef ze niet eens te sturen. Ik neem een diepe teug adem en zet een toon lager in. She was strollin’ round our street…

Uit mijn ooghoeken hou ik onze manager in de gaten. Jax heeft zijn armen over elkaar geslagen en houdt zijn kin tussen zijn duim en wijsvinger vast alsof zijn hoofd te zwaar is voor zijn romp. Hij heeft een verwassen T-shirt aan van een Rolling Stones-tour van een eeuw geleden. Het zwart van het shirt is inmiddels een vale tint verwassen grijs geworden en het vormeloze katoen bedekt de buik die boven zijn te strakke leren broek uitkomt maar nauwelijks. Tussen twee riemlussen hangt een gouden ketting, wat op zijn leeftijd niet stoer of hip is, maar eigenlijk alleen maar heel sneu. Ik ben helemaal pro eigen kledingkeuze en dat iedereen aan moet kunnen wat hij leuk vindt, maar het ziet er niet uit, die spillebenen en dat ronde lijf erboven. Ik zal bij gelegenheid eens voorzichtig peilen of we geen styliste nodig hebben. En die mag dan bij hem beginnen.

Ik schud hard mijn hoofd om het beeld van mijn netvlies te krijgen en concentreer me op het nummer. Deze versie voelt vanaf het begin alweer een stuk beter dan de vorige, maar na afloop staat zijn gezicht nog steeds op onweer.

‘Morgen gaan we verder. Totdat we het kunnen dromen en ik elk woord, elke noot, elke riff en elk akkoord tot in mijn ballen kan voelen.’ Jax grijpt weer in zijn kruis. Michael Jackson keert zich in zijn graf om.

Diederik trekt een raar gezicht achter zijn rug en ik probeer mijn lachen in te houden. Het lukt niet al te best. Jax werpt me nog een boze blik toe voordat hij zijn leren laarzen richting de uitgang van de oefenruimte stuurt. De driftige stappen klinken hard en hol door in de gang. Twee minuten later is hij blijkbaar van gedachten veranderd en is hij weer terug.

‘Nog een keer!’ zegt hij zichtbaar opgewonden, een vinger in de lucht gestoken.

Mijn vingertoppen doen inmiddels zeer, ik speel altijd zonder plectrum. Zonder iets te zeggen hang ik de gitaar weer om mijn nek, knijp mijn ogen dicht om de muziek beter te kunnen voelen en de aanblikken van een boze Jax buiten te sluiten. Ik speel de eerste akkoorden van ons nieuwe nummer voor de zoveelste keer, maar niet voordat ik er een snoeiharde riff uitgooi. Eentje waar Brian May, de legendarische gitarist van Queen, nog een puntje aan kan zuigen en die Jax tot diep in zijn slappe balzak moet voelen vibreren.

Gisteravond heb ik een nummer gecomponeerd dat ik veel liever zou willen zingen, maar dat gaat meer vragen dan antwoorden opleveren en er is al genoeg om me zorgen over te maken.

Desire bubbling

Like a fresh glass of champagne

It’s only troubling

This feeling I have to deny

It’s like a beer for a drunk

A shot for a junk

I cannot be your high

For what I am, take me

There’s one I can never be

I’m a perfect mess

Nothing more

Nothing less

The mask I wear

Can never be taken down

Almost too much to bear

Always the weird one in town

Thousands of eyes, I want to run

Control, alt, delete, life undone

For what I am, take me

There’s one I can never be

I’m a perfect mess

Nothing more

Nothing less

Don’t wanna be

An Instagram collection

Of picture perfect moments

In a life that is not mine

A life that I want to deny

This is the real me

Sharp as a knife

Unpredictable like the weather

Soft like a bird’s feather

For what I am, take me

There’s one I can never be

I’m a perfect mess

Nothing more

Nothing less

3.

Ramona

Romeo, save me, they are trying to tell me how to feel

This love is difficult, but it’s real

Taylor Swift – ‘Love Story’

Tijdens het tweede jaar van onze studie ben ik weleens bij Timo thuis geweest. Ik worstelde met de leerstof, Timo leek alles met twee vingers in zijn neus tot zich te nemen en weer moeiteloos te kunnen reproduceren wanneer dat gevraagd werd. Soms leek het alsof hij een foto had genomen van het leerboek en die opsloeg, een soort menselijke harde schijf. Ik was het geleerde vaak de dag erna alweer kwijt. Timo bood me aan om de tentamenstof samen door te nemen en we hadden afgesproken dat bij hem thuis te doen. Ik vond het prima, snakte er inmiddels stiekem naar om meer over hem te weten te komen en waar kun je dat nu beter doen dan in iemands natuurlijke habitat?

De meeste van onze medestudenten wonen op kamers, in grote, oude panden gevestigd in lange lanen in Lommerrijk Kralingen of in het levendige centrum van Rotterdam. Timo en ik wonen allebei nog bij onze ouders. Ik in een eenvoudige eengezinswoning in Rotterdam-Zuid. Het is een prima woning voor ons vieren, we hebben allemaal onze eigen kamer, er is niks mis met het huis. Mijn ouders zorgen ervoor dat het huis en de tuin altijd tiptop in orde zijn. Hun ergste nachtmerrie is als mensen iets over hen te klagen zouden hebben. Sam wil liever vandaag dan morgen op zichzelf gaan wonen en ik straks natuurlijk ook, maar met de huizenprijzen van tegenwoordig blijft dat voorlopig een droom.

Nee, dan het huis van Timo! Dat van ons past er minimaal een keer of vijf in. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe ik ontdekte waar hij eigenlijk precies woonde. Met mijn telefoon in mijn hand en Google Maps geopend, liep ik vanaf metrostation Kralingse Zoom richting het adres dat hij me had opgegeven. De route leidde me eerst door een rustig villawijkje, de huizen nog enigszins redelijk in omvang. Opeens stond ik met mijn rug naar de Kralingse Plas voor een enorm hekwerk waarop een aantal camera’s bevestigd waren. Het enorme hek verhulde deels de enorme villa die het omsloot. Zwarte glimmende dakpannen en twee schoorstenen aan de zijkanten van het gebouw torenden erboven uit. De telefoon in mijn hand, mijn mond open, checkte ik het adres nog een keer. Er zat geen naam of nummerbordje op het hek of op een van de hardstenen pilaren die naast de ingang stonden. Dit kon het toch niet zijn? Ik draaide mijn telefoon en mezelf alle kanten op, maar het was duidelijk: dit was het correcte adres en ik stond op de juiste plek. In mijn ooghoeken zag ik iets bewegen. Timo kwam op zijn mountainbike aanfietsen, een zak met in goudkleurige letters het logo van een bekende warme bakker in zijn hand geklemd. De broodjesjuwelier, noemen wij die zaak thuis. Mam bakt ons brood meestal.

‘Hééé, Moontje! Je hebt het gevonden.’ Lachend stak Timo de zak omhoog. ‘Ik ben snel nog een paar verse broodjes voor ons gaan halen. Voor als je trek krijgt van het leren. Onze hersenen gebruiken het meeste energie van ons hele lijf, wist je dat?’

Hij stapte af en liep met zijn fiets aan de hand verder richting het hek. Lamgeslagen door de ontdekking trippelde ik achter hem aan.

‘Mijn pa moest vanochtend in Den Haag zijn. Hij is op de terugweg nog even langs de pier in Scheveningen gereden en heeft vers gerookte zalm van zijn favoriete adresje meegenomen. Een hard bolletje, roomboter en vers gerookte zalm: beter dan dat wordt het niet. Ná een sateetje van Saté Sam dan, bedoel ik, hè,’ was hij zo lief om er met een knipoog en een zachte duw van zijn schouder aan toe te voegen.

Hij haalde een klein apparaatje uit de zak van zijn spijkerbroek, drukte op een knop en het enorme hekwerk gleed met een zoemend geluid open. Ik draaide me om en stopte spontaan een paar tellen met ademen nu ik het landgoed in zijn volle glorie kon bewonderen. Achter het hek bevond zich een cirkelvormig plein met een fontein in het midden. Uit een marmeren beeld van een modern vormgegeven naakte dame met niets meer dan een dunne lap om haar bevallige lijf gebeeldhouwd, spoot een straal water uit haar geheven hand, die precies in het midden van de schaal in haar andere hand landde. Vandaaruit klaterde het met een gezellig geluid terug de vijver in. Kleine vogeltjes namen vrolijk een bad in de schaal. Om de fontein heen lag een cirkel van helderwit grind en daaromheen een grotere cirkel van klinkertjes, met militaire precisie gelegd, die aan beide kanten van het plein uitliep in een in- en uitrit. Aan de zijkanten van de oprijlaan waren perfect symmetrische borders met bloemen in wit en roze tinten. Geen grassprietje of onkruidje te bespeuren. Naast het huis stonden twee enorme cipressen die in de winter vast met duizenden lichtjes verlicht werden. Vrolijk kwetterende vogels vlogen af en aan. Tussen de bomen stond een paal met daarop een duiventil. Op een stok zaten twee prachtige witte tortelduifjes, het soort dat ze bij een chique bruiloft uit een mand laten ontsnappen. Ik had ze nog nooit in het wild gezien, op Zuid zijn alleen maar saaie grijze stadsduiven, vliegende ratten. Iets verder aan de linkerkant van het terrein stonden voor een soort dubbel koetshuis een zwarte Range Rover Sport en daarnaast een Porsche 911 Cabrio en een Mini Cooper te glimmen.

Het leek wel een scène uit Eurodisney. Behalve die auto’s dan, dat was meer The Fast and the Furious, en dan de Rich and Famous-editie.

Met een gebaar van zijn kin knikte Timo naar de auto’s, alsof het niks bijzonders was en zich daar niet de waarde van de omzet van de foodtruck op zo’n driehonderd festivals of meer stond.

‘Mijn ouders en mijn broer zijn ook thuis. Kom snel mee voordat het hek weer dichtgaat.’

Met zijn warme hand in mijn onderrug duwde hij me zacht voor zich uit.

‘W-Woon jij híér?’ stamelde ik totaal overbodig. Met open mond, die niet meer dicht leek te willen gaan, staarde ik naar de imposante stadsvilla die mijn blik als een magneet aan bleef trekken. Ik wist natuurlijk wel dat hij met een gouden lepel in zijn mond geboren was – Timo had altijd truien van Ralph Lauren of Hugo Boss aan, belde met de nieuwste iPhone en betaalde met het grootste gemak rondjes op het terras voor onze medestudenten die constant als honingbijen om hem heen zwermden – maar dat hij in een huis woonde dat ook prima geschikt zou zijn voor Willem-Alexander en Máxima, hun kroost én de voltallige staf van de koninklijke familie: dat had ik nou ook weer niet verwacht.

Ik ademde diep in en moest mezelf dwingen om door te lopen. Het grind knarste onder mijn schoenen en tussen het haar in mijn nek begonnen zich zweetdruppeltjes te verzamelen die, eenmaal groot genoeg, over mijn rug zouden rollen.

Timo praatte honderduit terwijl hij zijn mountainbike voortduwde. Af en toe keek hij naar mij, en die blik vertelde dat hij feilloos aanvoelde dat ik nogal onder de indruk was van zijn ouderlijk onderkomen.

‘Dit huis is al eeuwenlang in de familie. Mijn overgrootvader heeft nogal lekker geboerd in de Rotterdamse haven. Hij had een import- en overslagbedrijf voor granen en noten. Mijn grootvader heeft dat bedrijf voortgezet. Jammer genoeg wilde mijn vader het bedrijf niet overnemen toen opa met pensioen ging. Mijn vader is enig kind en hij heeft dit huis van hem geërfd.’

Timo zette zijn mountainbike in het rek naast het bordes en stak zijn hand naar me uit. ‘Kom.’

Niet verlegen zijn, dat is nergens voor nodig.

Die boodschap lag in het kleine woordje besloten. Juist omdat ik dat zo voelde en Timo mijn aarzeling merkte, werd het verschil tussen ons nog eens extra benadrukt. Ik had alle reden om verlegen te zijn. Binnen de muren van de universiteit was het nog enigszins mogelijk te doen alsof we gelijken waren, maar de dynamiek tussen ons zou na die dag voor altijd anders zijn.

Het unheimische gevoel in mijn buik maakte kortstondig plaats voor een heel andere sensatie toen hij mijn hand voor de eerste keer in de zijne nam. De stevige druk van zijn vingers om de mijne gaf me een warm, beschermd gevoel. Samen liepen we de metersbrede natuurstenen trap op naar de dubbele voordeur. Timo drukte de klink naar beneden en opende daarna met een duw van zijn schouder een van de zware deuren. Ik stapte een gigantische hal binnen – eentje die groter was dan onze woonkamer en hoger dan ons hele huis. Het rook er naar boenwas en verse bloemen. Ik legde mijn hoofd in mijn nek een vergaapte me aan de pracht en praal. Aan het sierlijk bewerkte plafond hing een kroonluchter met een diameter van minimaal een meter of vier. Talloze lagen kristallen pegeltjes druppelden als een waterval naar beneden. Het patroon leek willekeurig maar er was vast lang over nagedacht door de ontwerper. Als de lamp ’s avonds brandde, zou het een waar lichtspektakel zijn. Naast het feit dat ze een trap van een meter of vier en een paar liter Glassex nodig zou hebben, zou het mijn moeder minstens een maand kosten om de kristallen blinkend schoon en stofvrij te krijgen. En als ze ermee klaar was, kon ze weer opnieuw beginnen.

De witmarmeren vloer blonk zo hard, dat de reflectie van de zonnestralen pijn deed aan mijn ogen. Ik trok mijn hand los en bukte om de veters van mijn sneakers los te knopen. Thuis mocht ik nooit met schoenen aan naar binnen. Wij hadden tapijt.

‘Wat doe je?’ vroeg Timo verbaasd.

‘Gewoon. Mijn schoenen uit.’

‘Dat hoeft hier niet, hoor.’

‘O.’ Snel strikte ik mijn veter weer vast en zei in stilte een gebedje dat Timo mijn rode wangen niet zou zien. Ik kwam omhoog en veegde mijn haar zo nonchalant mogelijk uit mijn gezicht. ‘Warm hier.’

Aan weerszijden van de hal leidden brede trappen met sierlijk gevormde leuningen naar de entresol. Een deur ging open, snelle voetstappen klonken op een houten vloer. Een hoofd verscheen boven de trapleuning, slanke vingers met lange, felrood gelakte nagels klemden zich om de balustrade.

‘Timothy! Jij bent het. Ik wist niet dat je weggegaan was.’

Ik keek opzij. Timothy?

Timo grijnsde en stak de zak met broodjes omhoog. ‘Even naar de bakker geweest.’

Als Alexia een soort bitch als Alexis uit Dynasty was, dan stond daar het evenbeeld van Krystle Carrington boven aan de trap. Mam keek vroeger altijd naar die serie. Zelfs vanaf de mat kon ik zien dat de vrouw een knap, symmetrisch gezicht met fijne trekken had, met hoge jukbeenderen die door zorgvuldig aangebrachte make-up prachtig geaccentueerd werden. Haar zilverblonde haren waren op een paar grove rollers gedraaid, maar zelfs met een halve Carmen-set op haar hoofd was ze een adembenemende schoonheid. Ze droeg een enkellange, zilverkleurige jurk, die bezaaid was met pailletjes die oplichtten en dansten in de reepjes zonlicht die door het raam boven de voordeur naar binnen vielen. De jurk – nee, ik moet robe zeggen, het woord jurk deed dit kledingstuk geen recht – had vlindermouwen en een diep decolleté, dat ze overigens prima kon hebben met haar brede schouders en sportieve postuur. Hij paste perfect bij de kleur van haar haren.

Verschrikt deed ze snel een pas naar achteren en legde een hand op haar krulspelden toen ze zag dat Timo niet alleen was.

‘O. Oeps. Ik dacht dat Timothy alleen was.’

‘Dat is mijn moeder. Mam, dit is nou Ramona.’ Timo wees met zijn duim naar me.

De vrouw wuifde naar me, een gracieuze beweging van haar slanke hand.

‘Da-hág, Ramona, leuk om je ontmoeten,’ riep ze vriendelijk. ‘Welkom. Ik ben nog niet helemaal klaar, zoals je ziet. Ik moet rennen. Galadingetje Buitenlandse Zaken vanmiddag,’ en ze verdween weer net zo snel als dat ze gekomen was achter een van de grote deuren.

Veel tijd om na te denken over de vluchtige kennismaking met de vrouw die het leven aan Timo geschonken had, was er niet. Er was veel te veel moois te zien in dit… paleis. Aan de linkerkant van de hal leidde een van de immense deuren naar een werkkamer. Ik zag plafondhoge, op maat gemaakte boekenkasten van glimmend notenhout, tot de nok toe gevuld met op kleur gesorteerde boeken. Een indrukwekkend aantal, en zo te zien geen mappen met gebundelde Donald Ducks. Ervoor stond een enorm bureau met een artnouveau schemerlamp en stapels papieren en dossiermappen erop. Aan de andere kant prijkte een indrukwekkende open haard met echt hout erin en een grote vacht op de vloer ervoor. Van welk dier de vacht was, wilde ik niet weten, het was geen Ikea-schapenvacht in ieder geval. Ondanks de grootte, voelde de kamer toch warm aan en mijn fantasie ging meteen met me op de loop. Knapperend vuur, wijntje, Timo en ik op het vachtje. Ik kon het bont bijna tegen mijn kont voelen kriebelen… Een zacht geluidje trok me uit die dagdroom en ik deinsde van schrik een stap terug toen er onder het bureau vandaan plots een ander persoon opdook. Deze vrouw had een schort voor, donker haar, amandelvormige ogen en een klein, tenger postuur. Haar huid was getint, net als die van mij. In haar ene hand had ze een schoonmaakdoek, in de andere een plumeau.

‘Hoi, Maya.’ Timo stak zijn hand bij wijze van groet op.

Ik zette een paar stappen naar voren en stak beleefd mijn hand uit. ‘Ramona Loekman. Aangenaam kennis te maken, mevrouw.’

Met een verbaasd gezicht streek ze met haar hand langs haar schort en stak hem vervolgens aarzelend naar me uit. ‘Maya, de hulp van de familie Van Beeckhoven,’ zei ze met zachte stem en met een onmisbaar, bekend accent. Een blik van herkenning in haar ogen. We hadden duidelijk dezelfde roots.

Op dat moment brak mijn hart. Het viel uit mijn borstkas op de marmeren vloer in duizend stukjes uiteen. Het besef dat het tussen Timo en mij nooit wat kon worden sloeg in als een bom.

4.

Ramona

Stolen dreams took our, our childish days.

Still ain’t nothin’ changed, now we’re grown

The Chainsmokers – ‘Family’ (feat. Kygo)

Sam is dus mijn broer. Hij is drie jaar ouder dan ik, is pasgeleden 26 geworden, en net zo fijngebouwd als ik, maar dat weerhoudt hem er niet van om bij tijd en wijle een echte baas te zijn. Die tengere bouw zit in onze familie, is verankerd in onze genen, maar als je denkt dat dat betekent dat wij geen sterke mensen zijn, dan vergis je je.

Sam heeft sluik haar, iets langer misschien dan nu in de mode is, maar het staat hem goed. Ik ben jaloers op zijn dikke, krullende wimpers, die zijn bijna altijd vrolijke ogen omlijsten. Sam is ooit aan twee studies begonnen – Economie en Bestuursrecht – maar heeft ze allebei niet afgemaakt. Het lag niet aan zijn wilskracht, echt niet, het lukte hem gewoon niet, hoe hard hij ook probeerde. Sam is een doener. Nu moet ik studeren voor ons allebei. Na het mislukken van zijn studies heeft mijn broer zich volledig gestort op het uitbaten van onze foodtruck, die naar hem is vernoemd: Saté Sam. Eerst heette hij nog Saté Sammie, met de slogan ‘Mjammie, Saté van Saté Sammie’. Gelukkig is het ‘Saté Sam’ geworden toen we de nieuwe truck kochten. Ik ben daar helemaal oké mee. ‘Saté Ramona’ klinkt als een nummer van The Blue Diamonds en ‘Ramona’s Saté’ bekt toch een stuk minder lekker. En eerlijk is eerlijk, Sam doet het meeste werk. Mijn hart ligt niet bij de truck en wat we verkopen, hoe lekker het allemaal ook is en hoe succesvol we ook zijn.

Toen duidelijk werd dat Sam nooit een universitaire graad zou gaan halen, heeft hij ervoor gezorgd dat hij alle horecadiploma’s en certificaten behaalde die er nodig zijn om een foodtruck uit te baten. Ooit zal hij ook de toko die mijn moeder nu runt en het Indonesische afhaalrestaurant dat van mijn vader is, overnemen. Ook daar ben ik helemaal oké mee. Althans, ik heb dat in het geheim voor mezelf besloten. Mijn familie weet het nog niet, die hebben de stille hoop dat wij de zaken samen zullen gaan runnen. Ik laat ze nog even in die waan. Zolang ik studeer en mijn studiepunten haal, laten ze me verder met rust.

Falen is geen optie binnen onze familie. Keihard werken, totdat je er bijna bij neervalt en niet klagen maar dragen, dat is niet meer dan normaal. Vandaar dat ik nu al drieënhalf jaar kauw op saaie, ingewikkelde studiekost, terwijl ik geen enkel idee heb in welke baan ik die gortdroge kennis ooit toe moet gaan passen. Misschien is het wel een soort van zelfbescherming om daar niet aan te denken. Als ik bedenk dat ik tot op mijn zeventigste – als het me gegeven is om zo oud te worden – door moet werken, zal ik toch iets moeten vinden wat ik echt leuk vind. En wat dat is – waar echt mijn hart ligt: daar hoef ik nooit mee aan te komen bij mijn ouders. Ze zouden er niks over willen horen.

Voor me ligt het studieboek Ondernemingsrecht. Van alles was deze studie de beste optie, als ik ooit samen met Sam de zaken van onze familie zou gaan bestieren. En verder uitbreiden, dat is paps grootste wens. Een franchiseketen van restaurants en foodtrucks met Indonesische specialiteiten.

Binnenkort hebben we een belangrijk tentamen. Ik hou er niet van alles op het laatste moment te doen, al geeft die extra druk me wel net het zetje om er weer helemaal voor te gaan. Dat het nog een halfjaartje duurt voordat ik klaar ben – mits ik alle tentamens haal en ik mijn masterscriptie met voldoende overtuiging verdedigd heb – is zowel een opluchting als een schrikbeeld. Daarna zal ik op zoek moeten naar een echte baan, in het echte leven. En het ergste van allemaal: dan ga ik Timo veel minder zien. Of helemaal nooit meer. Ik wil er niet over nadenken.

Ik houd mijn notitieboek vlak bij mijn gezicht. Shit. Het helpt niks. Volgens mij was de laatste keer bij Grutte niet de enige keer dat ik heb zitten slapen, soms snap ik helemaal niets van mijn eigen handschrift. Het leek zo logisch toen ik het kort en kernachtig opschreef, maar nu lijkt het alsof ik Chinees steno heb neergepend.

Tijdens het leren van de stof en het bestuderen van mijn aantekeningen, heb ik Timo al een paar keer geappt. Steeds geeft hij geduldig en snel antwoord. Een keer heeft hij zelfs een filmpje gestuurd. Mijn hart sloeg een tel over toen dat lieve gezicht mijn scherm vulde en hij zijn prachtige gebit bloot lachte, die ene mondhoek spottend een klein beetje opgetrokken alsof hij wilde zeggen: schatje, moet ik het nou nóg een keertje uitleggen? Alle filmpjes bewaar ik. Ik weet dat hij het graag doet, mij helpen. Timo deelt alles met gemak en zonder overbodig commentaar, ook zijn kennis. Mijn gedachten dwalen af terwijl zijn lippen bewegen en de woorden allang niet meer tot me doordringen. Zijn ogen zijn betoverend. Felblauwe poelen van onpeilbaar diep water waarin ik me wil baden, waarin ik zou kunnen verdrinken als ik het mezelf toestond. Ik zucht hard, roep mezelf tot de orde en met mijn hand op het scherm luister ik met mijn ogen dicht het WhatsApp-filmpje een paar keer terug om zijn uitleg van een ingewikkelde wet te kunnen begrijpen.

Eerst is er nog een groot tweedaags festival waar we met Saté Sam staan. Foodtruck Fiësta, die het laatste festival naast ons stond, zal er ook weer zijn. Ik ben blij dat Tinus is gestopt met hem Fiasco te noemen, want haar truck steelt met die geweldige ijsco op het dak en zijn suikerzoete kleuren telkens de show. Ik verheug me erop om Tinus te zien en om te horen hoe het met Mats afgelopen is. De laatste keer dat ik die twee zag, waren ze in een innige omhelzing verwikkeld.

Een gevoel van schaamte bekruipt me wanneer ik bedenk dat mijn blijdschap voor haar, voor hen, overschaduwd werd door venijnige steekjes van jaloezie. Ik wil dat ook, zo’n allesoverheersende verliefdheid. Eentje waarvan je bijna niet meer kunt slapen, niet langer helder na kunt denken en je allereerste en allerlaatste gedachte van die dag slechts om één persoon draait. Dat je niet meer kunt eten omdat het voelt alsof je hart zo groot is dat er geen plek meer is in je romp. Dat die verliefdheid zo hard door je aderen raast dat je het zelfs op de koudste dag lekker warm hebt.

O ja, ik weet hoe het voelt. Jammer genoeg is de mijne een onbeantwoorde verliefdheid en krijg ik het er tegenwoordig voornamelijk koud van. Ik krijg het er alleen nog warm van als ik daadwerkelijk in de buurt van Timo ben. Dan begint mijn bloed te borrelen en door mijn aderen te razen, het bereikt mijn konen, waar spontane blosjes van blijdschap en gêne op verschijnen. Ik heb van die verliefdheid geproefd en er heel even van genoten, totdat mijn hoofd mijn hart een halt toeriep. Waarom zou ik mezelf gek blijven maken met iets wat geen werkelijkheid kan worden?

Tot nu toe heb ik mezelf kunnen beschermen voor het verdriet van een onbeantwoorde liefde, maar het put me letterlijk uit. Het doet pijn. Ik wil hem zo vaak mogelijk zien nu dat nog zonder excuus kan, en tegelijkertijd ook niet. Wanneer ik naar zijn lieve gezicht kijk, de hypnotiserende bewegingen van zijn lippen die tegen me praten, die gespierde armen met de grote handen die meebewegen met ieder grappig verhaal dat hij vertelt, dan kan ik alleen maar denken dat ik die lippen hard op de mijne gedrukt wil voelen, terwijl zijn sterke armen om mijn lijf geslagen zijn. En dat dát nooit gaat gebeuren.

‘Ramona! Kom je?’ klinkt het hard en ietwat dwingend vanaf beneden. Ik schud mijn hoofd, alsof ik daarmee de gedachten aan Timo van me af kan werpen.

Sam en mijn ouders staan al klaar in de keuken. Onze keuken is helder wit, glad en klinisch schoon, als een laboratorium of de ruimte van een ziekenhuisapotheek. Ik kan me voorstellen dat ze daar ook het soort licht hebben dat wij in onze keuken hebben. Geen lampen die stof vangen of onmogelijk schoon te houden zijn, zoals de kroonluchter bij Timo thuis. Bij ons komt er helderwit licht uit lange halogeenlampen, zodat je alles goed kunt zien. Efficiënt, dat is onze keuken. Niet knus of gezellig, waar je graag je ontbijtje op zou willen eten en dan nog een tijdje blijft hangen om een krantje te lezen, nee, alles is functioneel.

De keuken in de villa van Timo’s familie is zo anders, hij is in oppervlakte nog groter dan de immense hal. Hoogglans zwart houten kasten, grondig ontdaan van alle vingerafdrukken door Maya, met een lichtgrijs natuurstenen blad dat driekwart van de wanden bestrijkt. Zo groot, dat je er makkelijk een lopend buffet voor een hele delegatie uit een klein land op zou kunnen bereiden. Roestvrijstalen apparatuur, twee dubbeldeurskoelkasten en een royale eetbar met comfortabele, met leer beklede krukken. Je zou er de hele dag met gemak op kunnen zitten zonder pijn in je rug of kont te krijgen. Je hoeft je buik niet in te houden als je langs iemand moet lopen, zoals ik nu moet doen om de mij toegewezen plek aan het aanrecht in te nemen.

Pap heeft bij zijn vaste leverancier tientallen kilo’s verse kipfilet en ontelbaar veel eieren gehaald. Er staat een plastic teil vierkante stukken kipfilet klaar, met militaire precisie gesneden. De bonken zijn gemarineerd met een speciale, geheime kruidenmix uit de toko. Mam heeft het mengsel voor onze beroemde saté samengesteld. Het staat in grote potten boven op de keukenkast. Samen met de verse knoflook die we rijkelijk gebruiken voor de marinade met de geurige grondnotenolie, is dat het geheim van de overheerlijke saté van Saté Sam. Meestal bereiden ze dit voor in het restaurant, maar dat was gesloten vandaag omdat er een paar zieken zijn. Als we het met zijn vieren doen, ons goed op elkaar ingespeelde team, hebben we deze klus het snelst achter de rug.

Ik was mijn handen grondig en stel me op langs het lange keukenblad. Iedereen heeft zijn taak en als we eenmaal zijn begonnen, is de familie Loekman een geoliede machine. Zwijgend gaan onze handen mechanisch te werk, je hebt hier je hoofd niet eens bij nodig. Sam staat vooraan, haalt vijf identiek gesneden stukken filet uit de teil en legt ze op een bord. Schouder aan schouder staand, heeft iedereen zijn taak. Ik probeer niet te denken aan de vrolijk scharrelende kippetjes die nu stukken gemarineerde, glibberige bruinkleurige kipfilet zijn geworden. Soms word ik misselijk van al dat kippenvlees, maar ook die gedachte weet ik vakkundig weg te drukken. Af en toe bromt pap wat.

‘Gelijke stukken. Niet te dicht op elkaar, dan worden ze niet gaar. Stokje precies in het midden.’ Geen idee hoe vaak ik dat inmiddels al gehoord heb. Als ik voor iedere keer een euro had gekregen, had ik me geen zorgen meer hoeven te maken over een toekomstige saaie baan om in mijn inkomen te voorzien.

Ik kijk opzij, naar Sam. Soms word ik opeens verrast door een vlaag van medelijden. Hij is volgens mij nog nooit écht verliefd geweest. Ik heb het hem weleens gevraagd. Onderweg naar de festivals brengen we uren naast elkaar in de foodtruck door. Hij praat best veel, ik hoef de woorden er bij hem niet uit te trekken zoals bij sommige andere mensen in onze familie, maar hij laat weinig los over zijn gevoelens en emoties. Wat dat betreft lijkt hij meer op pap dan me lief is. Het lijkt me echt vreselijk als je nog nooit verliefd bent geweest, nog nooit de hoop op een alles-wat-niet-belangrijk-is-absorberende-liefde hebt gehad. Dat is misschien nog wel erger dan verliefd zijn op een onbereikbare liefde, zoals ik.

Hij is inmiddels aan de andere kant van de vijfentwintig. Ik weet dat onze ouders hopen dat hij snel iemand vindt en een gezin zal stichten. Daar doen ze niet geheimzinnig over, integendeel. Sam gaat er nooit op in, wuift zogenaamd achteloos geplaatste opmerkingen met een glimlach weg. Zegt dat hij het veel te druk heeft met van alles en geen tijd heeft om een vriendin te zoeken en genoeg aandacht te geven. Meer dan eens per week hinten ze daar weinig subtiel op. Ze hebben zelfs weleens geprobeerd hem te koppelen. Kan het nog gênanter – wanneer je als 26-jarige een vader en een moeder hebt die een date voor je regelen?

Bij pap in de zaak werkt een man, een kok, van ongeveer zijn leeftijd, die een dochter heeft: Vera. Vera is een knappe meid met een popperig lijf en een fijn gezichtje en lichtbruin haar, dat ze meestal in een gemaakt slordige paardenstaart draagt. Ze is twee jaar jonger dan mijn broer. Uiterlijk zou ze prima bij Sam passen.

De twee mannen hadden een plan gesmeed en hemelden de wederzijdse zoon en dochter constant op. Sam ging er niet op in. Uiteindelijk kreeg pap het onzalige idee om haar een keer met Sam mee op pad te sturen naar een festival, in plaats van mij dus. Dit voorbeeld illustreert hoe vreselijk romantisch (not!) de mannen in mijn familie zijn. Pap en mam hebben elkaar op een Pasar Malam ontmoet, waar hun wederzijdse ouders een kraam bestierden. Pap denkt nog steeds dat eten altijd verbindt. Ja, een romantisch etentje in een goed restaurant misschien, niet een dag keihard buffelen in een foodtruck waar een rij mensen vol ongeduld op hun eten staat te wachten.

Hij was niet van het idee af te brengen, dus Sam ging – onder protest – met Vera op pad. Nou, dat was inderdaad geen grandioos succes. Integendeel.

Halverwege de dag kreeg ik een paniekerig telefoontje. Vera was half ingestort op het uitverkochte Summerbreeze-festival, kon geen ei of saté meer zien en zat met haar handen in het haar te hyperventileren vóór de foodtruck in plaats van dat ze naast Sam achter de toonbank stond. Ik heb alles laten vallen en ben in de auto van pap alsnog naar het festival toe gereden om Sam te gaan helpen, die inmiddels ook stijf stond van de stress. Mijn broer moest zijn tijd verdelen tussen het serveren van het eten en het kalmeren van Vera – hoofd tussen je benen of was het nou je handen omhoog, inademen door je mond en uit door je neus of was het andersom? Helpt een plastic zakje of krijg je het dan nog benauwder? Met zijn handen wapperend in de lucht kwam Sam op me afgerend en klampte zich aan me vast. ‘Ik ben zó blij dat je er bent, Moon. Ik heb geen idee wat ik met Vera aan moet.’

De enige klik die die twee hadden was het geluid dat het portier van de foodtruck liet horen toen Vera hem met een knal dichtgooide – nadat ze met een boos gezicht haar handtas en jas van de voorstoel had geplukt.

Sam was destijds niet alleen half in paniek door de drukte van de kraam en het gedoe met Vera, maar ook door het feit dat hij tegen pap moest gaan vertellen dat de ‘date’ met Vera op een complete mislukking was uitgelopen. Sam en ik, wij zijn niet zo goed in het teleurstellen van anderen. Ik verdenk pap er ook van dat dit een soort geheime test was voor Vera. Kruisje bij het hokje ‘niet geschikt’. Ik denk zelf niet dat Vera’s onvermogen om een foodtruck te bestieren de echte reden was dat die twee niet verder wilden onderzoeken of ze wel bij elkaar pasten.

Mam legt afgepaste aantallen stokjes saté netjes in het gelid op aluminium schalen. Daarna sealt pap ze luchtdicht en labelt ze met een sticker waarop de datum van vandaag staat geschreven. De stokjes gaan in de grote vrieskist in de bijkeuken, klaar voor mij en Sam om zaterdag mee te nemen. We zijn geboekt voor een evenement. Ik weet eigenlijk niet eens precies wat het is en waar we heen moeten.

Wanneer we eindelijk klaar zijn met de kipfilet en alles en iedereen schoon en ontsmet is, gaan we door met het pellen van eieren. In grote pannen, het hele fornuis vol, heeft mam honderden eieren gekookt en koud afgespoeld. We hebben allemaal een pan en achter ons staan lege emmers waar satésaus in gezeten heeft, half gevuld met water. In water blijven gekookte eieren wel tot een week goed. We maken er altijd een soort wedstrijdje van wie het snelste klaar is.

Tegelijk beginnen we met pellen, alsof er een onhoorbaar startsignaal is afgegaan. Tik, rol, pel. Tik, rol, pel. Uitkijken dat er geen stukjes schaal achterblijven, niets is zo irritant als een stukje eierschaal tussen de tanden van een klagende klant. Omdraaien, ei in het water laten zakken en verder. Tik, rol, pel. De berg met eierschalen groeit, de emmers raken vol. Zoals bijna altijd, wint Sam. Hij kan het met zijn ogen dicht. Daarna heeft pap zijn pan met gekookte eieren leeg, dan ik en mam als laatste. Wanneer we klaar zijn, ben ik stijf van het lange staan en doen mijn schouders zeer. Pap en Sam brengen de emmers naar de bijkeuken, waar naast de vrieskist twee extra koelkasten staan.

‘Ik ga slapen.’

Pap drukt een kus op mijn kruin. ‘Welterusten, lieverd, goed je best doen op de universiteit, hè?’

Hoe vaak hij dat al niet gezegd heeft, soms lijkt hij wel een gekraste plaat die blijft hangen. Mam drukt me een grote beker dampende muntthee met lekker veel honing in mijn hand – mijn favoriete drankje voor het slapengaan – en een schoteltje met daarop een stuk versgebakken spekkoek. Hij ziet er weer perfect uit. Mijn moeder is de onbetwiste spekkoekkoningin.

‘Dank je, mam.’

Ze lacht lief naar me en aait over mijn wang.

Boven in mijn kamer zet ik de thee en de koek op mijn nachtkastje en plof op mijn bed. Ik trek mijn telefoon uit mijn zak en kijk of er nog iets interessants op TikTok of Insta geplaatst is. Zelf post ik vrijwel niets. Zo interessant is mijn leven niet en ik heb niet de behoefte om alles te etaleren. Waarom zou ik? Ik heb niets te verkopen of aan te bevelen. Stiekem hoop ik natuurlijk op een nieuw bericht van Timo. Ja! Hij heeft een foto gestuurd. Mijn hart maakt altijd ongewild een salto als ik een onverwachts berichtje van hem krijg. Het duurt een paar seconden voordat de foto geopend wordt. De wifi hierboven hapert nogal eens, maar niemand schijnt dat te interesseren. Wanneer de afbeelding mijn scherm vult, zie ik Timo die me breeduit lachend aankijkt, zijn gezicht zit onder de modder, er kleven een paar grassprieten aan zijn kin. Zijn blonde haren zitten heerlijk warrig, hoog op zijn wangen zitten rode vlekken die hij altijd krijgt als hij zich ingespannen heeft. Met een vingertop aai ik over de contouren van zijn gezicht, langs de rand van zijn krachtige kaak, de opening van zijn polo, de plek waar zijn hals overgaat in zijn borst, dat zachte plekje huid waar ik in gedachten al miljoenen onmogelijke kusjes op geplant heb. Ik zet mijn duim tegen het scherm en vergroot de foto een klein stukje. Naast zijn bezwete gezicht zie ik nog net een stuk van een hockeystick die hij omhoogsteekt.

Timo: GEWONNEN!!!

Shit! Fuckerdefuck. Ik ben helemaal vergeten dat hij vandaag een belangrijke wedstrijd moest spelen. Dat is zíjn leven: hockeyen in het eerste elftal van HC Kralingen, daarna uitgebreid feesten met zijn teamgenoten. Ik was met mijn ouders saté aan het rijgen en hardgekookte eieren aan het pellen. Dat is míjn leven op een gemiddelde zondag.

Ik type een berichtje terug.

Ramona: Gefeliciteerd, supertrots op je!

Ik aarzel even, dan stuur ik toch een smiley met een kusmondje. Vrienden kunnen dat toch ook best doen?

Timo: Kom je drankje doen om het te vieren?

5.

Justus

I’m going home where my people live

Jonathan Jeremiah – ‘Happiness’

De rest van de repetitie is gelukkig wel goed verlopen, iedereen had uiteindelijk een relaxed gevoel, inclusief Jax, voor zover ik dat kan beoordelen bij hem. Hij lijkt nooit echt helemaal tevreden. Het liefst besteed ik zo weinig mogelijk tijd en aandacht aan hem en hoewel ik meestal vrij snel weet wat ik aan iemand heb, kan ik hem nog steeds niet echt doorgronden. Fucking irritant. Het maakt me nog onzekerder en dat kan ik nou juist niet gebruiken.

Diederik en Yorrit waren door het dolle toen Jax na afloop aankondigde dat hij contact had gehad met een platenmaatschappij die ook internationaal opereert. Hij heeft wat demo’s van ons opgestuurd. Ik weet nog niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Hé, begrijp me goed, muziek is mijn lust en mijn leven en natuurlijk zou ik een gat ter grootte van de maan in de lucht springen als we goed konden leven van wat wij drieën het allerliefste doen, maar het gaat ineens wel heel erg snel allemaal. Nog maar kortgeleden waren we een groep matties die op lokale feesten en partijen een swingende set van een uurtje speelde: een paar populaire covers en een paar van onze eigen nummers, vaak voor gratis bier en een klein honorarium. Nu word ik geacht om een Facebook- en een Instagramaccount te onderhouden, waar ik foto’s van mezelf op plaats met snedige, grappige onderschriften en leuke filmpjes waarin ik vertel wie ik ben, waar ik van hou, wat we doen, waar we zijn en met wie, en hoe geweldig het allemaal gaat. Ook wanneer het helemaal niet zo tof gaat. We moeten zelfs grappige TikTok-filmpjes gaan maken. Alles om zo veel mogelijk volgers te krijgen en zo snel mogelijk beroemd te worden. Imago is alles, verkondigt Jax meerdere keren per dag. En bijkomend voordeel: met veel volgers worden we interessant voor bedrijven. Ik ben een verdienmodel geworden. Mijn leven is niet meer van mij alleen, het is inmiddels ook van mijn volgers en onze sponsors.

Nu weet ik natuurlijk best wel dat het leven van de rich and famous dat zich op social media afspeelt echt niet is wat er in werkelijkheid gebeurt. Dat hun leven ook ups en downs kent, dat ze een rimpel of vetrol te veel hebben, zich zorgen maken over een wijkende haargrens of hun laatste nummer dat het veel minder goed doet op YouTube. Een mens zonder onzekerheden of zorgen moet ik nog tegenkomen. En mensen die het juist alleen maar hebben over die onzekerheden met tientallen hashtags onder aan hun bericht, meer om zichzelf te overtuigen dan hun volgers volgens mij, die trek ik ook slecht. Net als mensen die zweren dat je na een ayahuasca-ritueel, waarbij je je ingewanden naar buiten kotst, gereinigd zou zijn van alle demonen en giftige gedachten en voortaan een ander en vooral beter mens bent. Of de lui die beweren dat je dik wordt van alles wat je na zeven uur ’s avonds eet en zo’n beetje iedere koolhydraat hebben afgezworen. Of dat je door het dragen van de juiste edelsteen alle ziektes kunt voorkomen of genezen.

Feit is dat ik me niet anders voor wil doen dan ik ben. Ik wil niet meewerken aan de onzekerheden die zoveel jongeren hebben door de picture-perfectwereld die hun met zorgvuldig gestileerde en professioneel bewerkte foto’s wordt voorgeschoteld. Ik wil geen nepleven aan de wereld tonen. De echte Justus de Vries is helemaal niet zo boeiend. Ik ben ongeveer net zo spannend als mijn achternaam. Ja, ik ben voor sommige mensen wel interessant misschien, vooral voor de pers van de roddelmagazines, maar niet om de goede reden. Ik ga mijn echte gevoelens niet aan de wereld openbaren. Daar ben ik nu niet aan toe. Misschien ben ik daar wel nooit aan toe.

Als ik eraan denk dat er een serieuze kans is dat we internationaal bekend worden en ik overal herkend word, dat ik me nooit meer anoniem kan bewegen, dan slaat de schrik me om het hart. Die wetenschap ligt al de hele week als een zware bal op mijn maag. Het kan zijn dat de muziek daarom niet vanzelf uit de toppen van mijn vingers stroomde en ik mijn stem moest forceren, waardoor ik nu een zere keel heb. En als ik me iets niet kan veroorloven, is het mijn stem riskeren.

‘Denken jullie nog na over wat je komende week gaat posten? Ik zal de volgende keer laten zien hoe je berichten vooruit plant, Justus. Dat is voor jou misschien wel handig. Kun je van tevoren over je content nadenken,’ zei Jax nog voordat hij naar huis ging. Jax praatte tegen mijn rug. Ik moest de neiging onderdrukken om mijn tong uit te steken en mijn middelvinger naar hem op te steken.

‘Dag mannen. Tot morgen.’ Ik trek mijn jack van de kapstok en loop naar de plek waar ik eerder die dag mijn motor heb geparkeerd. Onze instrumenten kunnen we tegenwoordig in de nieuwe oefenruimte laten. Dat is ook weer een voordeel van het feit dat we nu echt geld verdienen. We hebben een eigen ruimte, goed geïsoleerd zodat niemand last van ons heeft, met een plek om te chillen na het repeteren en een keuken waar we wat te snacken kunnen maken. Er zit zelfs een klein badkamertje bij. Diederik maakt daar weleens gebruik van. Hij is zo ontzettend beweeglijk wanneer hij zit te drummen dat hij na een repetitie vaak drijfnat van het zweet is. Yorrit speelt keyboard en doet de vocals, net als ik. Uiteraard spannen wij ons ook flink in, maar we zijn niet zo hyperactief als Diederik. Voor geen goud ga ik hier douchen, dat doe ik thuis wel.

Ik haal mijn Honda van het slot, sla de ketting om mijn middel en kickstart de crossmotor die ik al vanaf mijn negentiende heb. Gekregen van mijn opa. Hij was toen al niet nieuw, maar na zes jaar intensief gebruik, functioneert hij nog steeds prima. Het is heerlijk om op de motor onderweg naar huis uit te kunnen waaien.

Tien jaar geleden zijn mijn ouders, mijn broer Tijn en ik bij opa gaan wonen. Mijn grootouders woonden hun hele leven lang al in een boerderij aan de rand van een klein dorp onder de rook van Rotterdam. De boerderij is van de ouders van mijn opa geweest. Mijn grootvader kreeg er steeds meer moeite mee om de koeien op tijd te melken en de rest van de werkzaamheden die op een boerderij moeten gebeuren en die geen uitstel of afstel dulden, in zijn eentje voor elkaar te krijgen. Af en toe huurde hij iemand in om hem te helpen, maar zo’n hulpkracht bleef nooit lang plakken. Het leven op een boerderij is hard. Vroeg opstaan, lange dagen en het werk is nooit klaar. Een dag niks doen, ook niet als je ziek bent, is er niet bij. Op de boerderij lopen naast tien melkkoeien ook een stelletje geitjes rond, twee schapen, te veel kippen om te kunnen tellen en een haan die hem iedere ochtend wakker krijst. Achter de boerderij is een grote moestuin waarin hij zijn eigen groenten verbouwt.

Toen oma overleed, werd het alleen nog maar erger. Opa was af en toe helemaal de kluts kwijt, wist vaak niet meer welke dag het was en of hij al gegeten of gedoucht had. En erger, dat wist hij dus soms ook niet meer van het koeien melken.

Oma was alles voor hem. Zolang ik me kon herinneren, waren die twee samen. Altijd. Ze hadden niks nodig, alleen de boerderij, de dieren en elkaar. Niet lang na haar overlijden vergat opa weleens om de dieren te voederen en als we dan kwamen kijken hoe het met hem was, loeiden de koeien met volle uiers en uitpuilende ogen, alsof ze door de duivel bezeten waren, en sprongen de geitjes luid mekkerend en hypernerveus door de wei met de klimtoestellen die opa voor ze had gemaakt, alsof iemand een handje uppers door hun eten had gedaan.

Mijn moeder is hun enig kind. Na lang aarzelen, grepen mijn ouders in. Ze besloten om op de boerderij te gaan wonen. In het achterhuis was genoeg plek om een woonruimte voor ons te maken. Ons huis in de stad werd verkocht en een lokale aannemer verbouwde het achterhuis, dat voorheen niets had wat ook maar in de buurt kwam van de gemakken van ons huis in de stad. Dat het tenminste comfortabel zou zijn, was een eis van mijn pa om te verhuizen naar de boerderij. Ik herinner me de levendige – dat is mild uitgedrukt – discussies nog goed.

Van het geld dat overbleef na de verkoop van het huis en het aflossen van de hypotheek, werden er aan de achterkant van de boerderij drie bescheiden slaapkamers gemaakt en er werd een luxe badkamer en een keuken met moderne apparatuur geïnstalleerd. Aan de achterkant, uitkijkend over het grasland, verrees een prachtige veranda, met schuifwanden die je dicht kon doen als de wind uit de vlakke polder echt te hard werd.

Voor pap was het wonen en werken op een boerderij allemaal nieuw, maar hij deed enorm zijn best, daar kon niemand iets van zeggen. Voordat mijn ouders in één auto naar hun kantoorbanen gingen, deden ze vroeg in de ochtend een rondje over het erf, ze maakten het ontbijt voor ons en opa klaar en zorgden dat iedereen op tijd wakker werd. Na een paar maanden ging het beter met opa. Hij herpakte zich zo goed en zo kwaad als het ging, verzorgde de dieren en zichzelf weer wat beter en er werden zelfs nieuwe groenten gepoot. Zelfs de bloementuin, oma’s trots, waar hij eerder niet eens naar durfde te kijken, nam hij onder handen. Met onze aanwezigheid op de boerderij leek een deel van zijn levensvreugde weer terug te komen.

Net als pap had mam een kantoorbaan ‘in de stad’. Vanaf de leeftijd dat ik me dingen kan herinneren, weet ik nog dat ze iedere werkdag met een somber gezicht thuiskwam. Toen we op de boerderij woonden, was dat niet anders. Pas wanneer ze zich had omgekleed, haar nette pak had verwisseld voor een spijkerbroek en een ruime sweater, een rondje over het erf maakte, de frisse buitenlucht die rook naar gemaaid gras en koeienmest diep haar longen in snoof en de dieren gedag had gezegd, werd ze weer vrolijk. Was ze weer de vrouw die Tijn – mijn zes jaar jongere broer – en ik herkenden als onze moeder.

Op een zaterdagavond dronken we na het eten in de tuin achter de boerderij koffie met zelfgebakken limoncello-citroencake, een door mam bedacht recept. Opa schraapte zijn keel, keek onderzoekend naar haar en vroeg: ‘Meisje, waarom zeg je die baan niet gewoon op? Je zegt altijd wat een hekel je hebt aan wat je op kantoor moet doen. Nu moet je weer je…’ Hij tikte tegen zijn kin.

‘Je purpose zoeken, opa,’ zei ik met mijn mond vol cake. Dat had mam de dag ervoor verteld en opa vond het maar onzin, al die Engelse termen en al die dingen die mam moest doen, zoals je targets halen en je eigen assessment schrijven. Opa komt nog uit een tijd dat je baas, niet je line manager, vertelde wat je moest doen. Als je iets verkeerds deed, kreeg je de wind van voren en als je je werk naar behoren uitvoerde, kreeg je aan het eind van iedere maand een envelopje met inhoud, dat je netjes thuis bij moeder de vrouw inleverde. Niet helemaal, want van een klein deel werd in de dorpskroeg eerst een borrel gedronken om het salaris te vieren.

‘O ja, je purpose,’ spuugde opa het woord uit. ‘Ik weet niet eens wat het betekent, laat staan waar je dat moet zoeken, wat een onzin,’ verzuchtte hij met een goed hoorbare zucht.

Op tafel stond een vaas met zelfgeplukte bloemen uit oma’s tuin. Mams gezicht werd dieproze, net als de kleur van een van de dahlia’s in de vaas. Ik zag haar naar adem happen, haar adamsappel ging een paar keer op en neer. Ze opende haar mond – vast om opa een gevat antwoord te geven – en sloot hem toen weer, waarna er een lach op haar gezicht doorbrak.

‘Dat is een mooi woord voor je doel in het leven zoeken, pap.’ Mam haalde haar schouders op. ‘En eerlijk gezegd weet ik ook niet waar ik dat moet vinden in de hele dag facturen en saaie offertes maken. Geen idee hoe ik de wereld daarmee mooier maak of mezelf daarin als mens kan ontwikkelen.’

Haar blik gleed over het eindeloze weiland achter de boerderij. De stenen van de stad hadden plaatsgemaakt voor het wuivende groen van het weidegras waarmee de boerderij omringd was. Het getingel van de trams en het gegrom van automotoren waren nu het geluid van krekels, gekwaak van de kikkers en het getjilp van de vogels in de kleine boomgaard. Verbazingwekkend snel waren we er allemaal aan gewend. Na een paar tellen zei ze eindelijk weer wat.

‘Ja, waarom eigenlijk? Geld? Zekerheid? Een pensioen? Zodat ik als ik… oud ben geen geldzorgen heb, maar misschien de puf niet meer heb om te doen wat ik eigenlijk graag zou willen.’ Ze kantelde haar hoofd en fixeerde haar ogen op die van pap, zoekend voor steun, uitdagend misschien zelfs een beetje.

Pap haalde laconiek zijn schouders op. ‘Als je echt ongelukkig bent, dan stop je er toch mee? Financieel kunnen we het ons nu veroorloven met de lage huur die we aan pa betalen.’

Tijn en ik keken elkaar verbaasd aan. Opa zette zijn koffiemok neer en begon met praten voordat mijn moeder iets zou weten uit te brengen. ‘Als ik er niet meer ben, dan wordt de boerderij helemaal van jullie. Dan kost het niks meer, nadat je de haaien van de belastingdienst hebt betaald.’

‘Pa, zeg dat nou niet,’ smeekte mam en ze kneep opa zachtjes in zijn arm. ‘Je blijft nog een hele tijd bij ons.’

Ik weet dat ze enorm bang is voor het moment dat onvermijdelijk gaat komen.

Opa legde zijn hand over de hare en gaf er een bemoedigend kneepje in. ‘En als je nou een boerderijwinkel begint en onze eigen melk en verse eitjes gaat verkopen? En geitenkaas gaat maken en cakes van onze eieren bakt? En je kunt bloemen verkopen, uit de tuin van je moeder. Of misschien een pluktuin maken? Plek genoeg. Iedereen wil lokale producten. Biologisch. Eerlijk, gezond. Met aandacht voor de natuur. Niet met het vliegtuig ingevlogen. Zo kunnen wij ook ons steentje bijdragen, al is het maar een druppel op de gloeiende plaat. Ik heb me erin verdiept. Het moet natuurlijk allemaal professioneel opgezet worden, maar dat is een kwestie van tijd investeren. Jij kan dat, lieverd. De grote stal achter op het erf staat leeg. Daar kunnen we een deel van verbouwen tot een winkeltje voor jou. Ik kan helpen.’

Opa hijgde een beetje na die stortvloed aan woorden.

Mam keek opa verbijsterd aan, alsof een marsmannetje zonet de plaats van haar vader in de tuinstoel had overgenomen, maar haar ogen begonnen te twinkelen bij de gedachte eigen baas te worden in haar boerderijwinkel.

‘En de contracten die je hebt met de afnemers van de melk, pa?’ vroeg mijn vader bedenkelijk.

Opa zwaaide met zijn oude, gerimpelde hand. ‘Die zijn zo op te zeggen en het levert ook geen donder op,’ zei hij met krakende stem. ‘Dat gaat allemaal naar mannen met de grijze pakken en hun eeltvrije handjes bij de grote bedrijven, niet naar de boeren die zich een slag in de rondte werken.’

‘Ik kan ook helpen en vers ijs gaan maken.’ Tijn begon te glunderen bij het idee. Hij is gek op ijs. Mam en hij begonnen gelijk samen te filosoferen over nieuwe smaken.

Aan het einde van de avond gaf mam bijna licht van enthousiasme. Het was eigenlijk de bedoeling dat we hier maar tijdelijk zouden wonen en dan ooit weer terug naar de stad zouden gaan. Na het overlijden van opa. Het was nooit hardop uitgesproken, maar dat was het oorspronkelijke plan. Inmiddels waren we allemaal, zelfs pap, verknocht geraakt aan het markante, oude gebouw dat met zijn scheurtjes en kraakjes en piepjes al eeuwenlang de immer razende wind over het platteland had overleefd. In de Tweede Wereldoorlog hadden de boerderij en de stallen als schuilplaats gediend voor onderduikers. Af en toe, als opa een borreltje of twee of meer op had en zijn gewoonte om vooral niet op te scheppen over zijn eigen prestaties door de alcohol vervaagde, vertelde hij verhalen over hoe hij als kleine jongen samen met zijn ouders in de hongerwinter met wat de boerderij nog wist te produceren een aantal gezinnen in leven had weten te houden. Blijkbaar wist mijn overgrootoma zelfs van bloembollen nog iets eetbaars te maken. De veestapel was aan het einde van de oorlog nagenoeg in de pan verdwenen, het vlees van de koeien was op het laatst harder nodig dan de melkproductie, die toch al zo goed als opgedroogd was bij de koeien die in de winter ook niks meer te eten hadden. Uit al opa’s verhalen sprak de liefde voor zijn boerderij en in de wereld die steeds vluchtiger en sneller leek te worden wilde hij de geschiedenis ervan levend houden.

Ik hou van die verhalen en net als opa hou ik van de boerderij en zijn historie. En ik ben dol op opa. Toen we hier tien jaar geleden naartoe verhuisden, vond ik het vreselijk. Ik was een verlegen jongen, had slechts een paar vrienden op school en werd op een kwetsbare leeftijd ineens weggerukt uit mijn vertrouwde omgeving om naar een ander huis en een andere middelbare school te gaan. Het stonk altijd op de boerderij, naar mest, naar de dieren, naar van alles en nog wat, en ik had het idee dat die geur in iedere porie van mijn lijf zat en dat iedereen aan mij kon ruiken dat ik op een boerderij woonde. Maar ik wende, langzaam maar zeker. Op school was ik toch min of meer een buitenbeentje dat worstelde met van alles, maar vooral met mezelf. Met de ouders van mijn vader hadden we op zich wel een goed contact, maar het was voornamelijk op feestdagen en verjaardagen dat we hen zagen. Die twee woonden in het centrum van de stad en hadden een druk leven met clubjes, theaterbezoeken en etentjes in dure restaurants. Als Tijn en ik uit logeren gingen toen we klein waren, was het vrijwel altijd bij opa en oma ‘boerderij’. Het was niet meer dan logisch dat we met hen een betere band opbouwden. En ik vooral met opa. Met hem kon ik over alles praten, maar als ik iets niet wilde vertellen, dan vroeg hij ook niet door. Vaak kwam het er later dan vanzelf uit. Opa vroeg nooit naar vriendinnetjes, gelukkig.

Opa gaf me een eigen geitje toen we op de boerderij kwamen wonen. Het arme beest was bijna gestorven tijdens de bevalling, de moedergeit verstootte hem. Eerst vond ik het een stom idee, kom op zeg, welke zestienjarige zit er nou te wachten op een geit die hij moet verzorgen? Maar toen het arme, hulpeloze diertje met die bijzondere, grote grijze ogen naar me keek en zachtjes mekkerde, was ik om. Ik wist hem in leven te houden. In het begin moest ik een paar keer per nacht mijn bed uit om hem de fles te geven en het eerste wat ik deed als ik wakker werd of als ik uit school kwam, was naar Gijs toe.

Gijs de Geit veroverde het huis en mijn hart. Aan hem kon ik mijn verhalen kwijt. Hij luisterde naar mijn muziek die, toen ik begon met componeren, soms niet om aan te horen was, en hij volgde me overal waar ik ging, zelfs tot in de slaapkamer. Dan bleef hij op de drempel staan, tilde één hoefje op en liet een zacht, zielig mekkergeluidje horen. Ik wapperde hem dan weg met mijn handen, en ik zweer dat ik een teleurgestelde blik in zijn geitenogen kon zien wanneer hij achteruitlopend afdroop. Ik hou van Gijs, maar een geit in mijn bed ging zelfs mij te ver. Gijs probeert het nog steeds weleens. Het is gewoon een spelletje tussen ons. Wie zegt dat dieren geen hersens en geen humor hebben, heeft het echt fout.

Langzamerhand liet ik mijn voornemen om de boerderij zo snel mogelijk te verlaten varen. Als nu de geur van hooi, van vers gemaaid gras vermengd met de geur van de bloemen uit de pluktuin mijn neusgaten binnendringt, de vlinders om mijn hoofd dansen en de kippetjes naar de veters van mijn sneakers pikken, ben ik thuis. De boerderij is mijn veilige haven, weg van de drukte en hectiek van de muziekwereld, van mensen die allemaal wat van me willen. Meer dan ik bereid ben om te geven. Meer dan ik kán geven. Althans, aan hen.

Wanneer ik het erf op kom rijden, komt Gijs luid mekkerend op me afrennen.

‘Ja, ja, even wachten, kerel,’ zeg ik tegen hem en ik rijd stapvoets verder naar de schuur terwijl Gijs naast me mee hobbelt. Daar zet ik de motor op de standaard en stap af. Ik buk om Gijs uitgebreid te knuffelen. Hij mekkert als een bezetene en drukt zijn kop tegen me aan. Ik moet uitkijken dat hij me niet verwondt met zijn horentjes. Hij is inmiddels al lang volwassen, bejaard zelfs bijna. Soms denk ik weleens dat Gijs niet beseft dat hij een geit is, geen mens.

‘Jij moet even buiten blijven, ouwe dibbes. Ik ga even bij die andere oude dibbes kijken.’

Het grind knerpt onder mijn sneakers als ik over het erf naar de andere kant van de boerderij loop. Gijs wandelt blij achter me aan.

Roerloos ligt mijn opa in zijn bed in de huiskamer, in het voorhuis. Pap heeft het hoge bed daar neergezet, zodat opa de steile trap naar de slaapverdieping niet meer op en af hoeft te klimmen. Opa was steeds een beetje duizelig, maar dat wilde hij natuurlijk niet toegeven – ‘Als het vanzelf gekomen is, gaat het vanzelf ook weer weg’ – maar we zagen dat hij zich voortdurend ergens aan vast moest pakken en steeds een paar tellen wachtte wanneer hij opstond. We waren bang dat hij op een slechte dag een tree zou missen of mis zou grijpen naar de leuning en van de eerste verdieping naar beneden zou kukelen, met alle gevolgen van dien. Natuurlijk wilde opa daar allemaal niets van weten – ‘Ik ben toch niet ziek, verdorie. Jullie behandelen me als een bejaarde!’ – en weigerde hij gebruik te maken van het bed. Maar na een paar dagen ging hij er overdag toch even een uurtje in liggen. Niet lang daarna werd het ene uurtje een paar uurtjes en nu ligt hij vaker op bed dan dat hij actief is.

Op de drempel van de woonkamer sta ik stil en hou ik mijn adem in. Het is donker in de kamer, de lucht is bedompt. Dit is altijd het ergste moment. Ik spits mijn oren of ik opa hoor ademen. Het tikken van de oude klok boven de gashaard snijdt door de stilte. Hier in deze kamer is het alsof de tijd heeft stilgestaan. Opa stond erop dat het zo bleef. Ik vermoed dat hij hier de aanwezigheid van oma nog het best kan voelen. Het ziet er nog hetzelfde uit als toen ze overleed. Er staan tinnen kannetjes in het raamkozijn, op de eikenhouten eettafel ligt een rood Perzisch tapijt met een ingewikkeld patroon en pluimen aan de rand, en in het kastje boven het eenvoudige aanrecht staat een compleet boerenbont servies. Buiten tokken de kippen dat het een lieve lust is, die hebben geen idee wat er zich allemaal in de wereld en hierbinnen afspeelt.

Mijn keel knijpt zich dicht. In gedachten tel ik: één, twee, drie, en wanneer ik zie dat de borstkas van opa een heel klein stukje rijst en weer daalt, stoot ik met een zucht van opluchting mijn eigen ingehouden adem uit. Hij ademt moeizaam tegenwoordig. Met een hart dat opeens veel minder zwaar aanvoelt, stap ik de kamer in.

‘Hé, opa,’ zeg ik opgewekt.

De huid spant droog en strak over zijn gezicht, magere armen en hoekige schouders die boven de deken uitsteken. Eten doet hij al lang zo goed niet meer. Hij heeft niet veel nodig, zegt hij, nu hij niet meer werkt. Langzaam slaat opa zijn ogen open. Het oogwit is niet meer zo wit, eerder gelig, met gesprongen adertjes. Zijn lippen plakken even aan elkaar voordat hij zijn mond opent en vraagt: ‘Hé jonkie, hoe is het?’

Ik loop naar het raam om het gordijn een stukje open te schuiven en het raam open te zetten. Frisse lucht stroomt het voorhuis in en het getok van de kippetjes en het gemekker van Gijs, die onder het raam is gaan staan, komt nu ongefilterd binnen. Ik deins verschrikt achteruit als Gijs opeens op zijn achterpoten gaat staan, zijn voorpoten op het kozijn zet en de kamer inkijkt.

Een lach glijdt over opa’s gezicht. ‘Die geit weet ook van geen ophouden, hè?’

Zijn stem is zacht, krakerig.

‘Nee, Gijs geeft nooit op.’ Ik trek een kruk bij het bed en ga zitten. Met mijn ellebogen steun ik op het bed. ‘Zal ik je een beetje overeind helpen, opa?’

Hij lijkt vandaag weer brozer dan gisteren. Zijn haar wordt dunner, mam knipt het tegenwoordig zelf. Zijn huid is dun, bijna doorschijnend, op zijn wangen zitten hier en daar kleine wondjes en zelf scheren lukt niet meer. Vroeger scheerde opa zich nat, dan stond ik als klein jochie naar hem te kijken hoe hij met een grote kwast zijn gezicht inzeepte en daarna de haren van zijn wangen schraapte. Dan smeerde opa een beetje scheerschuim op mijn gezicht, wat ik er met de achterkant van een kam vanaf veegde. Van mijn eerste echte gage heb ik een goed elektrisch scheerapparaat gekocht en eens in de paar dagen scheer ik opa nu voorzichtig. In het begin mopperde hij als ik dat deed, volgens mij geniet hij er nu stiekem van.

Ik pak zijn hand die op de dekens ligt. De kracht lijkt eruit gevloeid, het is een gevlekte huid over botten en donkere aderen die door het dunne vel heen schijnen. Het is de hand die mama gedragen heeft, haar gesust en gewiegd heeft – mam was een huilbaby, dat is het voordeel van bij je opa wonen, dan hoor je al die smeuïge verhalen over je niet-perfecte ouders – en haar vasthield terwijl ze leerde fietsen. De hand die tienduizenden keren met een riek het hooi heeft opgeschud en de stallen heeft uitgemest. Die de koeien melkten. Later gebeurde dat met de melkmachine. De handen die oma vasthielden toen ze in zijn armen stierf en waar de tranen op vielen toen hij de schroeven van haar kist dichtdraaide.

Ik denk aan de tientallen mensen die hij samen met zijn vader heeft geholpen in de oorlog. Ondanks onze talloze vragen heeft hij in nuchtere toestand nooit heel erg uitgeweid over zijn eigen rol daarin, maar mijn opa kennende weet ik zeker dat hij ook als kleine jongen zijn steentje zo veel mogelijk heeft bijgedragen. Opa is nog van de generatie dat anderen helpen vanzelfsprekend was en dat je wat je deed niet breed uit hoefde te meten op social media.

Ik kijk naar de magere hand die ik vasthoud. Herinneringen flitsen voorbij. Dat hij na het werk op de boerderij bij de verbouwing van het achterhuis hielp om het zo snel mogelijk gerieflijk voor ons gezin te maken. En dat hij daarna begon aan de verbouwing van een van de schuren achter op het erf, de schuur die uiteindelijk mijn woning werd. Zijn pezige, oersterke en door de zon gebruinde lijf dat dag in, dag uit onvermoeid met bouwmaterialen liep te sjouwen. Dat hij weigerde om de oplaadbare schroeftol van pap te gebruiken en hoe hij de houten balken met onverwoestbare, ouderwetse verbindingen aan elkaar maakte. Zijn handafdruk was na al die jaren in het hout gesleten. Net als de steel van de pollepel waarmee oma in duizenden pannen soep had geroerd. Voordat hij zover afgesleten was dat hij onbruikbaar zou zijn geworden, overleed oma. De soeplepel heeft een ereplaatsje in huis gekregen.

Ik bedenk hoe gelukkig mam nu is, en pap omdat mam zo gelukkig is. Tijn heeft zijn draai ook redelijk gevonden, al is al dat geblow en het indrinken dat hij achter de voormalige hooiberg met zijn vrienden doet, pap en mam een doorn in het oog. Maar als ze het niet toestaan, doet hij het ergens anders. Alle jongens hier in de buurt doen hetzelfde.

Opa probeert vaak de discussies die we hebben te relativeren. Vroeger was alcohol geen enkel probleem, rookte iedereen – toen was roken nog stoer en gezond –, zaten er geen veiligheidsgordels in auto’s, lagen kinderen op een neergeklapte achterbank te slapen als gezinnen op reis gingen en renden mensen niet voor ieder pijntje en kwaaltje naar de dokter. En kijk: hij was toch ook zonder noemenswaardige problemen zo oud geworden?

Dan rolde pap met zijn ogen en zuchtte overdreven, zijn gezag als vader werd weer eens ondermijnd door zijn schoonvader, die Tijn en mij altijd verdedigde. Desondanks was het de beste beslissing ooit van pap en mam om hier te komen wonen.

Met een druk op de knop van de afstandsbediening breng ik het hoofdeind van het bed met een zware brom in beweging.

‘Zo is het goed. Ik lig prima,’ fluistert opa met geheven hand, en even denk ik een flits van pijn over zijn bleke gezicht te zien schieten.

‘Oké. Sorry.’ Zelfs rechtop zitten lijkt al te veel energie te kosten. Langzaam laat ik het bed weer een stukje zakken, net genoeg om elkaar goed aan te kunnen kijken. Wanneer hij weer iets lijkt te ontspannen, vertel ik over de nieuwe single en dat Jax denkt dat we de wereld gaan veroveren. Opa heeft allang door hoe ik over onze nieuwe manager denk. Aan een half woord heeft hij genoeg. Ik moet een beetje vooroverbuigen om te horen wat hij zegt. Zijn stem, die vroeger over de boerderij bulderde en die de hele veestapel met gespitste oren stil kon doen staan, heeft zijn kracht verloren. De adem die hij nodig heeft om de klanken van zijn woorden te vormen, lijkt nu al te veel van zijn energie te vergen.

‘Pas je op jezelf, vent? De grote wereld is niet altijd even aardig voor jongens als jij.’

Met de achterkant van mijn hand wrijf ik een opwellende traan zo onopvallend mogelijk bij mijn ooghoek weg. Hij mag niet zien dat ik huil, daar heeft niemand wat aan. Bovendien horen mannen niet te huilen. Opa heeft geen idee van social media en hoe de wereld daar omheen lijkt te draaien, het heeft geen zin om te proberen dat aan hem uit te leggen. Pap heeft hem tevergeefs geprobeerd een smartphone aan te praten, zodat hij ook appjes kon sturen, maar opa had na een paar pogingen om met zijn eeltige duim iets te typen het ding verontwaardigd teruggegeven. ‘Als jullie me zoeken, ben ik ergens op de boerderij. Ik heb bijna tachtig jaar zonder zo’n apparaat geleefd, dus die laatste jaren zullen ook wel lukken. Jullie krijgen allemaal vierkante laserogen en vergroeide duimen door die stomme telefoons.’

Ik glimlach bij de herinnering aan die scène. Opa weet hoe hij de televisie aan moet zetten, hoe de afstandsbediening werkt en hoe je de tractor en een auto bestuurt. Aan alle nieuwerwetse dingen zoals iPads en mobiels heeft hij een broertje dood.

Mijn blik gaat door de huiskamer en blijft op de halflege fles Bols rusten.

‘Opa, wil je een borreltje?’ Een jonge jenever, dat lust hij altijd nog wel. Eén borreltje per dag. Opa’s hoofd rolt langzaam over het kussen, zijn dunne haren plakken aan de stof.

‘Vandaag niet, jonkie.’

‘Wil je wat anders, kan ik wat voor je doen?’

Hij knijpt zijn ogen samen. ‘Nee, alles is goed. Ik ga zo weer even slapen.’

‘Oké.’ Ik trek de deken wat omhoog en dek hem goed toe. ‘Tot vanavond. Ga maar even lekker rusten. Met etenstijd kom ik weer langs.’

‘Dat is goed, Justus. Je bent een fijn kind.’

Bij opa zal ik altijd een kind blijven. Dat voelt op een rare manier fijn.

6.

Ramona

Shower me with good times

P!nk – ‘Cover Me in Sunshine’

Ik staar naar de foto van Timo terwijl mijn hart tegen mijn borstkas roffelt. Met mijn duim en wijsvinger vergroot ik de afbeelding en dan zie ik dat er een paar vingers op de kop van zijn schouder rusten. Vingers met lange, rode nagels en een pinknagel met glitterlak. Nagels die ik herken. Op Instagram heb ik een paar minuten geleden een foto gezien van die nagels, aan slanke vingers met een knoert van een ring aan een ervan en talloze armbandjes om de smalle pols, alsof de eigenaresse zo vanaf een hippiemarkt op Ibiza is komen lopen. Ze kwam wel net ergens vandaan, maar dichter bij huis: uit de nagelstudio. Natuurlijk was het eerste wat ze deed foto’s van haar pas gelakte, nieuwe gelnagels posten – de lak was waarschijnlijk nog maar net droog. Dat het gelnagels waren, stond er natuurlijk niet bij, maar het is bijna niet mogelijk dat een mens van nature zulke nagels heeft. Hoewel, ik heb op Instagram ook weleens foto’s gezien van een vrouw die nagels van meer dan een meter had. Wist je dat je nagels dan gaan krullen en het net lijkt alsof je meterslange pijpenkrullen aan het einde van je vingers hebt? Getver.

Ik ga naar Insta en zoek haar account. Alexia. Een koninklijke naam, dat ook nog eens. Origineel ook, omdat haar ouders eerder met die naam op de proppen waren gekomen dan Willem-Alexander en Máxima. Tot overmaat van ramp is ze ook nog eens van adel. Daar gaat zij en haar familie prat op, het familiewapen staat ook op haar Insta. Ze wonen vlak bij Timo, ongetwijfeld ook in zo’n kast van een huis.

Ja hoor, het is alweer tien foto’s geleden dat ze die gelnagels postte – er gebeuren zoveel leuke ‘instawaardige’ dingen in haar leven. Het zijn duidelijk de nagels van Alexia die op de schouder van Timo rusten. Stiekem ben ik jaloers. Ik zou ook wel een keer van die lange nagels willen hebben, die je zo gezellig tegen je wijnglas kunt laten tikken. Of beter nog: zachtjes in de rug van een bepaald manspersoon zetten, net hard genoeg om je sporen achter te laten. Ik ben alleen bang dat mijn vader ze meteen afknipt. Het kan natuurlijk ook niet, met zulke nagels rauwe kipfilet rijgen, eieren pellen en in de foodtruck staan. De plek onder je nagels is een uitstekende broedplaats voor bacteriën. Daar heeft Alexia natuurlijk geen boodschap aan.

Ik strek mijn hand voor mijn gezicht uit en bestudeer mijn vingers. Ik heb ook slanke vingers met prima nagels. Schoon, verzorgd. Om de ringvinger van mijn linkerhand zit een antieke ring. Hij is goud, met een grillig gevormde rode steen met kleine diamantjes eromheen. Twee handjes als zetting houden de steen vast. Eigenlijk is hij net iets te groot, maar dat weerhoudt me er niet van hem altijd te dragen. Ik heb hem nooit laten taxeren omdat het me niets kan schelen of hij honderd of duizend euro waard is. Hij is van mijn oma geweest en voor al het geld van de wereld doe ik hem niet weg. Toen ze hem aan mij gaf – liever met een warme hand dan met een koude, zei ze –, vertelde ze het verhaal van zeemannen met gouden kiezen en gouden ringen in hun oor. Als ze zouden overlijden, kon er van de goudopbrengst een behoorlijke begrafenis betaald worden. Lachend had ze eraan toegevoegd dat de lichamen vast overboord gekieperd waren en het goud verdeeld werd onder de rest van de bemanning. Daarna was haar blik weer serieus geworden. Wanneer het ooit echt nodig was, mocht ik de ring zonder schuldgevoel verkopen, drukte ze me op mijn hart. Gelukkig is het tot nu toe niet nodig geweest.

Terwijl ik de ring gedachteloos om mijn vinger draai, kijk ik weer naar de foto van Timo, waar hij me zo lief lachend op aankijkt. Eerst dacht ik nog dat het een selfie was, speciaal voor mij. Nu ik weet dat Alexia het feestje met hem meeviert, twijfel ik. Boos sla ik mijn studieboek dicht en gooi het op bed. Daar kan ik me nu al helemaal niet meer op concentreren! Waarom ben ik nou niet naar de wedstrijd gaan kijken? Dan had ik met eigen ogen kunnen zien hoe ze nu weer probeert om Timo in te palmen. Niet dat ik er veel aan kan doen. Alexia is een veel betere partij dan ik. Uiteraard zit ze ook op hockey en natuurlijk speelt ze daar in het hoogste team: Dames 1. Blijkbaar maakt het daar niet uit wat voor nagels je hebt. Spelen ze daar met witte handschoentjes aan? Dezelfde als de bedienden in hun huis dragen als ze het zilver en het koper poetsen? Geen idee of dat zo is, maar het zou zomaar kunnen.

Uiterlijk past ze veel beter bij hem dan ik, met haar wuivende, grijs-blonde manen – dezelfde tint als Timo’s moeder. Van die haren post ze ook regelmatig foto’s. Ze is slank, heeft rondingen op de juiste plekken, en dat alles wordt gedragen door benen waar geen einde aan lijkt te komen. Grote, blauwe kijkers die omlijst worden door met zijden haartjes verlengde en opgevulde wimpers, aangezet met mascara die net zoveel kost als ik op een gemiddelde zaterdag verdien. Hun kindertjes worden in het echt misschien nog wel mooier dan die van mij en Timo in mijn dromen zijn.

Als we in een tijd zouden leven dat uithuwelijken nog bestond, zouden de ouders van Alexia en Timo er vast alles aan doen om die twee samen te brengen, met uitgebreide familiediners na polowedstrijden en high tea’s op het landgoed. Gelukkig zijn we minstens een eeuw verder, maar toch ben ik er niet van overtuigd dat het niet meer gebeurt. Ze zouden het perfecte koppel zijn. Allebei slim, uit een vermogende familie met een grootse toekomst zonder geldzorgen in het verschiet.

Dan zouden ze 2.4 knappe, blonde kinderen krijgen, zouden ze oud geld genoeg hebben, in een kast van een huis wonen en minstens twee keer per jaar op een luxe zonvakantie gaan, in de winter in Gstaad of Kitzbühel gaan skiën en dan prachtige foto’s posten, #workhardplayhard. En als ze dan met hun dure, benzine slurpende Range Rover Sport op pad gaan, naar ‘de hockey’ of een of ander highsociety-uitje, zou er een blonde labrador in de laadruimte van die grote bak zitten. Nee, twéé labradors. Een blonde en een chocoladebruine.

Voordat ik mezelf nog verder de put indraai, videobel ik met Sanne, mijn beste vriendin vanaf de lagere school. Ondanks de verschillende wegen die we daarna zijn ingeslagen, zijn we elkaar nooit uit het oog verloren. Qua uiterlijk en eigenlijk alles liggen we mijlenver uit elkaar. Sanne is ruim een meter tachtig, blond, stevig en heeft het hart op de tong, een echte Rotterdamse. Ze praat niemand naar de mond, ze doet zich nooit beter voor dan ze is en ze heeft een broertje dood aan wat mensen van haar vinden. Sanne heeft de kappersopleiding gedaan en pas haar eigen salon geopend. Ik ben zó onwijs trots op haar. Vandaag heeft ze een feloranje satijnen blouse aan en knalroze lippenstift. Haar haren zijn slordig boven op haar hoofd met onzichtbare speldjes vastgezet. Ik weet niet hoe zij het altijd doet, maar het staat haar geweldig.

‘Hé, babe. Zeg dat je Alexia LaGrand een trut vindt.’

‘Ik vind Alexia LaGrand een trut.’

Ik lach, Sanne heeft een geweldig gevoel voor humor en weet altijd precies waar ik behoefte aan heb. In dit geval is het om haar te horen zeggen dat ze net zo’n hekel aan Alexia heeft als ik, al is het niet waar.

‘Je kent haar niet eens.’

‘Jij vindt haar een trut en dan vind ik haar automatisch dus ook een trut. Wie heet er trouwens Alexia LaGrand? Is dat een artiestennaam? Lijkt ze op zo’n dragqueen? Ik zie een heel grote vrouw voor me, zo’n soort Grace Jones met een blokkapsel en enge make-up. Een spin die het mannetje opeet na het paren.’

Als ik bijgekomen ben van de gierende lach die de levendige omschrijving heeft veroorzaakt, zucht ik theatraal. ‘Nee, zo ziet ze er dus niet uit. Ze is echt knap. Dat mens is gewoonweg te perfect voor woorden. En volgens mij is ze verliefd op Timo.’

‘Hoe wéét je dat nou?’

‘Ze hangt altijd om zijn nek, als een wesp op een pot jam. En dat ze perfect is: moet je haar Instagram-pagina maar bekijken.’ Ik zucht nog een keer. Dat schijnt op te luchten, maar nee. Ik voel me nog net zo down als daarvoor.

‘Mensen die hun hele hebben en houwen op Instagram etaleren, zijn vaak minder perfect dan je denkt. En onzekerder. Ze doen dat om duimpjes en hartjes te krijgen en zich beter te voelen. Je moet haar geen macht over jezelf geven. Er zal altijd iemand mooier en beter en slimmer en rijker zijn dan wij, maar jij bent zelf ook een prachtig mens, met je irritant vlekkeloze huid en je grote puppyogen. Mangapoppetje.’

‘Ga door.’ Behalve humor is ze ook slim en zoals gezegd: Sanne weet altijd precies het juiste te zeggen.

Ze lacht. ‘Muzikaal, talentvol, lief, aardig voor anderen, beleefd, spreekt altijd met twee woorden. Kan lekker koken. Mooi figuurtje. Hashtag bodypositivity blablabla.’

Nu lach ik ook.

‘Maar ik dacht dat je nooit werk van Timo zou gaan maken? Wat overigens nog steeds niet wil zeggen dat ik het daarmee eens ben.’

‘Dat ik hem niet kan krijgen, wil niet zeggen dat Alexia LaGrand hem dan wel mag krijgen.’

‘Ah. Op die fiets. Ik zou er gewoon eens goed over nadenken of je redenen om Timo op afstand te houden wel zo 21e-eeuws emancipatorisch verantwoord zijn.’

Hoewel ze niet gestudeerd heeft, houdt Sanne wel van moeilijke woorden. ‘En daarmee bedoel je?’

‘Dat je niet in India leeft, met een kastensysteem, of in de middeleeuwen, waar Timo een ridder is, Alexia een prinses en jij het meisje met de zwavelstokjes. Je bent geen dubbeltje dat nooit een kwartje kan worden. Je hebt een enorm talent. En straks een papiertje waarmee je de banen voor het uitkiezen hebt.’ Ze haalt adem en zegt dan: ‘Een man zou god op zijn blote knieën moeten danken als hij jouw bloemetje mag plukken.’

‘O god, Sanne! Dat zég je toch niet?’ Ik rol met mijn ogen. Ik kan niet geloven dat mijn beste vriendin dat net echt zei. Ik sla met mijn hand tegen mijn voorhoofd en laat me achterover op bed vallen. Sanne is de enige die weet dat ik… nou ja, nog niet dát met een jongen gedaan heb. Natuurlijk heb ik gezoend, vaker dan eens, en ook wel meer dan dat, maar behalve het betere handwerk is het… echte werk tot nu toe aan me voorbijgegaan. Ik weet zelf niet eens waarom. Niet dat ik er bang voor ben, of dat de kans er nooit geweest is. Integendeel, ik kan niet wachten tot het zover is. Met Mike was het bijna zover. Ik zal nooit de verbijsterde blik in zijn ogen vergeten toen ik hem hijgend van me af duwde, als door een bij gestoken mijn topje van de grond viste en zijn studentenkamer uit vluchtte. Hij had zo zijn best gedaan met waxinelichtjes en vieze, zoete wijn in mooie glazen. Dat was tevens de laatste keer dat ik hem gesproken heb. Meteen daarna blokkeerde hij mijn nummer en als we elkaar tegenkwamen, liep hij met een grote boog en een woeste blik op zijn gezicht om me heen. Ik kan het hem niet kwalijk nemen, ik wist zelf niet eens waarom ik uiteindelijk opeens toch niet wilde. Ik dacht er toen echt klaar voor te zijn.

Of Daan. O god, lieve Daan. We zaten in dezelfde klas op de middelbare school. We draaiden meer dan een halfjaar om elkaar heen. Hij was net zo bleu als ik. Op een meerdaagse schoolreis waren we er helemaal klaar voor. Bij het derde bezoek aan het Kruidvat had hij eindelijk condooms durven kopen. Terwijl de rest aan het feestvieren was, kropen wij samen in het onderste bed van een van de stapelbedden. Stil als muisjes begonnen we te rommelen en net toen we bij het moment suprême aangekomen waren, Daan het condoom uit zijn broekzak had gevist en met enige moeite het folie met zijn grote voortanden had opengescheurd, rolde ik als een houdini onder hem vandaan. Onder het stamelen van duizend excuses rende ik half aangekleed de slaapzaal uit, de herrie van het feest tegemoet. De rest van de trip heb ik hem niet meer aan durven kijken. Met hem is het ook nooit meer wat geworden en het kostte me uren praten en ontelbare koppen koffie voordat ik hem aan zijn verstand had gepeuterd dat het echt niet aan hem lag en dat ik niet vond dat hij een kleintje had en daarom was gevlucht.

En dan hebben we Louis. Arme Louis. Althans, dat dacht ik nog toen hij bijna bij het tweede honk was en ik half in paniek hyperventilerend de badkamer in vluchtte van de hotelkamer die we gehuurd hadden na het examenfeest. Louis was… laat ik het zo zeggen, Louis had erg grote voeten en je weet wat ze zeggen van mannen met grote voeten. Niet dat de aanblik van zijn enorme erectie me de stuipen op het lijf joeg en dat de reden was dat ik het op een rennen zette – hoewel ik me wel afvroeg hoe dat ding in godsnaam moest gaan passen. Ineens was het zo helder als glas dat ik niet wilde dat… dat zijn stamper mijn bloemetje ging bevruchten, zeg maar.

Na dat debacle begon hij me te stalken. Hij wachtte me op, postte bij het restaurant van mijn vader en ons huis, dook onverwachts op tijdens festivals waar we met de foodtruck stonden en belde me op de raarste momenten. Ik moest uiteindelijk zijn nummer blokkeren en een van Sams vrienden heeft zich voor moeten doen als mijn vriendje om hem af te schudden.

Misschien ben ik onbewust toch een beetje ouderwets, wil ik dat heel speciale moment voor iemand bewaren die ook heel speciaal voor mij is. Er kan maar één keer de eerste keer zijn. Al gaat het nu wel een beetje te lang duren. Ik ben 23, voordat je het weet, groeit de boel daar beneden dicht.

De stem van Sanne trekt me weer terug naar het heden.

‘Luister, Moon, je bent slim, je zit zelf barstensvol talent, de wereld ligt voor je open. Er is geen man ter wereld die het recht heeft te denken dat hij te goed voor jou is.’

Ik lach weer, een beetje besmuikt nu, en voel dat ik nog steeds bloos bij de herinneringen aan mijn gênante bijna-ontmaagdingen. ‘Nu heb je wel genoeg veren in mijn kont gestoken. Ik voel me al een heel stuk beter dan een paar minuten geleden.’

Ik denk aan de foodtruck, de festivals en aan mijn studie, die ik hopelijk over een halfjaartje afgerond heb. Aan een toekomst. Mijn hersens draaien op topsnelheid. ‘Hmm. Ik kan me natuurlijk altijd nog specialiseren in een recht dat dichter bij mijn passie komt. Media- en entertainmentrecht bijvoorbeeld. Of iets met copyright van artiesten.’

‘Waar heb je het nou opeens weer over? Nu ben je mij kwijt. Your mind works in mysterious ways, girl.’ Ze heft haar handen in een onmachtig gebaar.

Onze gesprekken gaan inderdaad altijd van de hak op de tak.

Ik knik driftig met mijn hoofd. ‘Je hebt me op een idee gebracht. Ook al word ik zelf nooit de nieuwe P!nk of Miley Cyrus, ik kan natuurlijk proberen om een zo leuk mogelijke baan te vinden, misschien wel in de cultuur- of evenementenbranche.’

‘Dat moet je sowieso doen. Als je iets doet wat je leuk vindt, dan voelt het ook niet als werk. Kijk maar naar mij.’

‘Wat ben je toch een wijze vrouw.’ Ik druk mijn wijs- en middelvinger tegen mijn lippen en vervolgens op het scherm. ‘Kus. Thanks, babe, je hebt me enorm geholpen.’

‘Geen idee waarmee, maar any time, Moontje. Ik ben jouw cheerleader. We zien elkaar snel weer.’ Sanne tuit haar volle roze lippen en sluit ons gesprek af.

Voor het telefoongesprek had ik zin om ‘Wrecking Ball’ van Miley Cyrus te zingen.

I came in like a wrecking ball

I never hit so hard in love

All I wanted was to break your walls

All you ever did was wreck me

Na het gesprek met Sanne daalt er een heerlijke rust op me neer. Mijn leven hoeft niet saai of een soort van afgelopen te zijn als ik straks afgestudeerd ben en eindelijk het papiertje in mijn zak heb dat mijn ouders zo graag willen zien. En Timo niet meer iedere dag zie. Ik moet ‘alleen even’ een leuke baan in de juiste bedrijfstak vinden en kijken hoe ik alles wat ik de laatste jaren heb geleerd, kan gebruiken. Die banen zullen niet voor het oprapen liggen, zeker niet in de richting waarin ik nu denk. Ik druk die gedachte ver weg. Online bestel ik meteen een boek over media- en entertainmentrecht en ik neem me voor uit te zoeken of ik nog colleges kan volgen waar ik echt iets aan heb.

Ik zoek de lyrics van ‘Cover Me in Sunshine’ op. P!nk had behoefte aan wat positiviteit en schreef een nummer dat ze samen met haar té schattige dochter zingt. Iedere keer als we met Saté Sam op pad zijn geweest, stopt Sam me aan het einde van de dag vijftig euro toe. Dat heb ik opgespaard en een tijdje terug heb ik er een noisecancellingkoptelefoon en een heel goede microfoon van gekocht. Ik zoek op internet de muziek op. Met speciale software weet ik inmiddels hoe ik de zang uit een nummer kan verwijderen als die versie niet te vinden is. Ik zet mijn iPhone op de opnamestand en start de muziek.

Cover me in sunshine

Shower me with good times

Tell me that the world has been spinning since the beginning

And everything will be allright

Cover me in sunshine

In het laatste couplet van het originele nummer zingt de dochter van P!nk mee. Ik zing het refrein nog een keer een octaaf hoger en dan voeg ik het met een speciaal softwareprogrammaatje toe aan de eerste opname. Zingen maakt me rustig. Pap en mam weten dat ik dat graag doe, maar met liedjes zingen kun je de kost niet verdienen, zegt pap altijd. Leuk als hobby, meer niet.

Muziek is mijn houvast. Wanneer ik zing, verdwijnt de wereld om me heen. Dan zijn er geen saaie studies en tentamens waar ik nachtmerries van krijg. Geen Alexia die duidelijk haar zinnen op mijn geheime crush gezet heeft. In wie ze nu zelfs haar gelakte klauwen zet.

Loslaten, loslaten, zeg ik tegen mezelf terwijl ik mijn slapen masseer en het nummer dat ik zojuist heb opgenomen, afspeel. Met mijn ogen dicht neurie ik zacht met mijn eigen stem mee. Het klinkt best goed, al zeg ik het zelf.

Ik stuur de clip naar Sanne. Zij is de enige die de filmpjes van mij te zien krijgt. Die ik genoeg vertrouw om mezelf bloot te geven, want zo voelt het als ik zing. Vorige week heb ik de grootste hit van Just Did It! ingezongen. Mijn stem is natuurlijk heel anders, hoger, dan die van de leadzanger, maar toch klonk het helemaal niet verkeerd. Sanne ging helemaal uit haar dak toen ze die opname van mij zag en hoorde. Na het eerste euforische bericht – als ze zelf niet beroemd kon worden, zou ze op zijn minst vrienden met een beroemdheid willen zijn – werd ze zelfs op het laatst een beetje boos dat ik niks met mijn talent doe. En dan weet ze nog niet eens dat ik ook bezig ben om te leren componeren.

Op YouTube kijk ik me scheel aan instructiefilmpjes om piano te leren spelen. Via Marktplaats heb ik een keyboard op de kop getikt en steeds als ik een paar minuten over heb, ben ik aan het oefenen, net zolang tot ik niet meer na hoef te denken aan wat mijn vingers doen. ‘Stitches’ van Shawn Mendes speel ik met mijn ogen dicht, nu ben ik met wat andere nummers bezig. Het principe van de notenbalken, toonladders en de noten leren lezen is niet eens zo ingewikkeld. Ik vergelijk het maar met typen en autorijden. Als je erover nadenkt, wat je eigenlijk allemaal tegelijk aan handelingen verricht, zeker in een auto, zou je er op zijn minst van gaan hyperventileren. Als je er genoeg tijd, oefening en toewijding in stopt, kan vrijwel iedereen de technieken onder de knie krijgen. Van autorijden, dat is duidelijk, maar ook van muziekspelen. Natuurlijk wordt niet iedereen dan automatisch een Max Verstappen of een Ed Sheeran, en dat is helemaal oké. Uit muziek haal je wat voor jezelf belangrijk is. Voor mij is het vooral een uitlaatklep, een ontsnapping aan al die dingen die ik móét doen maar waar ik met de beste wil van de wereld geen positieve energie van krijg.

Een paar minuten later krijg ik een ingesproken bericht van Sanne. Op de foto die erbij zit, draait ze haar ogen zo ver weg, dat er bijna alleen maar wit te zien is. Creepy.

Sanne: Godallemachtig, mens!

Waarom doe je toch niets met dat talent van je? Je bent echt vet goed! Je hebt goud in handen.

Ik stuur een kusmondje terug.

Sanne: Ik ga je opgeven voor een talentenjacht.

Ramona: ALS JE HET MAAR UIT JE HOOFD LAAT!!!

Ik typ er een rij smileys met boze hoofden bij. Mij krijg je nog met geen tien paarden een televisiestudio in. Dat op je bek gaan levert misschien leuke televisie op, maar zonder mij. Van de zenuwen zou er geen rake noot meer uitkomen.

Ik gooi mijn telefoon op bed en pak mijn studieboek op. Eerst dit varkentje wassen. De woorden dansen voor mijn ogen, ik zie de beeltenis van Timo op het scherm verschijnen, zo’n zwart-witplaatje van Jezus of Marilyn Monroe waar je een tijdje naar moet staren en de beeltenis niet meer van je netvlies krijgt als je dan naar iets anders kijkt. Jammer genoeg komen in het plaatje ook de vier vuurrode nagels van Alexia voor.

Het studieboek maakt een dof geluid als ik het dichtklap en op mijn bureau smijt. Ik ga naar de hockeyclub! Al wordt het nooit iets tussen Timo en mij, ik wil met mijn eigen ogen zien wat Alexis de Hexis van plan is.

7.

Justus

And I wish good dogs never got grey and old

I wish farms never got sold

Riley Green – ‘I Wish Grandpas Never Died’

Als ze mij over het erf ziet lopen, komt mam met een bezweet hoofd en een bevlekt schort voor geknoopt uit de boerderijwinkel gesneld. Al lopend draait ze haar pols en haar gezicht betrekt als ze ziet hoe laat het is.

‘Ha jongen! Ik ben de tijd helemaal uit het oog verloren. Geen idee dat het zo laat was.’

Ook al ben ik vijfentwintig, ook in de ogen van mijn moeder blijf ik een jongen.

Ze wrijft haar handen af aan het schort. ‘Na sluitingstijd besloot ik nog snel een nieuwe smaak ijs uit te proberen. Met verse munt, de limoncello die de familie Harms maakt, en onze eigen ricotta.’

Alcohol maken is hier op het platteland een hobby die met veel enthousiasme beoefend wordt. De citroenlikeur van de familie Harms is inderdaad bijzonder goed gelukt, dat heb ik vorige week al ontdekt. Er zaten nog net twee glaasjes in de fles die Tijn en zijn vrienden te pakken hadden gekregen. ‘Klinkt goed. Mag ik eens proeven?’

‘Tuurlijk!’ Op haar hakken draait ze zich met een brede glimlach meteen om, opent de deur en doet het licht in de winkel weer aan. De boerderijwinkel ziet er inmiddels echt superprofessioneel uit. Er liggen verschillende soorten kaas in de nieuwe koeltoonbank, niet alleen standaard jonge kaas, wat oudere en zo oud dat de glinsterende zoutkristallen je tegemoet glimmen en je het niet meer fatsoenlijk kunt snijden, maar ook graskaas, kaas met Italiaanse kruiden, met rode pesto en groene pesto, mosterdsmaak, truffel en nog heel veel meer. Mam verkoopt scharreleieren, zelfgebakken cakes en door de ouderwetse molen een stukje verderop geproduceerde bakmixen die ze combineert met andere dingen, zodat haar klanten thuis gemakkelijk zelf de lekkerste cakes kunnen bakken. Op de planken van grof hout staan potjes mosterd met zwarte etiketten en handgeschreven witte teksten erop. De heerlijkste flessen wijn, ook alcoholvrij, huisgemaakte advocaat en sierlijke glazen weckpotten gevuld met boerenjongens en lobbige advocaat met boerenjongens. Aan de andere kant van de winkel staat een stelling die tot aan het plafond gevuld is met cadeaupakketjes: producten van onze boerderij, gecombineerd met andere streekproducten, prachtig ingepakt door mam. Van heinde en verre komen mensen hun waren hier brengen omdat haar winkel zo’n succes is. Mam krijgt commissie over alles wat ze verkoopt en wat door een ander aangeleverd is.

De winkel zelf kan ook zo in een woontijdschrift, met veel zwart en steigerhout, ouderwetse olielampen die opa op zolder gevonden had en waar pap van die flikkerende gloeilampen in gemaakt heeft en de leistenen vloer die er prachtig doorleefd uitziet. Die vloer kwam uit een statig, oud pand in een dorp verderop dat gesloopt werd. Opa had hem ooit geruild tegen twintig kilo kaas en een bos bloemen.

Uit de moderne vriezer haalt ze een ronde plastic pot. Ze houdt een grote schep van het ijs voor mijn mond, net als vroeger toen ze me havermoutpap en peuterhapjes voerde.

‘Hier. Is het wat?’

Ik hap het ijs van de lepel. Mam steekt haar handen in haar zakken en kijkt me onderzoekend aan terwijl ik de hap ijs over mijn tong laat glijden en door mijn mond laat rollen.

‘Het is nog een beetje zacht, het moet nog verder bevriezen,’ zegt ze een beetje onzeker terwijl ze angstvallig mijn gezichtsuitdrukking bestudeert. Haar handen friemelen nerveus in de zakken van het schort.

Een glimlach glijdt over mijn gezicht. Ik strijk met mijn tong langs mijn lippen om het laatste druppeltje ijs weg te likken en dan knik ik. ‘Dit is echt verdomde lekker, mam!’

‘Zeg je dat niet alleen om mij te plezieren?’

‘Echt niet, je kent me toch? Als het niks zou zijn, zou ik het eerlijk zeggen.’

Ze steekt een vuist in de lucht en maakt een pompend gebaar. ‘Yes!’

Ik geef de lepel aan haar terug en met een gelukzalige uitdrukking op haar gezicht zet mam de pot weer in de vrieskist.

‘Misschien vindt opa het ook wel lekker, ijs. Lekker koel en het glijdt makkelijk door zijn keel.’

Een zweem van verdriet glijdt over haar gezicht. Ineens lijkt ze jaren ouder.

Ik schraap mijn keel en probeer de juiste woorden te vinden. ‘Ik ben net nog even bij hem gaan kijken, maar ik geloof niet… dat het erg goed met hem gaat,’ zeg ik zacht.

Mam bijt op haar lip en schudt haar hoofd. ‘Nee. Ik wilde vanmiddag de huisarts laten komen, maar je weet hoe opa is. Eigenwijs. Hij is bang dat ze hem hier weghalen en… dat hij niet thuis kan… je weet wel,’ stottert ze en ze wappert met haar hand. Ze kan het niet langer tegenhouden. Dikke tranen wellen op in haar ogen en biggelen vervolgens over haar wangen. Met een punt van het schort veegt ze ze snel weg. Mam is geen huilebalk en laat haar verdriet niet graag aan ons zien. Dat heeft ze van opa. Ik negeer het, trek haar tegen mijn borst en wrijf over haar haren. Nu troost ik haar zoals ze mij vroeger zo vaak getroost heeft. Haar lijf trilt.

Na een tijdje laat ze me los. Ze duwt met haar handen tegen mijn borst en doet een stap naar achteren. Terwijl ze haar neus ophaalt, kijkt ze me met waterige ogen aan.

‘Laten we hopen dat het nog niet zover is. We zullen het hem in ieder geval zo comfortabel mogelijk maken. Vanavond maak ik zuurkool met een vers balletje gehakt met uitjes, zoals oma het altijd maakte. Dat vindt hij lekker.’

‘Ik ook. Ik breng het straks wel bij hem.’

Ik hou van eten. Niet alleen van het AVG’tje (zo noemt Tijn de aardappelen, vlees en groenten) dat mijn moeder meestal maakt, maar ook van Italiaans, Mexicaans en mijn favoriet: een Indonesische rijsttafel. Dat soort maaltijden eten we niet zo vaak hier thuis, maar als we ergens spelen dan zoek ik de plaatselijke specialiteiten op en als ze een Indonesisch restaurant hebben, dan heeft dat steevast mijn voorkeur. ‘Hoe laat eten we?’

‘Je vader komt vanavond laat pas thuis. Hij heeft een bespreking. Halfuurtje aardappels koken, ik moet de balletjes nog even draaien en dan kunnen we aanschuiven.’

‘Goed. Ik zie je zo.’ Ik druk een kus op mams wang en loop naar mijn eigen plek op de boerderij. Gedempte stemmen klinken. Ze worden luider als ik de hoek omsla. Er staat een groepje jongens van ongeveer dezelfde leeftijd als Tijn. Eentje rijdt op een oude Puch Maxi, een ander op een aftandse scooter en de derde heeft een mountainbike bij zich. Ik herken Steef, Toby en Alex. De zoete geur van wiet is onder het brede overstek van de schuur blijven hangen. Steef piekt snel het restant van een joint weg. Ik zie het gloeiende puntje tussen de witte kiezels landen.

‘Dag mannen,’ zeg ik terwijl ik doe alsof ik het niet gezien heb. ‘Wat verschaft me de eer van jullie bezoek hier?’

Ik heb al een keer handtekeningen op shirtjes gezet die veel te klein voor henzelf waren. Ik vermoed dat ze er een goede beurt bij hun vriendinnetjes mee hoopten te maken. Ik heb dat gedaan met de belofte dat niemand van hen op internet zet waar ik woon of zelfs maar een hint in de richting geeft.

‘We wachten op Tijn. Hij zou hiernaartoe komen.’

‘Nou, Tijn is er duidelijk niet en als hij komt, dan gaan we over een halfuur eten. Ik vraag wel of hij een berichtje stuurt en dan kunnen jullie misschien na het eten nog wat afspreken?’

Steef start zijn brommer. Alex heft zijn vuist voor een boks. Ik plant mijn knokkels ertegenaan. ‘Goed, man, laterz,’ zegt Toby en alle drie rijden ze het terrein af. Steef snijdt Toby af. Ik hoor Toby nog net ‘Niet doen, homo!’ gillen. Ik knijp mijn ogen dicht en zucht.

Wanneer de lucht van de wiet en de uitlaatgassen verdwenen is, snuif ik de geuren van de boerderij op. Het weiland is net gemaaid, zie ik. Gijs komt aangelopen om zich nog een keer uitgebreid te laten knuffelen. Wanneer ik daarmee klaar ben, huppelt hij tevreden mekkerend op een berg vers gras af. Enthousiast begint hij te eten. Tussen het kauwen door kijkt hij me af en toe met die dommige blik in zijn ogen aan.

Godzijdank heeft mam via via een jonge man gevonden die iedere dag helpt op de boerderij. Ik heb hem van veraf een keer gezien, maar als ik thuiskom, is hij vaak al weg. De man is van het zwijgzame type, volgens opa. Opa stond erop dat mam de jongen eerst aan hem voorstelde. Zelfs nu hij zelf niets meer kan en bijna de hele dag in bed ligt, wil hij het idee hebben dat hij nog iets in de melk te brokkelen heeft, en allemaal geven wij hem graag dat gevoel.

De warmte van vandaag hangt nog in de lucht en in de stenen van de boerderij. Wanneer ik nog een hoek omsla en een paar passen verwijderd ben van de voordeur van mijn eigen plek, hoort Max me aankomen. De labrador hijst zijn oude lijf omhoog en komt met een van blijdschap waggelende kont op me aflopen.

‘Hé, maatje, lag je op me te wachten?’ zeg ik. Ik kniel en geef hem ook een knuffel. Max begroet me met een grote lik van zijn ruwe tong over mijn wang.

‘Hè getver, niet likken!’ Lachend aai ik hem nog een keer over zijn flank. Ik kom omhoog en draai de deur open. ‘Eens kijken of ik nog wat voor jou kan vinden.’

Max loopt moeizaam achter me aan. Ik heb het vermoeden dat het pure wilskracht is dat hem op de been houdt, net als bij opa. Als we straks gaan eten ligt hij onder de tafel, het liefst languit over onze voeten heen, en pas als zijn hele roedel veilig en compleet en in rust is, slaapt hij ’s nachts opgerold bij opa onder het ziekenhuisbed.

Ik pak de zak met kauwstaafjes uit een van de keukenkastjes en geef hem er eentje. Hij laat zich ter plekke door zijn poten zakken en begint gelijk met kluiven. Aan mijn eetbar zittend kijk ik naar hem, zie hoe het kwijl langs zijn slappe mondhoeken drupt. Dan dwalen mijn ogen door de ruimte die ik de mijne mag noemen. Het is echt geweldig geworden. Niets herinnert er meer aan dat dit vroeger een varkensschuur was, behalve misschien de grove muren die ik opzettelijk zo gelaten heb. De landelijke sfeer ademt echt gezelligheid uit, de oude fabriekslampen die ik op Marktplaats gescoord heb, de ruwhouten vloer en het strakke roestvrijstalen keukenblok vormen een schitterend geheel. Van de opbrengst van onze eerste hit heb ik grote openslaande deuren in een zwart frame en een veranda laten maken. En eindelijk een ander bed gekocht. Ik had nog steeds een oud Ikea-bed staan dat ooit van mijn ouders geweest was.

Met tien grote stappen sta ik op de veranda en van daaruit kan ik het hele land dat bij de boerderij hoort overzien. ’s Ochtends word ik gewekt door het kraaien van de haan, het zachte getok van de kippen en het geloei van de koeien die laten merken dat het tijd is om gemolken te worden. ’s Avonds hoor ik de vogels in de boomgaard vrolijk kwetteren. Urenlang kan ik naar sperwers en valken kijken die gracieus boven het land zweven, op zoek naar een muisje of iets anders lekkers om te eten. De veranderingen van de vier seizoenen zijn hier met eigen ogen overduidelijk te aanschouwen. In het voorjaar zie ik de eenden elkaar achtervolgen om te gaan paren en een paar weekjes later komt moedereend trots met haar kroost voorbijzwemmen in dezelfde sloot waar vadereend haar op haar rug zittend bijna verdronken had. In de zomer explodeert de natuur. Het weiland moet vaker gemaaid worden dan ooit tevoren. Je kunt het gras bijna zien groeien. Insecten dansen zoemend boven de wei. Op warme zomerdagen zindert de lucht boven het weiland en kun je de warmte bijna ruiken. Soms kun je de hazen boven het gras uit zien springen.

Opa ging altijd eerst kijken of er geen nestjes of jonge dieren in het weiland lagen waar hij dan per ongeluk overheen zou rijden. Bijen komen op de bloementuin van oma af en vliegen af en aan in de bijenkasten die een stukje verderop staan. Af en toe komt er een imker langs, daar waagt pap zich niet aan. Hij is één keer door een bij gestoken en hoewel hij zijn best doet om het niet te laten merken, weten we allemaal dat hij panisch is voor wespen en bijen.

De herfst en de regen hebben hun eigen specifieke geuren. Ik word nooit treurig van de vallende bladeren, opa heeft me geleerd het mooie te zien van de natuur die nooit stilstaat. En mocht ik toch een keer melancholisch worden, dan is dat de perfecte inspiratie voor een nieuw nummer. Wanneer in de winter alles onder een wit laagje sneeuw of rijp verstopt zit, en ik hierbinnen het vuur in de open haard oppook, dan is het hier op deze plek… magisch. Het is geen luxe loft in de grote stad, met allemaal toeters en bellen, maar dit is mijn thuis. De plek waar ik me kan verstoppen. De plek waar ik me veilig voel. En dat gevoel is niet in geld uit te drukken.

Ik laat me in een van de ligstoelen op het terras zakken, kruis tevreden mijn enkels en kijk naar de laatste stralen van de ondergaande zon, die Gijs in een aura van rood licht zet. Als het leven nog even zo kan blijven, dan hoor je mij niet klagen.

De trilling in de zak van mijn jeans betekent dat er een bericht binnen is gekomen. Ik aarzel, maar ik ben van nature te nieuwsgierig om mijn telefoon lang te negeren en ontgrendel het scherm. Als ik zie dat het van Jax is, heb ik meteen spijt.

Jax: Morgen overleg. Ik heb een imagodeskundige ingehuurd.

Ik kreun en gooi de telefoon op de stoel naast me. Fuck. Ik haat die man. Echt.